Περί δουλειάς πάλε

Πριν κανένα τρίμηνο ήμουν πάλι στη Λόνδρα και εκαλέσαν με να παρακολουθήσω μια συνάντηση για τη δουλειά που θα κάμνω φέτος - λεν σου αφού εν δαμέ ευκαιρία να ενημερωθεί. Επήα (με μια χαρααα) εφοδιασμένη με τον καφέ μου και την πεννούα και την κολλούα μου. Η ομάδα αποτελείται από 4 γεναίτζες (5 με εμένα) τζαι 2 άντρες. Μέσος όρος ηλικίας 50, επειδή τον ρίφκω εγώ. 

Τελοσπάντων έκατσα φρόνιμη στη γωνιά μου τζαι άκουα τι έλεαν πέρκει καταλάβω. Εμιλούσαν συνέχεια με ακρωνύμια τα οποία δεν είχαν διάθεση να μου εξηγήσουν τι σημαίνουν και προγραμματίζονταν για την επόμενη χρονία, άρα λογικά ενδιέφερεν με. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου και την καφεϊνη (τότε έπινα καφέ ακόμα) άρχισα να νυστάζω τζαι να βαρκούμαι αφάνταστα. Άρα αφού δεν είχα ιδέα τι εσυζητούσαν είπα να κάμω κάτι άλλο για να μείνω ξύπνια. Έτσι άρχισα να παρατηρώ τις συμπεριφορές:

- Η Χ. που είναι η υπεύθυνη για την οργάνωση φαινόταν να κάνει φιλότιμες προσπάθειες για να τρέξουν όλα όπως πρέπει. Εξηγούσεν τα πάντα στους υπόλοιπους (όχι σε εμένα) με λεπτομέρεια και προσπαθούσε να απαντά ήρεμα και λογικά όλες τις ερωτήσεις τους. 

- Η Α. ήταν αντιδραστική. Ότι έλεε η Χ. ήταν λάθος και προσπαθούσε συνέχεια να της μπαίνει. Κάτι προσωπικό παίζει αλλά ακόμα να καταλάβω τι. Give me some time να ανακαλύψω τη βρωμιά!

- Η Μ. ερωτούσεν συνέχεια ερωτήσεις σαν το 3-χρονο μωρό και φαινόταν να μεν αντιλαμβάνεται τα πράματα που την πρώτη. Αν εκατάλαβα κατά έπιανε και γλύψιμον που την Χ. 

- Ο Τζ. απλά είχεν τους γραμμένους όλους. Συμφωνούσε με όλους, ακόμη και όταν διαφωνούσαν μεταξύ τους. Έχει μια πολύ καλή προσέγγιση απέναντι στη ζωή: Όλα είναι απλά και δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε την ψυχραιμία μας...και το χρόνο μας. I am with you man!

- Ο Β. ήταν αδιάφορος, γενικότερα.

- Η G. δουλεύει μόνο μερικές ώρες και βασικά την έκαναν recruit για να με κάνει mentor στην αρχή ώσπου να μπω στο νόημα. Μια τυπική 60-χρονη εγγλέζα η οποία εμίλησε μόνο για να σχολιάσει αρνητικά το ντύσιμο κάποιων που περνούσαν. Άρα καταλαβαίνετε ότι δεν μου γέμισε και πολύ το μάτι. 

Τέλοσπάντων, τελειώνει η συνάντηση άρα μπορώ να ξυπνήσω τζαι να φύω, και ενώ είμαι στην πόρτα έτοιμη να αναπνεύσω επιτέλους η G. λέει στην Χ.: Δεν θα ήταν καλή ιδέα να είμαστε στο ίδιο γραφείο με την αράχνη; Η Χ. απαντά ότι κανονικά η αράχνη θα έχει δικό της γραφείο αλλά ναι, εν το είχα σκεφτεί, θα είναι ωραία ιδέα για να μπορείς να την ελέγχεις. Σημειώστε ότι η αράχνη ήταν δίπλα τους αλλά εμιλούσαν σαν να μεν ήταν, ούτε την ερωτήσαν. Τζαμέ έπαιξεν καμπανούιν τζαι ανάψαν λαμπούες!!! Μαλάκα αράχνη υπάρχεις;;;

Επετάχτηκα σαν το αππιιτούρην των χαλλουμιών (οχι πως είδα ποττέ) και είπα της G. ότι ως το Σεμπτέμβρη θα ξαναδούμε για το γραφείο - τι να της πως τζαι να μεν φανώ φάουσα τζαι ακόμα εν άρχισα τη δουλειά; Άτε λαλώ κάτι θα σκεφτώ ως τότε. Έστειλα και του Τζ. ένα email τζαι λαλεί μου μεν ανησυχείς εν να είσαι μόνη σου τζαι όλα θα είναι καλά (αλώπος έκοψα τον πάνω στο κάπνισμα του).

