Πριν μερικά χρόνια έστειλε με μια φίλη να πάω για μασαζ κάπου στη Λευκωσία. Δεν μου είπεν τίποτε άλλο, απλά επέμενεν ότι εχρειάζομουν το. Πάω, χτυπώ το κουδούνι τζαι ανοίει μου ένας τύπος γύρω στα 65, με άσπρα μαλλιά, άσπρα ρούχα τζαι βλέμμα κενό. Η εμφάνισή του σε συνδιασμό με τις μυρωδιές που τα λαδάκια έκαμεν με να φοηθώ λίον. Είπα του ποια είμαι, τζαι εμιλήσαμεν λίον. Όσην ώρα μου εμιλούσεν όμως εκοίταζεν με στο στήθος, τζαι γύρω που εμένα με βλέμμα ανησυχίας αλλά δεν είπε τίποτε. Όταν εξεκίνησε το μασαζ άρχισε να μου λαλεί πράματα για εμένα, για το πως συμπεριφέρομαι, πως νιώθω, πως αντιδρώ. Ελάλεν μου, ερώταν με τζαι απλά άκουα χωρίς να επιβεβαιώνω τίποτε, έλεα του συνέχεια "μπορεί". Πολλά επιφυλακτική.
Κάποια στιγμή εξεκίνησε να μου λέει για φύλακες αγγέλους, τζαι ότι κάποιοι από εμάς έχουμε. Εσταμάτησα τον γιατί δεν ήμουν έτοιμη να ακούσω. Στο τέλος εμέτρησεν μου τις ενεργειακές μου πόρτες (μεγάλη ιστορία) τζαι ήβρεν ότι που τις 12 είχα 10 κλειστές. Μια που τούτες τις ενεργειακές πόρτες που είχα κλειστές είπεν σχετίζεται με την καρδιά μου, ότι έχω μέσα κάτι που με βασανίζει τζαι έχω την κλειστή, γιαυτό λέει έβλεπε ένα βάρος στο στήθος μου, κάτι να με πιέζει (που το ένιωθα έτσι τζαι αλλιώς).
Τζίνην την μέρα έφυα τζαι ένιωθα την χαρά που νιώθει ο ερωτευμένος, ότι αγαπάς τον κόσμον όλον, θέλεις να τους αγκαλιάσεις όλους και είσαι έτοιμος να κατακτήσεις τον κόσμο. Εδιάρκεσε λίες μέρες, τζαι μετά άμαν δεν ενιώθα καλά εξαναπήενα. Έμαθεν μου τζαι διάφορα κόλπα, όπως πως να αντιμετωπίζω κάποια άτομα, ειδικά τζίνα που προσπαθούν να σου πιάσουν την ενέργεια σου. Έδωσεν μου τζαι βιβλία να διαβάσω για τις ενέργειες. Έμαθα για τη ζωή του τζαι πως αποφάσισε να τα αλλάξει όλα για να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Άνοιξα τζαι κάμποσες που τις ενεργειακές πόρτες που τότε τζαι έμαθα να τις κρατώ ανοιχτές.
Έχει καιρόν να πάω, έμαθα να χειρίζομαι τις "ενέργειες'. Κάτι που δεν έμαθα ακόμα να κάμνω είναι να ανοίω την καρδιά μου, ειδικά σε σχέσεις με το αντίθετο φύλο. Να εμπιστεύομαι όπως εμπιστεύεται ένα μωρό, χωρίς φόβο, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς να περιμένει ότι θα προδωθεί. Εσκέφτομουν το πολλά τον τελευταίο καιρό και πρόσεξα ότι ακολουθώ το ίδιο μοτίβο (που χειροτερεύει κάθε φορά που την πατώ): αυτοεκπληρούμενη προφητεία! Ό,τι και να κάμει ο άλλος για εμένα, όπως και να δείξει το ενδιαφέρον του ή την αγάπη του, δημιουργώ το τέλος εγκεφαλικά, γιατί έτσι 'προστατεύω' την αράχνη, και πολύ απλά περιμένω το (προκαλώ το;) να έρθει.
Τούτην τη φορά δεν θέλω να τα κάμω σκατά πάλε. Αλλά πάλε έφτιαξα το τέλος στο νου μου. Πρέπει να το σβήσω.
Από το γεμάτο με κόσμο και νεύρα Λονδίνο, στη Καλιφόρνια με τους τεράστιους δρόμους, το χαμογελαστό κόσμο και τις παραλίες. Μακάρι να ήξερα ρόλλερς!