Αυτοκινητόδρομος Λευκωσίας-Τροόδους;

Παρατήρησε κανένας άλλος ξαφνική αστάθεια του αυτοκινήτου μόλις μπει στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Τροόδους ή εν η ιδέα μου;

Τελικά τα έργα στους δρόμους γίνονται για να βελτιώνουν την ποιότητα του οδοστρώματος ή για να κάμνουν μιλλοσφοτζήσματα τζαι να καταστρέφουν τα αυτοκίνητα του κόσμου;

Για τη Μαρία

(Από τη Νeerie)Η Μαρία χρειάζεται τη βοήθεια μας!!

Η Μαρία είναι μόλις 25 χρονών αλλά αγωνίζεται να ζήσει. Χρειάζεται τη βοήθεια μας. Αντιμέτωπη με ένα τεράστιο τέρας, όπως η ίδια λέει, δίνει καθημερινά αγώνα, αφού παλεύει με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Δε χάνει το χαμόγελο της, δε χάνει το κέφι της για ζωή. Όπως κάθε κορίτσι στην ηλικία της ονειρεύεται τη ζωή που έχει μπροστά της. Δεν τα παρατάει, είναι μια μαχητής.

Ο πόνος είναι δυστυχώς η καθημερινή συντροφιά της. Όπως έγραψε στο μπλογκ της, έφτασε στο τελικό στάδιο του πόνου, όπου οι γιατροί της έδωσαν το πράσινο φως για καθημερινή χρήση της μορφίνης. Δυστυχώς όμως αυτό μειώνει το προσδόκιμο ζωής της, αλλά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητα της.

Οι επιλογές της αυτή τη στιγμή είναι περιορισμένες. Οι γιατροί λένε ότι για να τα καταφέρει, πρέπει να μεταβεί στης Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα εξιδεικευμένο ιατρικό κέντρο, το Mayo Clinic. Εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει μια σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για τον όγκο που έχει στο κεφάλι, για τον όγκο - αδένωμα στην υπόφυση, ούτε και για τον καρκίνο στην κοιλιά... Σα να μην έφταναν όλα αυτά, την ταλαιπωρεί και μια σπάνια ασθένεια, η Neuro'behcet's disease η οποία επηρεάζει το αμυντικό της σύστημα και καθιστά επικίνδυνη και την πιο απλή λοίμωξη...

Η Μαρία ξέρει πως οι σκέψεις μας είναι μαζί της. Τώρα ας μάθει πως έχει και την έμπρακτη βοήθειά μας. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο για αυτή και την οικογένεια της. Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα σε αυτούς τους λογαριασμούς:

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς: CY14007042100000000020162227 -

SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 -

SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Στο όνομα Μαρία Δημητρίου

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com

Το εμαιλ

Ξυπνώ, κάμνω καφέ και ελέγχω εμαιλ (ότι κάμνω κάθε πρωί δηλαδή). Βρίσκω ένα εμαιλ για δουλειά που εστάληκεν εψές κατά τα μεσάνυχτα (and made me laugh) τζαι λαλεί:

"Συγνώμη για το ακατάλληλο τις ώρας αλλά είχα προβλήματα με τη σύνδεση και τώρα μπόρεσα να σας στείλω το εμαιλ. Ελπίζω να μην ενοχλώ."

Ναι, ενοχλείς γιατί εν είναι σωστό να στέλλεις εμαιλ του άλλου την ώρα που κοιμάτε is it?Αλλά φταίω τζαι εγώ! Να μεν βάλω έναν αυτόματο εμαιλ-ητή ρε παιδί μου;

Στο κομμωτήριο

Έχω ένα πράμα με τους κομμωτές. Εν πάω συχνά στα κομμωτήρια (επειδή δεν χτενίζουμε, έχω φυσικό αχτένιστο μαλλί) αλλά άμαν πάω θέλω ο άλλος να είναι λίον πελλός, να μεν μιλά πολλά, όταν μιλά να μην κουτσομπολεύκει τους άλλους πελάτες και να νιώθω ότι μπορώ να συζητήσω χαλαρά μαζί του χωρίς να καταπιέζουμε. Στην Κύπρο ο κομμωτής μου εν σούπερ! Μιλούμε για ταινίες τύπου Memento, Amores Perros κλπ. Μιλούμε για τατουάζ, για μοτόρες, για φαήν, για ποτά, για ξενύχτια. Τζαι όταν εκφράσω άποψη για το τι θέλω να κάμω στο μαλλί απλά λέει μου να μεν τον καταπιέζω τζαι κάμνει τα δικά του.

Στην Αγγλία εδυσκολεύτηκα να εμπιστευτώ κάποιον. Όχι επειδή κόφτει με πολλά αν φκει λάθος χρώμα ή λάθος κούρεμα - σιγά τις τρίχες. Απλά επειδή εν πολλές ώρες τα γέριμα να πλήττεις ενώ θα μπορούσες να κάμεις κάτι καλύτερο. Τελικά όταν έγινα τσούρα (σγουρό μαλλί, ρίζα να φτάνει ως τα φκιά) και αφού έφαα πρίξιμο που το σπίτι: πως είσαι έτσι, εν αντρέπεσε, αντρέπουμε να κυκλοφορώ μαζί σου κλπ κλπ αποφάσισα να πάω στο κομμωτήριο της γειτονίας. Σημείωση: high γειτονιάς! Πάω λοιπόν στο ραντεβού μου, μέσα ούλλον κάτι κυρίες με τζίνα τα χαρακτηριστικά μαλλία κάσκες (ναι ακόμα και στο Λονδίνο βρίσκεις τα), ο ιδιοκτήτης να βουρά να μου τραβήσει την καρέκλα να κάτσω, να μου φέρει νερό, να μου κάμει αέρα....Εντάξει you got the point. Άρχισα να πλήττω ήδη!

Ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά μου ένας ψηλός, μελαμψός, χαμογελαστός τύπος και το όνομα αυτού Carlos. Ήταν ο κομμωτής που θα με έβαφε/κούρεβε. Και ενώ αρχικά το κομμωτήριο εφάνηκεν μεγάλο πρίξιμο με τον Κάρλο επεράσαμεν πελλαμός. Είναι που τη Βραζιλία τζαι έπιασα του ολόκληρη συνεύντευξη για τη χώρα του, είπε μου για το Ρίο, τα καρναβάλια, τους ωκεανούς. Τζαι εγώ ελάλουν του συνέχεια: Γιέ μου χάνεις; Τί κάμνεις σε τούτη τη χώρα με τούτο το χάλια καιρό; Φύε. Τζαι απάνταν μου: Εσύ χάνεις; Τί κάμνεις δαμέ τζαι δεν πάεις στην Κύπρο.