Φυσικά η G. που την ώρα που αποφάσισε να αποφασίσει για μένα χωρίς εμένα έσπασεν μου την και μπήκε στη λίστα των ατόμων που εν αφήνω να γίνεται το δικό τους (αλώπος εν έχει άλλον στη λίστα). Ναι είπαμεν είμαι νεα (και ωραία) αλλά εν θέλω babysitter να κάθεται πάνω στα κέρατα μου (ου κεντριά μου ήθελα να πω!) όλη μέρα. Give me a chance!

Γιατί μουρμουρώ τωρά; Μόλις μου έστειλε email για να μου πει ότι εν ενθουσιασμένη γιατί θα είμαστε μαζί στο ίδιο γραφείο! Ποιος ήρτεν;;; Εμένα να δεις τον ενθουσιασμό μου. Ουυυυυυυ. 

Στην αρχή έστειλα email του Τζ., μετά εσκέφτηκα να της το πως ευθέως ότι εν θέλω να είμαι στο γραφείο μαζί της αφού μπορώ να είμαι μόνη μου. Και το έπραξα!

Πάντως έβαλα το στόχο, αν δεν μου δώσουν δικό μου γραφείο θα αναγκαστεί να ζητήσει εκείνη δικό της. Έτσι επειδή μου την έσπασε τζαι θέλω να κάμω την ιδιοτροπία μου! Έτσι μια φορά να γίνω τζαι εγώ ταραντούλα :)

Υ.Γ. Είπα σας ότι είμαι η μόνη non-British στην ομάδα;

In transit

Πριν κανένα εξάμηνο ένιωθα να βρίσκομαι στο κενό γιατί έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω σε σχέση με τη δουλειά. Το διδακτορικό κάποια στιγμή θα τέλειωνε (όχι ακόμη...κάμετε υπομονήν) άρα έπρεπε να αρχίσουν οι αιτήσεις για δουλειά. Επειδή απλά ήθελα να δουλέψω έκαμα αιτήσεις παντού - εννοώντας σε όλες τις χώρες, η αλήθεια είναι ότι ουτε καν το σκεφτούμουν όταν έκαμνα αιτήσεις. Η λογική μου ήταν να έχω επιλογές τζαι θωρούμεν στη συνέχεια.

Μια από τις αιτήσεις που έκανα ήταν στο πανεπιστήμιο που σπουδάζω. Λέω εντάξει, καλή ευκαιρία, πέρκει με καλέσουν συνέντευξη τουλάχιστον έτσι για την εμπειρία και θα είμαι χάππι. Ε, εκαλέσαν με συνέντευξη, απέκτησα την εμπειρία, τζαι μετά έζησα και την εμπειρία να πρέπει να απαντήσω ναι στο job offer ενώ ήθελα να πω όχι. Γιατί είπα ναι; Γιατί θέλω να τελειώσω κάποια στιγμή το πτυχίο χωρίς να μου κρατούν μούτρα and trust me θα μου έκαναν τη ζωή ποδήλατο αν έλεγα όχι. Επίσης αν έλεγα όχι που αλλού ήταν να δουλέψω αφού όταν μου έκαναν αυτοί το offer δεν είχαν άλλα offers;

Γιατί ήθελα να πω όχι; Γιατί όσο και αν μου φακκούν κάποια πράματα στην Κυπρο, περνώ καλά και απλά, έχω τους φίλους μου και την οικογένεια μου και νιώθω ότι μπορώ να είμαι εγώ. Και η αλήθεια είναι ότι χέστικα για του τίτλους και το networking και τα hidden agendas τους. Από την άλλη η νέα δουλειά είναι in London το οποίο αγαπώ μεν αλλά με κούρασε, και ο κόσμος μου έχει φύγει άρα ξανά από την αρχή. Επίσης η δουλειά θα είναι same shit just a different position αφού ξέρω τους ήδη όλους άρα τίποτα συγκλονιστικό για να περιμένω. Κάπου εδώ τέρμα το κλάψιμο τζαι τα παράπονο, το μπλογκ αυτό θα προσπαθεί να είναι σαρκαστικό, κυνικό και ονειροπαρμένο όπως η αράχνη του. Εσκεφτήκετε ο νέος που έχουν προσλάβει (που δεν ξέρω αν έγινε κάτι τέτοιο) να είναι ένας super γκόμενος, άνετος και εκκεντρικός; Και να πρέπει να μοιραστούμε το ίδιο γραφείο; (εδώ καταλαβαίνετε το ονειροπαρμένη).

Και έτσι για να αλλάζουμε το ύφος διευκρινίζω ότι η αράχνη είναι τώρα σε transit: νεα δουλειά, νέο σπίτι (ευτυχώς ήβρα εύκολα), νέος κόσμος (παλιά μυαλά). Αν και σε transit που δεν γουστάρω ιδιαίτερα ακόμα να τα παίξω...δώστε μου λίες μέρες ακόμα!

Φυσικά ο λόγος που κάθουμε τζαι γράφω τα τούτα ούλλα τωρά είναι γιατί δεν ξέρω τι σκατά να φορήσω τη Δευτέρα που αρχίζω δουλειά! Τα μόνο proper ρούχα που έχω για έτσι σκοπό εν τζίνα που εφόρησα τζαι στη συνέντευξη και μπορεί να τα θυμούνται :p  Μεν σας πω ότι πριν τη συνέντευξη έβαψα μια τούφα που τα μαλλιά μου (τζίνην που ήταν πιο μακριά που τα υπόλοιπα) λιλά έτσι που αντίδραση. Τζαι πάλε επιάσαν με ρε φίλε! Τζαι άτε τζαι εφόρησα τα κατάλληλα ρούχα τη Δευτέρα, μετά τι θα φορώ; Και σιγά μεν ισιώσω τα μαλλιά μου πάνω που μια φορά! Άσε που νομίζω εν καιρός να κάμω τζίνον το eyebrow piercing που ήθελα. 

Πάντως την προσπάθεια για το ντύσιμο έκαμα την, ένα shopping therapy επροσπάθησα το (με αποτυχία) για να εμπλουτίσω την γκαρταρόμπα μου με "επαγγελματικά" ρούχα. Νομίζω η προσπάθεια μετρά! Τη Δευτέρα με βλέπω με μαύρο παντελόνι και πουκαμισάκι τζαι που Τρίτης θωρούμε...

The rain before it falls

The rain before it falls, Jonathan Coe

20 φωτογραφίες μέσα από τις οποίες η θεία Rosamond προσπαθεί να περιγράψει την ιστορία της ζωής 3 γυναικών. Η θεία Rosamond πεθαίνει και αφήνει ηχογραφημένες κασέττες στις οποίες περιγράφει όχι τις φωτογραφίες, αλλά τι κρύβεται πίσω από αυτές. O Jonathan Coe μέσα από αυτό το συγγραφικό κόλπο καταφέρνει να παρουσιάσει τη ζωή των 3 αυτών γυναικών, και τις συνθήκες που επικρατούσαν κάθε φορά. Και μέσα από τις ιστορίες ξετιλύγεται η σχέση, οι συμπτώσεις και οι επιπτώσεις.

Και η Gill, ανιψιά της Rosamond η οποία ακούει τις περιγραφές της θείας καταλήγει στο ότι: "What she had been hoping for was a figment, a dream, an impossible thing: like the rain before it falls."

Δεν θα πω άλλα γιατί θα χαλάσω τις "συμπτώσεις", αλλά αξίζει να το διαβάσετε. 

Σκηνή στο αεροδρόμιο Λάρνακας

Σκηνή στο αεροδρόμιο Λάρνακας:

Περνώ από τον έλεγχο διαβατηρίων και προχωρώ χαλαρά στον έλεγχο ασφαλείας. Ελέγχω ότι δεν έχω κανένα lipstick στην τσάντα (όχι πως έπαιζε να είχα), βγάζω τον υπολογιστή από το "φορεματάκι¨του και κάνω ένα δεύτερο έλεγχο για να βεβαιωθώ ότι δεν κουβαλώ υγρά. Μετά που το τελευταίο ταξίδι στο οποίο είχα το αντηλιακό μέσα στην τσάντα αλλά δεν το ήξερα και επέμενα ότι δεν έχω έτσι πράματα, και έγινα ρεζίλι έγινα πιο προσεκτική! Τέλοσπάντων μην τα πολυλογώ βάζω τη τσάντα μου στην συσκευή για τον έλεγχο και περιμένω να προχωρήσω. Περνώ μέσα και βλέπω ένα κύριο να μουρμουρά τους αστυνομικούς και μέσα στη τσάντα του να έχει 2 ουϊσκια:

Τύπος: Άφησμε ρε φίλε να τα περάσω, αφού είμαι δικός σας, είμαι τζαι εγώ κυπραίος τζαι πάω πίσω στην Αγγλία. 