Μέσα στην κουβέντα επέρασεν η ώρα, επέρασεν τζαι η βαφή τζαι έρκεται η ώρα να με λούσει. Παίρνει με στο λουστήρα και ανακαλύπτει ότι δεν έχουν νερό. Αρχίζει το άγχος και η σύγχυση στο κομμωτήριο: τζαι τι θα κάμουμεν, τζαι οι πελάτισσες, τζαι πρέπει να σου λούσουμε τα μαλλία, τζαι συγνώμη κλπ κλπ. Εγώ από την άλλη τέρας ψυχραιμίας να κάμνω τζαι πλακούες. Περνά λίη ώρα τζαι εμφανίζεται ο Κάρλος με μια εξάδα νερά που το διπλανό supermarket. Τζαι για να μεν σας τα πολυλοώ, ελούθηκα με το Evian.

Μα περιπαίζουν μας ούλλοι;

Έναν πράμα που δεν μπορώ να αντέξω είναι το περιπαίξιμο/εκμετάλλευση. Φυσικά είμαι σίουρη ότι είναι τζαι άλλα που δεν αντέχω but focus girl!

Λοιπόν νευριάζω όταν ο άλλος:

- λαλεί σου καλήν κουβένταν γιατί θέλει κάτι να ζητήσει (εξαιρούνται οι περιπτώσεις που το κάμνεις εσύ για καλό φυσικά...έχει έχει),

- τηλεφωνά σου μετά που 100 χρόνια που έχετε να μιλήσετε γιατί θέλει μιαν εξυπηρέτηση (εκτός αν θα σε πληρώσει - σε είδος ορ κασh),

- σε προσκαλεί σε πάρτυ/σύναξη γιατί ξέρει ότι θα βαρεθεί αν πάει μόνος του τζαι δεν τον ακολουθεί άλλος,

- επιμένει ότι πρέπει να κάμεις κάτι γιατί εν για το συμφέρον σου when you read: I am only thinking of my ass here,

- νομίζει ότι είσαι μαννός because you let them think that

- παρουσιάζει σε σαν το καλύτερο άτομο έβερ ώσπου να κλώσεις στο στενό,

- κρίνει τους φίλους σου ενώ οι δικοί του φίλοι εν πάντα τέλειοι (νοτ!)

Τέλος νευριάζουν με οι ανθρώποι που εν μπορούν το περιπαίξιμο αλλά περιπαίζουν τους άλλους με το να παίζουν πελλό. I hate me man ...

The accident τζαι ο γάρος

Παρκάρω το πρωί σε ιδιωτικό χώρο στην πρωτεύουσα, κατεβαίνω τζαι την ώρα που πιάνω την τσεντούαν μου να πάω στη δουλεία μου ακούω ένα φααααακ! Γυρίζω τζαι θωρώ ένα τεράστιο μαρκάτο αυτοκίνητο που μόλις την έκατσεν σε ένα μικρό χαριτωμένο αυτοκινητούην. Θωρώ τον τύπο γάρο να κάμνει πισινούαν την αυτοκινητάραν του τζαι να παρκάρει στην άλλην άκραν του πάρκιν. Στέκουμε τζαι θωρώ τον με το μισόν μου. Νεύκω του τζαι δείχνω του το φατσιμένον αυτοκίνητον τζαι ο κύριος γυρίζει που την άλλη τζαι φεύφκει. Λαόνουμε, παρατηρώ το μικρό χαριτωμένο αυτοκίνητο που κοντά τζαι εν διαλυμένος ο προφυλακτήρας του. Πάω κοντά στο γαουρο-αυτοκίνητον τζαι έσσει μιαν γρατσουνιάν.

Έπιασεν με ο πέλλαρος. Αφήνω σημείωση στο μικρό χαριτωμένο τζαι λαβωμένον αυτοκίνητο με όλα όσα έγιναν τζαι βουρώ για τον γάρον.

Cytanet sucks: Part 2030190

Ξέρω το, είπα ότι ήταν να αλλάξω παροχέα ίντερνετ αλλά εν άλλαξα. Ξέρω το, εν που την κκελλέ μου που σπάζουν τα νεύρα μου τωρά, αλλά άτε. Επιλέγεις τζαι εσύ μιαν υπηρεσία τζαι λαλείς εν να γίνεται η δουλειά σου κουτσά στραβά μα με κουτσά γίνεται με στραβά!

Ξυπνώ το πρωί και βάζω στόχο ως το μεσημέρι να τελειώσω τζίνην τη δουλειά που πρέπει να στείλω για να πάω θάλασσα μετά. Ελέγχω τα email που το gadget πριν σηκωθώ τζαι βλέπω ότι έχω τζαι extra δουλειά να κάμω μέσω ιντερνετίου. Ετοιμάζουμε κλπ κλπ, πάω στον υπολογιστή να δουλέψω και ω τί έκπληξη! Δεν λειτουργεί το ίντερνετ μου! Κάμνω restart router, ξαναβάλω τα πασσγορτια, βκάλω τα γουαηαρλες και βάλω τα γουαηαρ μα πάλε τίποτες. Κάτι μαλακίες του τύπου λάθος πάσσγορτ τζαι έτσι στυλ μου έβκαλεν. Άτε μετά που κάμποσες ώρες επίντοσεν με. Μετά που λία λεπτά πάλε οι ίδιες μαλακίες. Ξανακάμω τα ίδια, ξαναφκάλει μου ότι εν λάθος το πασσγορτ τζαι να τηλεφωνήσω στη (τσιτα) Cyta. Τηλεφωνώ τζαι λαλεί: Δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε αυτή τη στιγμή λόγου απρόσμενου φόρτου στις γραμμές.

Κόρη Cytanet μου, εν έσσεις υπόθεση! Οι γραμμές εν λογικό να έχουν φόρτο άμμαν εν δουλέφκει η κωλο-υπηρεσία σου τζαι ο κόσμος θέλει βοήθεια. Βάλε ένα μήνυμα να λαλεί: Μαλάκα πελάτη στην τάδε περιοχή έχουμε πρόβλημα, (δεν) προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε και (δεν) θα λυθεί σύντομα. Να ξέρει ο γέριμος που πληρώνει να πάει να γυρευτεί αλλού.