Αστυνομικός: Κύριε μου δεν μπορώ να σας αφήσω.

Τύπος: Αφού να σου εξηγήσω. έτω εν τα εφορούσεν η βαλίτσα μας ούλλα τα πράματα, εγοράσαμεν τζαι ποδηλατούην του μωρού και έβαλα τα τούτα δαμέ. 

Αστυνομικός: Δεν μπορείτε να περάσετε μέσα υγρά. 

Τύπος: Μα φίλε μου εν θα πω τίποτε. Τι διαφορά να τα φέρω από έξω ή να τα γοράσω που μέσα. Εν θα πω τίποτε.

Αστυνομικός: ... [κοιτάζει το συνάδελφο του]

Τύπος: Άτε ρε φίλε τζαι ερκούμαστεν στην Κύπρο μια φορά το χρόνο μεν μας το κάμετε τούτον εν αμαρτία. 

Κάπου δαμέ απομακρύθηκα από το σκηνικό γιατί ενευρίασα ήδη αρκετά τζαι μπορεί να του έσπαζα τα ουίσκια πάνω στην τζεφαλήν για να λυθεί και το πρόβλημα. Δεν ξέρω τι έγινε ακριβώς αλλά ελπίζω να μην τον άφησαν να τα περάσει αλλιώς είμαστε άξιοι της τύχης μας. 

Τζαι καλά ρε φίλε εσύ που το παίζεις τζαι έξυπνος, θα είχες και στην Αγγλία τα @@ να κάμεις έτσι συζήτηση;

Σε Youth Hostel

Η ιστορία θα μπορούσε να τοποθετηθεί κάπου γύρω στο Μάιο του 2005, μπορεί και όχι...

SpiderMum: Κόρη μου που πας; 

Αράχνη: Μάνα θα πάω στα αεροπλάνα.

SpiderMum: ;;;;

Αράχνη: Καλά, έτσι λαλεί το τραγούδι, εν ήβρα κάτι άλλο τα ταιρκάζει! Θα πιάσω το αεροπλάνο να πάω ένα γυρώ Αμερική, να δω κάτι που θέλω τζαι θα έρτω. Μεν με περιμένετε για φαή.

SpiderMum: Μα...

Αράχνη: Τι μουρμουράς τωρά; Αφού ξέρεις ότι θα κάμω ότι μου καπνίσει.

Και η Αράχνη πιάνει το αεροπλάνο...αριθμό 1. Μετά το αεροπλάνο αριθμό 2 και μετά το αεροπλάνο αριθμό 3 για να φτάσει στον τελικό της προορισμό. Κατά τη διάρκεια των 200 ημερών που ήταν η διάρκεια του ταξιδιού (ή έτσι της εφάνηκε), απόλαυσε το εξαίσιο φαγητό των αερογραμμών (επειδή ποιος έχει αντίρρηση ότι το φαγητό στα αεροπλάνο είναι ότι πιο καλό μπορεί να συμβεί;) και είδεν τα πόδκια της να πρίζουνται που την ακινησία.

Επιτέλους έφτασε, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σαν μαστουρωμένη από το καλό φαγητό και τον καλό ύπνο που απολάμβανε στις πτήσεις. Η πόλη γνωστή της, είχε ζήσει για κάποιους μήνες εκεί. Πριν πάει επρονόησε (επειδή εν προνοητική και οργανωμένη) να κλείσει ξενοδοχείο, και μάλιστα εκουβαλούσεν μαζί της και τυπωμένη την κράτηση άμπα τζαι γελάσουν της. 

Φτάνει λοιπόν στο αεροπόρτιν, πιάνει ταξί και ξεκινούν για το χοτελιν. Ο ταξιτζής ένας συμπαθέστατος Ινδός που έφαεν κόλλημα γιατί η αράχνη ακόμα εν ήταν παντρεμένη και δεν την ενδιέφερεν ο γάμος. Και εφαήθηκεν να την πείσει ότι αν ενδιαφερτεί να παντρευτεί μπορεί να την παντρευτεί και ο ίδιος!

Τελικά, και πριν να πειστεί η αράχνη, φτάνουν στο ξενοδοχείο. Ο ταξιτζής κατεβαίνει και αφού τον εξυφορτώθηκε η αράχνη χτυπά το κουδούνι του ξενοδοχείου. Κανείς..... Επιμένει! Κανείς...

Κοιτάζει στην πόρτα και βλέπει την εξής ανακοίνωση:

We can not check-in guests after 11p.m. Please return tomorrow after 7am. 