Πάντως μόλις τελειώσω τις δουλειές που έχω πιάνω την τσεντούαν μου τζαι πάω βουρητή σε άλλην εταιρεία να κάμω συμβόλαιο. Που είναι τζαι πιο φτηνή.

Η κακαουστιά φίλη

Έχω μια φίλη επαγγελματική στο εξωτερικό που εν ψυχούλα, ας πούμεν ότι την λαλούν Σελίν. Έχει θέση ισχύος στον τομέα της τζαι δούλεψε πολλά για να φτάσει εκεί που είναι. Φυσικά τούτον σημαίνει ότι κουβαλεί μαζί της διάφορα κόμπλεξ για τα πόσα πέρασε σε ένα αντροκρατούμενο περιβάλλον, και πόσα ρατσιστικά αντιμετώπισεν αλλά δεν είναι για τούτον το ποστ.

Τούτη η επαγγελματική φίλη εβοήθησεν με πολλά σε διάφορες πτυχές του επαγγέλματος, τζαι όπως είπαμεν εν ψυχούλα. Έχει όμως έναν πολλά μεγάλον κακόν. Εν η κακαουστιά προσωποιημένη. Κακόν κάρμα αλλά όχι για την ίδια, μόνο για τους φίλους της. Ας πούμεν, πέρσι επήεν η κολλητή της για σκι στις Άλπεις τζαι όπως επερπατούσεν το απόγευμα χαλαρά στο χωρκούιν με την παρέαν της περνά μια χιονοστιβάδα η οποία κατευθύνεται οχι πάνω στην παρέα αλλά μόνο στη συγκεκριμένη κοπέλα. Η κοπέλα δυστυχώς επέθανεν τζαι η Σελίν εβρέθηκεν να ποστάρει στο φατσοβιβλίο το δυσάρεστο γεγονός.

Πριν κανένα τρίμηνο μια άλλη φίλη της Σελίν περπατούσε αμέριμνη στο δρόμο μιας μικρής γερμανικής πόλης τζαι ξαφνικά ξεκολλά το τραμ (το τελευταίο) τζαι σαρπράις πατά την αμέριμνη γερμανίδα φίλη. Η Σελίν πάλε εβρέθηκεν να στέλλει email σε όλους τους συναδέλφους ανά το παγκόσμιο για το χαμό της.

Πρόσφατα έπρεπε να ταξιδέψω με αεροπλάνο για να συναντήσω τη Σελίν για δουλειά. Πρώτη φορά στη ζωή μου έτρεμα μέσα σε πτήση. Λαλώ με την κακαουστιάν της Σελίν για θα ππέσει το αεροπλάνο, για θα ππέσει κανένας σμήνος πουλιών πάνω μας τζαι καλά κόλλυφα. Μετά που το καλοσκέφτηκα ηρέμησα γιατί ήταν πολλά νορμάλ θάνατος για να επέλθει από το καρμα της Σελίν. Τζαμέ αρχίσαν τα νεα σενάρια:

1. Να με καταπιεί καρχαρίας στην πισίνα του Χίλτον Παρκ. Αποκλείστηκε. Δεν πάω πισίνες.

2. Να με κουκκουφίσουν οι στρουθοκάμηλοι στο animal park Pafos. Εδοκιμάσαν το αλλά αποτύχαν.

3. Να ππέσει ο τραγουδιστής των U2 πάνω στην κκελλέν μου κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Αποκλείστηκεν - εν θα πάμε τόσο νωρίς για να είμαστεν τόσο μπροστά.

4. Να με ακκάσει δηλητηριώδης καρέτα-καρέτα στο κάμπινγκ της Πόλης. Λίον δύσκολον όμως με τα ψεκαστικά που παίρνει η παρέα μαζί. Πεθανείσκει τζαι ο καρχαρίας που απόσταση 10 μέτρων πόσον μάλλον μια καρέτα.

5. Να πάθω διάσειση και μόνιμη αμνησία από μπαλάκι τέννις στην παραλία του Πρωταρά. Μεγάλα chances. Άρα να θυμηθώ να αγοράσω κράνος.

6. Να ππέσει κομήτης μέσα στο σπίτι μου. OMG αγχώθηκα!

7. Να σε δω και να πάθω ατύχημα. Βάζεις στοίχημα;

Όλο και κάποιον νέο σενάριο θα προκύψει. Για την ώρα κρατώ αποστάσεις για να μεν προκαλώ το κάρμαν της....

Ξεμουδιάζω

Ξεμουδιάζω. Πέρσι έτσι καιρό πετούσα. Τέλειωνε μια φάση της ζωής μου και ξεκινούσε μια νέα. Νέα χώρα, νέα δουλειά, ανανέωση σχέσης με παλιούς φίλους, νέα πρόσωπα. Συνεχώς hyper, χαμογελαστή, μέσα σε όλα. Λίγα πράματα μπορούσαν να μου χαλάσουν τη διάθεσή. Πέρασα ίσως το πιο όμορφο και πιο χαλαρό καλοκαίρι (εντάξει κάθε χρονία έτσι λέω) και έκανα πράματα που ήθελα.

Μετά ήρθαν οι μέλισσες....ουπς ο χειμώνας. Δεν ξέρω τι μεσολάβησε αλλά μούδιασα. Περιόρισα τις εξόδους, τις αλληλεπιδράσεις με κόσμο, τα χαμόγελα. Σταμάτησα τα όνειρα, τα πλάνα για μετά. Με σκαμπανεβάσματα φυσικά, ποτέ φλατ γραμμή. Στις κακές στιγμές μου έφταιαν όλα και όλοι. Έκλεινα τηλέφωνα, κατέβαζα ρολά. Στις καλές στιγμές περνούσα χαλαρά με φίλους σε στέκια της παλιάς πόλης, πάντα με κάτι να λείπει.

Το μούδιασμα φεύγει. Σήμερα ανάμεσα σε φίλους θυμήθηκα τι αγαπώ και τι με κάνει να υπάρχω. Πρόσωπα αγαπημένα, κόσμος που θέλει να είναι εκεί και ξέρει τί είναι. Να είμαστε όλοι μαζί, χαλαροί και να μην προλαβαίνουμε τις κουβέντες. Χαμόγελα. Να βρίζουμε γλυκά ο ένας τον άλλο. Να κάνουμε βόλτες στην παλιά πόλη, Να επιστρέφουμε πρωί από τις παραλίες. Να περπατάμε με δυσκολία την άλλη μέρα από τον ρακετοπόλεμο. Να καθόμαστε στις βεράντες και να φτιάχουμε αυτοσχέδια ποτά. Να πηγαίνουμε στα in μπαράκια με τα ρούχα της παραλίας. Να μου σκάει ένα χαμόγελο ο μεγάλος έρωτας. This is good life, and it is happening.