Αράχνη: Ε, τζαι γιατί εν μου το είπαν πριν τούτον το πράμα ηλίθιοι με τους βλακοκανονισμούς τους; Αν το ήξερα ήταν να κλείσω να μείνω δαμέ; Τώρα να δω τι λέει η κράτηση μου και αλίμονον τους! 

Ανοίγει η αράχνη την κράτηση της τζαι θωρεί ότι όποιος εν έσσιει νουν να διαβάζει καλά τι λέει η κράτηση έσσιεει πόδκια τζαι γυρίζει για να έβρει αλλού να μείνει! Τα άτομα που ήξερε στην πόλη δεν ήθελε να τα ενοχλήσει έτσι ώρες. Τι να κάμει, τι να κάμει; Εσκέφτηκεν να μείνει έξω που την πόρτα του ξενοδοχείου, να κοιμηθεί ώσπου να ξημερώσει. Αλλά ήταν ψόφος. Βρίσκει δύο τύπους που έβγαιναν από ένα μπαράκι (πολλά καλή κίνηση!) τζαι τους ρωτά αν υπάρχει κανένα ξενοδοχείο κοντά. Τίποτε, λαλούν της, μόνο ένα down town. Ας εν καλά τα πλάσματα, βρίσκουν κατάλογο, τηλεφωνούν, είχε δωμάτιο, τηλεφωνούν και ένα ταξί, βάλλουν την στο ταξί τζαι στέλλουν την. 

Ο ταξιτζής παραξενεμένος λέει της: είσαι σίγουρη ότι θέλεις να πας σε τούτο το μέρος. Η αράχνη: ναι ναι, φυσικά! Και σκέφτεται: μάνα μου, ας εν καλά τα πλάσματα! Φτάνει το ταξί, κατεβαίνει και αντικρύζει το Youth Hostel Down Town, με shared rooms (με ακόμα 9 άτομα), εμύριζεν γρασιδάκιν τζαι ποτό. Εχρειάστηκεν τα η αράχνη στην αρχή!  Εμπήκεν, άφησεν τη βαλίτσα της τζαι επήεν στο δωμάτιο που της εδώσαν - μέσα ετζημούνταν κάμποσοι γένετζοι...μερικές on-top of the others. Εντάξει, σκέφτεται η αράχνη, απόψε λέω να μην κοιμηθούμε. Ας πάμε στο common room να δούμε τι παίζει. Κόσμος από όλο το κόσμο! Ειδικά 18χρονοι που αποφάσισαν να γνωρίσουν τη ζωή πριν χωθούν σε σπουδές και δουλειά. Κιθάρες, μπύρες και γρασίδια, και ιστορίες για around the world road trips.

Η αράχνη πέρασεν τη νύχτα τζιαμέ, φοητσιασμένη επειδή εφαινόταν πολλά φτωχή σε εμπειρίες σε σχέση με τους άλλους, τζαι μόλις ξημέρωσε την έκανε για το ξενοδοχείο. Τώρα σκέφτεται ότι αν βρισκόταν ξανά σε τέτοιο μέρος θα το απολάμβανε καλύτερα.

Wild World

Νομίζω γερνώ γιατί άρχισα να ακούω τραγούδια 80s και να θυμούμε που τα ηχογραφούσαμεν στις κασέττες που το ράδιο. Και να φανταστείς ότι some of you out there μόνο στα μουσεία είδετε κασέττες!

Silent communication

Θυμούμε την πρώτη φορά που τον είδα ήμασταν με την ελληνοπαρέα στο εστιατόριο και επλησίασε και μίλησε σε ένα φίλο μου. Πρέπει να ήταν γύρω στα 35, Πακιστανός ή Ινδός, δεν ήμουν σίγουρη. Φαινόταν σοβαρός και ντροπαλός. Μετά τον έβλεπα συνέχεια στη γειτονιά, ειδικά στο μέρος που τρώαμε - ο φίλος μου του μιλούσε αλλά εγω δεν του εμίλησα ποτέ.

Ένα βράδυ επέστρεφα με το λεωφορείο (μόνο το 176 επίενεν στο ανάθεμμα που εμείνεισκα!) που το πανεπιστήμιο κομμάτια, κατεβαίνω στη στάση και μαζί κατεβαίνει και ο τύπος. Τον έπιασα κουβέντα και έμαθα ότι ήταν από το Πακιστάν, δικηγόρος, και ήρθε Λονδίνο για να κάνει ειδίκευση και να αποκτήσει εμπειρία. Επίσης είπε που ότι ήταν δυστυχισμένος επειδή ο καιρός ήταν χάλια και το φαγητό αηδία (πράματα στα οποία ακόμα συμφωνω...τουλάχιστον στο πρώτο). Έμαθα επίσης ότι με έβλεπε συχνά (έξερα το;) και ότι ήθελε να με γνωρίσει αλλά ντρεπόταν επειδή πάντα ήμουν με παρέα (3-4 μαντραχαλάες) και του φάνηκε ότι I had something different.