Θυμήθηκα τα σχέδια που έκανα πέρσι για αυτό το καλοκαίρι: Περιπέτεια στο μονοπάτι του Sandiago de Compostela με φίλους από το παρελθόν και καμπινγκ στην περιοχή. Δεν έγινε φέτος αλλά θα γίνει. Μαζί με road trip στην Ευρώπη. Δεν έχει σημασία πότε θα γίνει και με ποιούς, δεν μπορώ να σχεδιάζω πλεον.

Για την ώρα I welcome me back and lets enjoy life!

Έφαα κόλλημα με το πιο κάτω τραγούδι

http://www.youtube.com/watch?v=KrZHPOeOxQQ

Περί αππάρων

Εν απίστευτον πόσα πράματα μπορεί να μάθει το πλάσμα (χωρίς να το θέλει μάλιστα) για τους αππάρους. Ήρτεν τον πλάσμαν να δκιαβάσει λίον σε καφετέρια τζαι εσhει 1 ώρα εν δίπλα μου δύο κύριοι που μιλούν για αππάρους. Έμαθα για τις πισίνες για αππάρους, τα καλλίτζια για αππάρους, κάτι ειδικά πράματα που τους βάλλουν για να βουρούν πιο πολλά κλπ κλπ. Από ότι φαίνεται το ίντερνετ έχει συμβάλει ιδιαίτερα στη μελέτη των αππαρώβιων. Διότι εμελετήσαν τι γίνεται στην Αμερική, στην Αυστραλία άμπα τζαι κόψουμεν πίσω.

Ουφ, θέλω να αρχίσω να τσιριλλώ ότι δεν χρειάζεται να μιλούν τζαι να τους ακούει ούλλη η καφετέρια, ότι ΔΕΝ μας κόφτει γίε μου με για τους τοίχους του αππάρου με για τους στίχους του. Ε όι άππαρον!

Next time ...

- you feel like floating.....float
- you have something positive to say to someone do say it
- you have something negative hold it up for a bit
- you are hurt forget about it
- you say I am gonna do that later just do it at the spot
- you see a familiar face smile
- you get cloudy think of a person you love and smile
- you meet someone you like be bold
- you meet someone you don't like clear your cloud

Next time don' say next time. Next time don't think, feel.

Airports

I hate airports. Fakkoun mou ta aerodromia. Kai kata diastimata entopizo sygkekrimena pou moue fakkoun paragon apo all a. Vlepe aerodromio aravikis horas pou vriskome. Proti fora eida to sin ageneia. Na me stelloun pou ton ena roof ston allon alla I douleia mou na men ginete kai telika na men kserei kanenas pou na pao. Oi oddities tows allow deihnun kai allow ksimeronese. Na zits odigies tze apla na thorn ta vizia sou (tze hosmena malista). Na peans ta pramata sou pu to security kai o typos na mila sto tilefono.

Afta! Apla eimai nevriasmeni

The email

I got a message from a friend abroad: Did you get the email about Chris? I go check my emails and see one from an old colleague with Chris' name in the subject. It says she passed away on Friday - she was not feeling very well, got into comma and then passed away.

She was a lovely person, I met her 5 years ago when she came to work with us in London for sometime. She had something very positive. Sometimes I could hear her thinking. I think she did as well because she would often come to my office after the group meetings and comment on my thoughts (that I never express). She encouraged me to do things and express my opinion. She encouraged me to move to a job that would make me a happier person. When she went back home we would meet once or twice a year in business meetings in a different place in the world and would always talk when we will meet next.

Last time I saw her was about a month ago. Happy, smiling as always, we briefly talked about our lives and then went back to work. She looked happy, she had potential, she could be a star in her field. We said we would meet again next April. I will miss the happy familiar face in the meeting next year. I will be looking in the crowd for her face. I am sure she will be with us.

the search? the holy grail?

The search for straight men is quite similar to the search of the Holy Grail. Everybody is looking for them with no success, and some say they no longer exist.

I have nothing against gay people, on the contrary I appreciate them and can only imagine the kind of struggles (both internal and social) they are going through. What I am saying is that I am meeting more and more gay, and no straight men. Where did all the straight (single) men go?

Δημόσιες Υπηρεσίες και ψυχικά τραύματα

Εδώ τζαι χρόνια δεν είχα καμιά επαφή με δημόσιες υπηρεσίες (ευτυχώς) και ως εκ τούτου και καμία απολύτως αντίληψη του τι συμβαίνει. Ακούω από φίλους και συγγενείς εμπειρίες από μέσα αλλά μέχρι εκεί. Σήμερα έπρεπε να πάω σε μια δημόσια υπηρεσία γιατί εχρωστούσα τους λέει λεφτά. Ξεκίνησα το πρωί από σπίτι βρίζοντας - αφού έπρεπε να μπω μέσα στο αυτοκίνητο και στην κίνηση, σε αντίθεση με το περπάτημα που κάνω για τη δουλειά μου. Άρα σημειώστε ότι αναγνωρίζω ότι ήμουν αρνητικά προδιαθετημένη. Φτάνω στην υπηρεσία και για περίπου 10 λεπτά γυρίζω στις γειτονιές για να βρω να παρκάρω. Παντού γεμάτοι οι γύρω δρόμοι και από τις δύο πλευρές του πεζοδρομίου. Φορτώνω ξανά: δημόσια υπηρεσία και να μην έχει μεριμνήσει για τους επισκέπτες της; Τελοσπάντων, παρκάρω κάπου στ' ανάθεμα, κάμνω τζαι το πρωινό μου περπάτημα τζαι φτάνω στην μπροστινή πόρτα του κτιρίου. Σπρώχνω τζαι δεν ανοίγει. Παρατηρώ τζαι γράφει: Χρησιμοποιήστε τη βόρεια είσοδο του κτιρίου. Πάλε φορτώνω! Δηλαδή κύριε μου αν είμαι απροσανατόλιστη (που είμαι!) θα μυριστώ τα νύχια μου που εν η βόρεια είσοδος; Χρησιμοποιώντας το εσωτερικό GPS που κρύβει κάθε γυναίκα ήβρα την είσοδο (δεν ήταν τζαι τόσο δύσκολο). Σαν βγεις στον πηγεμό για τη βόρεια είσοδο όμως περνάς από ένα καφέ τελευταίας μόδας (μάλλον η καντίνα της υπηρεσίας ήταν) με ομπρέλλες και τραπεζάκια έξω, πλαστικό γρασίδι στρωμένο κάτω τζαι 5-6 άτομα να καπνίζουν, να πίνουν τον καφέ τους τζαι να με καρφώνουν μόλις επέρασα. Είδες κολπούιν για να διαφημίσουν την καντίνα; Γιατί εν βρίσκω άλλο λόγο για να μεν χρησιμοποιούν την κεντρική είσοδο, εκτός τζαι αν φέρνει κακό φενγ σούη!

Μπαίνω στο κτίριο επιτέλους, φορτωμένη (ήταν κατεβασμένα τα μούτρα μου, είδα τα στο παράθυρο/καθρέφτη και είπα να γίνω πιο γλυκιά) τζαι βλέπω να κάθεται ένας κύριος σεκιουριτάς. Απαναγία μου εσκέφτηκα, μα που ήρτα; Έχουμεν έτσι στέητ οφ δε άρτ πράματα στην Κύπρο! Ασφάλεια τζαι κακόν α! Πλησιάζω τον κύριο και ζητά μου όνομα, ταυτότητα τζαι τηλέφωνο (τα μισά είπα του τα λάθος και εκρυφογέλουν την ώρα που τα ελάλουν). Έδωσεν μου έναν πάσον/καρτούα να το κουρτίσω πάνω μου τωρά που θα είμαι μέσα στο κτίριο για λόγους ασφαλείας. Εντυπωσιασμένη ακόμα!

Βκαίνω που το ανσανσέρ στον όροφο που ήθελα, βρίσκω το γραφείο που έψαχνα και χτυπώ την πόρτα. This will be easy and quick (11.40) εσκέφτηκα και έκαμνα με το νου μου σενάρια να κατεβώ κέντρο να πιάσω μια μπλούζα που είδα προχτές. Μέσα στο γραφείο δκυο κυρίες από τα 40 μέχρι τα 55. Η μια εμιλούσεν στο τηλέφωνο, η άλλη ανεκάτωνεν μέσα στην τσάντα της. Λέω της μιας τι θέλω και ρωτώ αν είμαι στο σωστό γραφείο.
- Ναι εν το σωστό γραφείο, λαλεί μου.
- Ωραία έχω την επιστολή και τα λεφτά σας, απαντώ.
- Εντάξει.
- Ε να σας τα δώσω;
- Καρτέρα την κοπέλα που μιλά, λαλεί μου και συνεχίζει να ανεκατώνει στα συρτάρια τζαι να με γράφει.

Καρτερώ, καρτερώ υπομονετικά. Μετά που λία λεπτά μπαίνει μέσα ένας κύριος και λέει της κοπέλας να πάει να φέρει κάτι αρχεία για να δουλέψει. Τζαμέ ξεκινά το μουρμουρητό της: Μα μπόρω; Είμαι άρρωστη. Θα φυρτώ νομίζω. Κανονικά έπρεπε να είμαι σπίτι αλλά έτο επειδή είμαι πάντα πρόθυμη ήρτα να δουλέψω. Εγώ εσκέφτουμουν μάνα μου την καημένην. Ώσπου να το σκεφτώ κλείει η άλλη κυρία το τηλέφωνο και με πολύ αργούς ρυθμούς τοποθετεί το τηλέφωνο στη συσκευή. Το ύφος της από χαμογελαστό αλλάζει σε θλίψης να το πω; Απόγνωσης να το πώ; Βαριεστημάρας να το πω; Περιμένω να κάμει οπτική επαφή (περίπου 3 λεπτά) και λέω της τι θέλω (να πληρώσω κάτι που χρωστώ κλπ κλπ). Απαντά: α, μα για να πληρώσεις; Τι θέλεις ακριβώς; Τώρα να έβρω το μπλογκ μου. Δώσε μου τζαι την επιστολή σου μήπως έκαμες λάθος.

Αρχίζει να γράφει την απόδειξη (ήταν 12.01). Μπαίνει μέσα η συνάδελφος της που βογκούσε πριν. Μόλις μπαίνει αρχίζει να βογκά και η δική μου. Συνεχίζει να γράφει την απόδειξη (12.10). Δίνω της τα λεφτά. Μετρά τα 4 φορές (ΔΕΝ υπερβάλλω) με τη μηχανή. Τελειώνει να γράφει την απόδειξη (12.15). Πρέπει να μου δώσει ρέστα. Μετρά ξανά τα λεφτά (1 φορά), μετά κάμνει στην υπολογιστική την πράξη (κάτι τεράστιες υπολογιστικές της κυβέρνησης). Κάμνει ξανά την πράξη (στρογγυλός αριθμός, μαθηματικά δευτέρας δημοτικού). Σηκώνεται και πάει στο δίπλα γραφείο (με ύφος πόνου και χωρίς να πει τίποτε) και έρκεται πίσω με τα ρέστα μου (12.25). Χαμογελώ, ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση (που τους επλήρωσα δηλαδή!), δεν μου απαντούν με παρακαλώ, με γεια τζαι φέφκω. Τα νεύρα μου στο φούλ γιατί τόσην ώραν εμπορούσαν να κάμουν του κόσμου την δουλειάν!

Στον διάδρομο κάποια άλλη κοπέλα μουρμουρά ότι είναι άρρωστη. Άρκησα αλλά έκαμα τη σύνδεση....εν Τετάρτη, δουλεύκουν απόγευμα! Τί τους βάλλετε να δουλεύκουν τζαι απόγευμα τους ανθρώπους; Αφού αν εδουλεύκαν κανονικά το πρωί πάλε θα εφκένετε!

Κατεβαίνω κάτω, τζαμέ που μου εδώσαν την κάρτα ασφαλείας και η ασφάλεια λείπει. Πετάσσω το καρτελλούην στο τραπεζάκι τζαι φεύκω. ΠΟΤΕ ξανά σε δημόσια υπηρεσία! ΠΟΤΕ!

Singles don't fit in Cyprus

Είμαι στα early 30s, single, ευτυχισμένη και ζω στην Κύπρο. Και μόλις προχτές ανακάλυψα ότι είμαι πολλά κρίμα. Γιατί κανονικά μέχρι τώρα θα έπρεπε να ήμουν παντρεμένη, να είχα τουλάχιστον δύο μωρά, ένα σπίτι του μισού εκατομυρίου και κάμποσους συγγενείς και παντρεμένους φίλους να μας περικυκλώνουν.