Ενώ μου τα λαλούσε τούτα εσκέφτουμουν: Μάνα μου ρε τι κρίμα, έφυεν που τη χώρα του τζαι ήρτεν τόση απόσταση, εν μόνος του, περνά σκατά, θα θέλει παρέα. Να τον κάμουμε παρέα τζαι εσυμπάθησαν τον.

Ενώ τα εσκέφτουμουν τούτα λέει μου: You give me your phone number I call you and meet?

Άτε τι να του πω τωρά που δεν ήθελα να του το δώσω; Ότι δεν έξερα τον αριθμό; Δεν θα ήταν τζαι πολλά ψέμα γιατί σε έναν άλλον έδωσαν το λάθος...καταλάθος. Είπα του τζαι εγώ ότι δεν χρησιμοποιώ το κινητό μου πολλά τζαι εν πιο εύκολο να με έβρει με email και του έδωσα το hotmail μου. Εν προλαβαίνω να μπω σπίτι και να ανοίξω τον υπολογιστή και βλέπω ότι κάποιος με έκαμεν add στο MSN. Κάθε φορά που έμπαινα επετάσσετουν να μου πει πόσο καλή είμαι και ότι είμαι διαφορετική, και αν θέλω να έρτει να μαγειρέψουμε. Η αράχνη σας το βκιολίν της: Μάνα μου ρε τον καημένο, εν πολλά μόνος του, θέλει παρέα.

Μετά που μερικές μέρες πιάνω το εξής email: I was passing under your window and at that time you turned the light off, and then I was sure that we have some kind of silent communication.

Στην αρχή εγέλασα, ύστερα αγχώθηκα γιατί τούτος όι μόνον έξερεν που έμενα, αλλά έξερεν και το παράθυρο του δωματίου μου, και πότε είχα ή εν είχα φως. Άρχισα να παραλογίζομαι..... Αποφάσισα να τον αποφύγω πέρκει ξεχαστεί η ιστορία. Έτσι τις επόμενες μέρες έκαμνα ότι εν τον εθώρουν και δεν απαντούσα τα διάφορα email που έστελλε.

Περνούν 2-3 μέρες τζαι χτυπά η πόρτα μου. Πάντα ρωτώ ποιος είναι πριν ανοίξω αλλά επειδή επερίμενα παρέα εν ερώτησα και άνοιξα. Στην πόρτα ο φίλος Πακιστανός, αναστατωμένος! Εγώ να τα έχω παίξει και να περνά μπροστά που τα μάτια μου όλη μου η ζωή. Ήμουν σίουρη πως θα με σφάξει τζαι επάγωσα:
Pakis: I want to come in.
Arahni: It is not possible now, I was taking a shower (peeeee)
Pakis: Can I come back later?
Arahni: I will be away (forever)
Pakis: But I am worrying, is it everything ok with the two of us? Are we still ok with each other?
Arahni: [έπεσεν η μασέλα μου χαμέ τζαι έχασα 3 χρόνια που τη ζωη μου]
Pakis: Are we still ok?
Arahni: Yes sure, i have to go back in now, bye.

Επροσπάθησα να κλείσω την πόρτα, εκούνταν την να μπει μέσα αλλά στο τέλος έπεισα τον να έρτει πιο μετά γιατί εν ήταν βολική η συγκεκριμένη ώρα. Μόλις έφυεν έκλεισα την πόρτα, εκλείδωσα, έβαλα καρέκλες και έπιπλα και έπιασα τηλέφωνο ένα φίλο μου να έρθει επειγώντος.

Τις επόμενες μέρες δεν επήενα σπίτι μου ούτε καν για να πιάσω ρούχα, έστελλα άλλους να μου φέρουν. Ο Πακιστανός συνέχισε να μου στέλλει email ότι νιώθει ότι απομακρυνόμαστε και θέλει να μιλήσουμε, και οι μαντράχαλοι της παρέας επαίζαν τον προστάτες του ανύμπορου τζαι εκάμναν χαράν ότι εν σημαντικοί, ενώ ταυτόχρονα αγχώνουνταν γιατί ο πυρετός που απέκτησα μετά την επίσκεψη δεν έλεγε να υποχωρήσει. Για κανένα μήνα κυκλοφορούσα με "μπράβους" να με συνοδεύουν και με ένα θερμόμετρο πάντα μέσα στη τσάντα.