Το ότι είμαι single στην Κύπρο μάλλον είναι έγκλημα και σημαίνει ότι είτε είμαι "πολλά ιδιότροπη και έχω ψηλές προδιαγραφές, είτε ότι είμαι λεσβία". Η πιθανότητα να μην έχω βρει το άτομο με το οποίο να είμαι καλά και να θέλουμε και οι δύο να είμαστε μαζί δεν παίζει . Γιατί το πιο σημαντικό είναι "να παντρευτείς και να κάμεις μωρά και κανεί ιδιοτροπίες γιατί εν είσαι τζαι κανέναν μωρό!"

Το ότι είσαι single, ζεις τη ζωή σου, έχεις τη δουλειά σου, κάνεις τα ταξίδια σου, γνωρίζεις κόσμο, βγαίνεις, είσαι επιτέλους ισορροπημένη γιατί ξέρεις τι ψάχνεις στη ζωή σου και τί μπορεί να σε κάνει χαρούμενη δεν ενδιαφέρει κανένα στην Κύπρο. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτείς!

Εστήσαν με στη γωνιά προχτές συγγενικά πρόσωπα για το θέμα και μετά ένιωσα σκατά γιατί δεν μίλησα να τους τα πω ανοιχτά! Έλειπα ένα μήνα εξωτερικό για δουλειές αλλά δεν ρώτησαν πως πέρασαν, δεν ρώτησαν αν είμαι καλά, απλά άρχισαν το κύρηγμα για το ότι δεν έχω παντρευτεί ακόμη. Το ποια είμαι και τί είμαι σαν άτομο δεν τους ενδιαφέρει. Το τι θα έπρεπε να είμαι ως μέλος της κυπριακής κοινωνίας ήταν σημαντικότερο.

Πέραν από το πιστεύω πως τον γάμο τον σκέφτεσαι επειδή θέλεις να ζήσεις με ένα συγκεκριμένο άτομο - δηλαδή πρέπει να βρεθεί κάποιος να μου δημιουργήσει την ανάγκη να θέλω να περάσω μαζί του το υπόλοιπο της ζωής μου - ποιος είπε ότι θέλω να περάσω τη ζωή μου μόνη μου; Αλλά το θέμα αγαπητοί μου συγγενείς δεν είναι να βρω κάποιον απλά για να πω ότι είμαι με κάποιον. Το θέμα είναι να βρω κάποιον που δεν θα μου χαλάσει την ισορροπία μου αλλά θα την ενισχύσει, κάποιον που θα έχει ελαττώματα αλλά δεν θα με ενοχλούν γιατί θα τον αγαπώ, κάποιον που δεν θα βαριέμαι να έχω δίπλα μου, κάποιον που θα θέλει να είναι μαζί μου για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που θα θέλει να με κάνει, κάποιον με τον οποίο να νιώθω ασφάλεια και κατανόηση και να μπορώ να μοιραστώ τον εαυτό μου. Κάποιον με τον οποίον θα ερωτευτώ, γιατί ναι, πιστεύω στον έρωτα! Όσον και αν εσείς λέτε ότι είναι βλακείες για εμένα δεν είναι. Δεν θα ερωτευτώ όπως όταν ήμουν 18 χρονών, αλλά όλα όσα περίγραψα πιο πάνω για εμένα είναι έρωτας. Και το μωρό εν θα το κάμω επειδή πρέπει να κάνουμε μωρά, αν αποφασίσω να κάμω μωρό θα είναι γιατί θα θέλω να φέρω στον κόσμο το μωρό αυτού του κάποιου που αγαπώ.

I feel like floating in a cloud, είμαι καλά στη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου αλλά με χάλασαν τα σχόλια των συγγενών γιατί κατάλαβα ότι I don't fit in (άρκησα λίον!). Και δεν θέλω να συμβιβαστώ γιατί θέλω να είμαι με όποιον γουστάρω και με κάνει να νιώθω ο εαυτός μου, όχι με όποιον γουστάρει η κοινωνία.

Χελώνα

Ήμουν προχτές σε ένα μπαράκι, και καθώς περνούσα κάτω που μιαν άσπρην καμάραν για να πάω τουαλέττα θωρώ μια παλιά συνάδελφο να φορεί κίτρινο φανελάκι Abercrombie & Fitch τζαι να μου κάμνει νόημα από την γωνιά του μπαρ. Βουρά τζαι έρκετε πάνω μου με μια χαρά να με ρωτήσει τι κάμνω τζαι που εχάθηκα. Ώσπου να προλάβω να απαντήσω τραβά με να με πάρει στην γωνιά που εκάθετουν για να μου δείξει τον γιόν της (ήταν έγκυος τότε που δουλεύκαμεν μαζί). "Ού εμεγάλωσεν πολλά" λαλώ της, τζαι μέσα μου σκέφτομαι: Άρα εγεράσαμεν αράχνη, εγεράσαμεν. Επιμένει να πάμεν σπίτι της να δω τζαι το άλλο μωρό τζαι να κόψουμεν καμιάν κουβέντα. Να της πώ λέει τα νέα μου τζαι που εγύρισα, τι είδα. Επειδή επέμενεν πολλά τζαι ήταν ενθουσιασμένη εδέχτηκα. Έκαμεν μου εντύπωση η χαρά της που με είδε γιατί ποττέ δεν είμασταν αρκετά κοντά ούτως ώστε να συζητούμεν πράματα πέραν της δουλειάς.

Βρεθούμαστεν σπίτι της λοιπόν, το οποίο έχει εντυπωσιακότατην θέαν αφού μόνο ένας δρόμος (τζαι ένας γκρεμός) το χωρίζουν από τη θάλασσα. Καθούμαστεν δίπλα που τα τεράστια παράθυρα (παντού γυαλί) και συνεχίζει να μου λέει για τα μωρά της ενώ εγώ κοιτάζω κάτω στη θάλασσα. Ξαφνικά βλέπω μια τεράστια χελώνα (καρέτα-καρέτα;) να βγαίνει από τη θάλασσα και να έρχετε προς το δρόμο. Εκόλλησα πάνω της, εμαγνητίστηκα τζαι επερίμενα την να ανεβεί προς τα πάνω. Ξαφνικά φωνάζει μου το μωρόν της συναδέλφου τζαι γυρίζω να του μιλήσω. Ώσπου να γυρίσω πίσω χασιμιά η χελώνα. Τίποτε! Ώσπου ξαφνικά βουρά τζαι φκένει που τους βράχους έναν χελωνονιτζάκι! Εν τολμώ να πω τίποτε! Θα με φκάλουν πελλή! Θωρεί με το μωρό που έμεινα παλαβομένη, κοιτάζει έξω τζαι λαλεί μου: Ou, εν έναν μαννό χελωνονιτζάκι που μένει εδώ τζαι αρέσκει του να κάμνει βουτιές ούλλη μέρα, μεν του διάς σημασία.

Καθώς μου μιλά το μωρό θωρώ το χελωνονιτζάκι να παίρνει φόραν τζαι να βουρά να δώσει που τον γκρεμό κάτω. Σηκώνουμε τζαι φωνάζω: Όϊ εν να σκοτωθείς, μεν το κάμεις, σκέφτου την μάμα σου!

Από το βάθος ακούω μια μουσική, γυρίζω τζαι πιάνω στα χέρκια μου το ξυπνητήρι. Time to wake up!

Every reason to be gone

Out of the country

When was the last time you went to a bar and people you didn't know came to have a conversation wih you? When was the last time someone you didn't know said "good night and take care" when you were leaving a restaurant? When was the last time that the lead singer of a band came to apologise because he was playing the last song when you were coming in, and then gave you one their CDs as a gift? When was the last time someone smiled to you in the street and said something polite and nice? When was the last time you went for a coffee or a drink in nicosia wearig your trainig clothes and shoes. Well I am getting used to this kind of living....join me in living the simple uncomplicated life and enjoying every minute.

Free in your mind?

Sometimes you feel lonely, and there are people you want to reach to and share your thoughts and feelings but you don't. Other times all these come out very easily. Why? I don't know.

What I know is that balance on the inside is all that it takes. And as a friend told me recently "as long as you're free in your mind then no one can affect you, whereever you are".

Peace

"It does not mean to be in a place where there is no noise, trouble or hard work. It means to be in the midst of those things and still be calm in your heart"

(From a mug @ Barnes & Noble)

I wish I could find ways to manage that more often...

Why we love Cyprus

- Because life is easy
- Because the weather is great
- Because people are not dipressed
- Because if worse comes to worse someone will help you
- Because it is cosy
- Because you have family and friends
- Because we love the sea

There might be thousands of reasons to hate Cyprus but compare it with other places that suck (INSERT London HERE) and you will see that you are a lucky person. If you still hate Cyprus simply take action and move to a place that you think is better. Simply complaining will not make any difference.

something in the air?

There is something in the air these days (πέραν που τη σκόνη). Ο κόσμος είναι πιο χαλαρός, πιο χαμογελαστός, πιο ανθρώπινος. Μπήκα σε ένα μπαράκι εψές και ήταν άλλος αέρας, άλλη ενέργεια. Πολλή αδρεναλίνη, παιχνίδι, κουβέντες.

Είδες τι κάμνουν τελικά μερικές εισπνοές Σαχάρας;

Χώρκατοι ή πολύ ευγενικοί

Συναντήθηκα τις προάλλες με μια φίλη μου που την έστειλε η δουλειά της στην Κύπρο για 3 μήνες. Ευρωπαία, από μεσόγειο. Άρα οι κουλτούρες μας πολύ κοντινές (θεωρητικά). Μιλήσαμε αρκετά αλλά πιο πολύ ήταν νευριασμένη για την επικοινωνία μας σε τούτη τη χώρα:
Are you people crazy here? When you say I will call you tonight to arrange to go out for a drink what do you really mean? I will never call you? Why do people here say I will see you tomorrow, or talk to you tomorrow or call you if they don't really plan on doing so?

Όντως έχει δίκαιο. Φράσεις όπως "τα λέμε", "θα μιλήσουμε", "θα κανονίσουμε να βρεθούμε" δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Καταντήσαμε ένα μεγάλο ψέμα. Προσπαθούμε να είμαστε ευγενικοί, κοινωνικοί και στο τέλος χάνουμε το νόημα. Συχνά περιπαίζουμε διάφορους ότι είναι χώρκατοι αλλά προτιμώ τον χώρκατο τον ειλικρινή παρά τον ψεύτικο ευγενικό.

Σαν μπεις στους δρόμους τούτης της χώρας.....

Σαν μπεις στους δρόμους τούτης της χώρας να εύχεσαι να φτάσεις στον προορισμό σου σώος και χωρίς να σπάσουν τα νεύρα σου! Προς όσους μου έσπασαν τα νεύρα στους δρόμους:

- Όταν είσαι πάνω στο roundabout στην εσωτερική λωρίδα ΜΕΝ σταματάς μέσα στη μέση τζαι να κόφκεις την κίνηση επειδή εθυμήθηκες ότι έπρεπε να φκεις που την πρώτη έξοδο. Ή ΜΕΝ οδηγάς!

- Όταν είσαι σε δρόμο με όριο 70 Km τζαι απέναντι εν ουρά τα αυτοκίνητα ΜΕΝ πιαίνεις με 30 Km γιατί έσhει πλάσματα που θέλουν να παν στη δουλειά τους (τζαι πάλε άρκησεν ο γαλατάς).

- Η δεύτερη λωρίδα μέσα στην Γρίβα Διγενή (;) (από Φώτα Μακαρίου προς αγορά Αγίου Αντωνίου ΔΕΝ είναι για παρκάρισμα, ούτε είναι το πάρκινγκ της πανδώρας τζαι του ζορμπά. Έν λωρίδα για τα αυτοκίνητα.

- Άμαν πιάνεις τη δεύτερη λωρίδα στον αυτοκινητόδρομο και θέλεις να πάεις 110 Km εν δικαίωμα σου. Αλλά άμαν θωρείς τουλάχιστον 10 αυτοκίνητα ουρά πίσω σου πιάσε always (με φτερά ή χωρίς δεν με αφορά) γιατί πιάνει με η πελλάρα!

- Όταν είσαι στον αυτοκινητόδρομο τζαι δεις αυτοκίνητο της αστυνομίας ΔΕΝ είναι ανάγκη από τα 100 Km να τα ρίξεις στα 50. Έσhει μαλάκες πίσω σου που κάμνουν το ίδιο (αναγκαστικά) τζαι δημιουργούν κίνηση χωρίς λόγο!

- Άμαν οδηγάς δεν χρειάζεται να μιλάς στο τηλέφωνο. Άντεξε λίον να σταματήσεις ή πιάσε ελεύθερα χέρια.

- Η διάβαση πεζών εν για να σταματούμεν όι για να παίζουμεν πελλό.