Τελικά ο πυρετός έπεσε, ο stalker σταμάτησε να μου στέλλει email και άρχισα να κυκλοφορώ πάλε σαν κανονικό πλάσμα. Το τελευταίο email που μου έστειλε ήταν αρκετούς μήνες μετά και μου έλεεν ότι μετακόμισε σε άλλη γειτονιά γιατί δεν μπορούσε να με βλέπει και να μην του μιλώ και ότι εν ήθελεν να με βλέπει λυπημένη κλπ κλπ.

Μετά που τούτον είχα άλλες δύο σημαντικές κατακτήσεις παρόμοιου βεληνεκούς: μια μάλλον λεσβία που επέμενε να κυκλοφορεί γυμνή μπροστά μου συνέχεια, και ένας τύπος στη Μύκονο που ήταν ντυμένος σαν καπετάνιος και μόλις με έβλεπε φώναζε: Εσύ ξανθούλα κύπρια, you bloody woman. Άραγε σου είχα τζαι με τούτους silent communication, άραγε σου να με πιάσει το άγχος ότι κάτι βλέπουν σε εμένα (πελλάραν) που ακόμα δεν έχω αποδεκτεί;

Γλυπτά από άμμο

Βερολίνο, καλοκαίρι 2007. 

Προς Κυπριακή Ολυμπιακή Αποστολή

Αγαπητές κύριε Αλέκο Σπανέ και λοιπά μέλη της Κυπριακή Ολυμπιακής Επιτροπής, 

Δεν ήταν να ασχοληθώ άλλο με τον μπλοκ σήμερα αλλά ακούω ειδήσεις και ψηλώνει η πίεση μου έτσι είπα να την ρίψω. Δεν ήμουν μπροστά για να ξέρω αν έχει δίκιο ή άδικο ο Κυριάκος Ιωάννου αλλά γιατί σαν να τζαι έχω την αίσθηση ότι έχει δίκιο;

Πόσους γιατρούς είχατε μαζί σας στην Κυπριακή αποστολή στο Πεκίνο τζαι πόσους τουρίστες εκουλιαντηρίζεται στα αξιοθέατα; Πόσα λεφτά στοίχισε στον κυπριακό αθλητισμό η όλη ιστορία, και πόσα που τούτα τα λεφτά χρησιμοποιήθηκαν για τους ίδιους τους αθλητές και τους προπονητές τους και όχι για εσάς και τις οικογένειες σας; Τζαι γιατί δηλαδή έπρεπε ο αθλητής μας να γυρευτεί στους Έλληνες γιατρούς, τι υποχρέωση έχουν απέναντι στη δική μας αποστολή; Γιατί έπρεπε να έβρει μόνος του χειροπράκτη στην Κίνα για να λύσει το πρόβλημα του; Γιατί είσαστεν 26 συνοδοί για 17 αθλητές και ποιος ο ουσιαστικός σας ρόλος; Όταν θα απαντήσετε όλα αυτά τα γιατί τότε μπορεί και να σας πιστέψω. Αν μου δείξετε τζαι κανέναν προυπολογισμό ακόμα χειρότερα για εσάς.

Και συνεχίζω αγαπητέ κύριε Αλέκο, για να σας πω ότι λέτε πως κανείς άλλος δεν έχει ευθύνη για τα αποτελέσματα των αθλητών εκτός από την προπονητική τους ομάδα (οι ίδιοι δεν έχουν ευθύνη;). Αν όμως αγαπητέ κύριε ο Κυριάκος έφερνε ένα μετάλλιο στην Κύπρο τότε όλοι θα ελέετε ότι είναι ακόμη μια επιτυχία του κυπριακού αθλητισμού. Που όπως φαίνεται έτσι πράμα δεν υπάρχει. 

Και επειδή αρχίσαν τζαι άλλοι να μιλούν αγαπητή Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή και "παράγοντες" της, προσέχετε μεν χρειαστεί να φκουν τα άπλυτα σας στη φόρα. Φυσικά θα μου πείτε τζαι αν φκουν; This is Cyprus.

Κάποιος να μου μετρήσει την πίεση....

Ο χρυσός της κολύμβησης

Θεός ο Phelps! Μπράβο σου χρυσέ μου! Ελπίζω όμως Mike μου να μην είσαι genetically modified γιατί θα απογοητευτώ!