- Το πεζοδρόμιο είναι για τους πεζούς. Το αυτοκίνητο σου δεν είναι πεζός αρα ΜΕΝ το φκάλεις πάνω τζαι να με αναγκάζεις εμένα να πατώ μέσα στις λάντες τζαι τα πιλά.

- Όταν δεις τα αυτοκίνητα ουρά ΜΕΝ το παίζεις έξυπνος τζαι να μπεις στην αντίθετη λωρίδα για να τους προσπεράσεις ούλλους ή να πιάσεις παγκετο. Εν πολλοί οι έξυπνοι σαν εσένα τζαι κάμνετε τα πίκλες.

- Το πεζοδρόμιο μπροστά που το σπίτι/κατάστημα/γραφείο/περίπτερο σου ΔΕΝ σου ανήκει άρα μεν το παίζεις ιδιοκτήτης.

Τελικά η πιο δύσκολη ώρα της ημέρας εν το οδήγημα.... Είμαι έτοιμη να καρφώνω στην αστυνομία όποιον κάμνει τέτοιου είδους βλακείες πέρκει δούμεν μιαν άσπρην μέρα. Αλλά επειδή η πρακτική αυτή μάλλον δεν θα έχει αποτέλεσμα θα αναλάβω δράση από μόνη μου!

Α! Επίσης κάτω ο συνάδελφος που εξακολουθεί να καπνίζει μέσα στο γραφείο γιατί νομίζει ότι κάποιος είναι!

...δεν υπαρχει εμπιστοσύνη

Και όμως υπάρχει. Μπορεί να είμαστε χώρκατοι, άξεστοι, αχάριστοι σαν λαός αλλά εμπιστοσύνη υπάρχει, αρκεί να την βρεις και να την κρατήσεις κοντά σου.

Το μήνυμα της βραδυάς είναι θετικό.

Λατρεύω το τραγούδι, για τον ήχο, όχι για τον στίχο. Για όλους αυτούς που νιώθουν, υπάρχουν, είναι.

Why do we need virtual realities?

We live in multiple worlds we create even though physically we live in the same. What is important for one is not for the other, and that determines how we filter or perceive information. And that creates the dynamic of our own worlds making it in that way difficult to communicate with people with different filters. Mis(sed)-communication becomes the story of our lives. And then as if that struggle to bridge the gap between our own multiple worlds was not enought, we decided to create the virtual realities. To simulate what? Our inability to BE and our ability to hide behind anonymity? Hm...and blogs are virtual worlds too right?

Θράσος

Έναν πράμα που με νευριάζει τρομερά στην Κύπρο είναι το attitude/θράσος που έχουμεν. Τζαι δυστυχώς χωρίς να μπορεί να δικαιολογηθεί. Νομίζουμεν ότι είμαστε οι πιο έξυπνοι, πιο όμορφοι, πιο καλοί, πάντα έχουμε δίκιο τζαι ότι ούλλοι οι άλλοι έχουν λάθος. Δεν δεχόμαστε κριτική από κανέναν (όντας τέλειοι φυσικά) τζαι όταν τολμήσει κάποιος να μας πει την αλήθκεια αρχίζουμεν να φωνάζουμε ότι μας αδίκησαν, έππεσεν ρουσφέττιν (προφανώς παραπάνω που το δικό μας), θα πάμε στους ανώτερους, θα ανεκατώσουμεν όλον το κόσμο για να έβρουμε το δίκαιον μας (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε) αγνοώντας παντελώς την πραγματικότητα και αραδιάζουμε ένα σωρό ψέματα για να στηρίξουμε την υπεροχή μας. Μέχρι τζαι σενάρια επιστημονικής φαντασίας δημιουργούμε για να εξηγήσουμε γιατί μπορεί να μας αδικήσαν:
Σενάριο 1: Δεν τους αρέσκει η φάτσα μας τζαι επειδή δεν είναι επαγγελματίες αποφασίσαν να μεν αναγνωρίσουν την αξία μας (άσχετο αν είμαστε άχρηστοι)
Σενάριο 2: Ξέρουν την ξαδέρφη του κουμπάρου του πρώην φίλου της ξαδέρφης της κολλητής μας τζαι εκακολήγησεν μας η σκρόφα. Δεν εξηγείτε αλλιώς.
Σενάριο 3: Εν άχρηστοι τζαι κομπλεξικοί τούτοι που μας ασκήσαν κριτική τζαι επειδή δεν μπορούν να δουν τον καλύτερο τους προσπαθούν να μας μειώσουν.
Σενάριο 4: Ζηλεύκει επειδή είμαι πιο όμορφη/όμορφος, έχω καλύτερο αυτοκίνητο/design flat/τσάντα Μίου.

Τα σενάρια μπορούν να συνεχιστούν (you got the point!) αλλά ποτέ δεν φταίμε εμείς, Ποτέ δεν κάνουμε αυτοκριτική και να αναγνωρίσουμε το μερίδιο της ευθύνης μας. Να πούμε ότι ρε παιδί μου ναι μπορεί κάποιος να είναι καλύτερος από εμένα σε κάτι και μπράβο του! Σιγά μεν έχει καλύτερον από εμάς! Τζαι διερωτούμε, τί μέσα στην κοινωνία μας μας εδημιούργησεν τούτο το τουπέ τζαι έδωσεν μας τα αρχίδια να συμπεριφερόμαστε σε όλους σαν αρχίδια; Εν τα πολλά λεφτά που εππεσαν απότομα; Εν η καταπίεση που ενιώθαμεν τόσα χρόνια που τους κατακτητές τζαι φκένει τωρά; Εν επειδή είμαστε λίοι τζαι εν νόμος επιβίωσης; Εν το πολλύν άππωμαν με το οποίο μεγαλώνουν οι τελευταίες γενειές; Τζαι το πιο σημαντικό είναι πως αλλάζει τούτο το πράμα;

Μερικές φορές πάντως μετανιώνω που είμαι professional....εν με παίρνει μακρυά. Λίον θράσσος please!

Fading

Remember those pictures we used to have when we were growing up? Those that were printed on photographic paper? If you go back to those you see that the colors are fading as the years pass by. It seems that the memories are fading away in similar ways. Funny isn't it if you think that those memories will come back more colorful and vivid as we grow younger in mind - when heading to the other end of life.

Anyway, last night I found on my computer a photo, a digital one. The colors were perfect and bright but the memory was fading fast. And that made me think. Aren't memories just instantaneous feelings? You will never feel the same as on that instant the photo was taken, and that is not captured on a piece of paper or a ton of pixels, it is not even captured in the moment. It is dynamic. And this is why its beautiful.