98% αράχνη

Πρώτα από όλα να το διευκρινίσω για όσους δεν το ξέρουν: είμαι μια συγχυσμένη προσωπικότητα! Συνήθως δεν ξέρω τι θέλω ή τι δεν θέλω και μπορεί να αλλάξω γνώμη για κάτι 100 φορές πρωτού πάρω την τελική απόφαση - που παίρνω έτσι και αλλιώς επειδή εν έχω άλλα περιθώρια για να αλλάζω γνώμες. 

Όταν πριν μερικά χρόνια αποφάσισα να φύγω από την Κύπρο για να συνεχίσω τις σπουδές μου είχα 3 επιλογές: να πάω Αμερική, να πάω Αγγλία, να κάτσω στα αυκά μου. Επίσης για κάθε μία από τις δύο πρώτες επιλογές (Αμερική ή Αγγλία) υπήρχαν και υπο-επιλογές (π.χ. σε ποια πολιτεία και σε ποιο πανεπιστήμιο να πάω). Επήρεν 3 μήνες να τους μουρμουρώ στην παρέα ώσπου και στο τέλος εκατέληξα σε ένα πανεπιστήμιο για κάθε χώρα με επιπρόσθετη επιλογή τα αυκά μου! Μετά όμως άρχισα να μουρμουρώ για την χώρα. Μετά που τις 10 πρώτες μέρες αποφάσισα ότι 98% θα επήενα Αμερική - τωρά γιατί το συγκεκριμένο ποσοστό μεν με ρωτήσετε! Έτσι μου ήρτεν τζαι ήμουν σίγουρη. Αφού μάλιστα εκανόνισα μα πάω που US που θα ήμουν (λέμε τώρα) τζαι Λονδίνο τα Χριστούγεννα για να δω ένα φίλο μου. 

Επειδή όμως ήμουν μόνο 98% σίγουρη, επείσαν με να πάω να δω τζαι τα δύο πανεπιστήμια έτσι πήρα τον δρόμο της εξερεύνησης, είδα, έγινα 100% σίγουρη ότι ήθελα να πάω στο US one, επέστρεψα στην Κύπρο, έστειλα προκαταβολή και άρχισα να ψάχνω σπίτι. Και μετά αποφάσισα να πάω στο Λονδίνο! Επειδή έτσι εσκέφτηκα...Εν εκάθουμουν καλλύτερα στα αυκά μου, ήταν να ξεπουλιάσουν ως τωρά!

Τέλοσπάντων, οι φίλοι μου εκάμαν μου δώρο ένα t-shirt με αρνιά (που ήταν το αγαπημένο μου ζώο τότε) που έγραφε πάνω 98% και με εδουλέφκαν με κάθε ευκαιρία.

Γιατί τα θυμήθηκα τούτα τωρά; Προσπαθούσα να θυμηθώ γιατί το blog έχει ως URL το arahni αλλά ονομάζω τον εαυτό μου stagona (έκαμα το blog πριν ένα χρόνο αλλά μετά δεν ασχολήθηκα). Όταν έκαμα το blog ένιωθα ότι ήμουν μια αράχνη πιασμένη μέσα στον ίδιο της τον ιστό επειδή μόνη μου έμπλεκα τον εαυτό μου σε διάφορες βλακείες. Επίσης ένιωθα ότι ήμουν μόνη μου ανάμεσα σε πολλούς, είχα διάθεση πιο μαύρη από το κάρβουνο, άκουα Αλκίνοο και μάλλον άκουα το τραγούδιν του "και θα είμαστε και οι δυό σταγόνες στο γυαλό". Άρα ήμουν στη συνηθισμένη φάση της σύγχυσης που 98% ήμουν η σταγόνα και 2% η αράχνη. 

Lately νιώθω 98% arahni που έχει απόλυτο έλεγχο του ιστού της (μέχρι να την πατήσει) γιαυτό λέω να το κρατήσω το ονοματάκι και να αποποιηθώ για λίγο τη διπλή προσωπικότητα και την μαύρη μαυρίλα που την βαρέθηκε η ψυχή μου. Life is life!

Η ηλικία της ομάδας ενόργανης γυμναστικής της Κίνας

Εδώ και μέρες διαβάζω στο CNN για την ηλικία των αθλητριών της Κίνας που κέρδισε το χρυσό στους Ολυμπιακούς, αφήνοντας την ομάδα της Αμερικής στη δεύτερη θέση. Οι σχολιαστές (Αμερικάνοι πάντα) αναφέρουν ότι οι αθλήτριες είναι κάτω από το όριο της ηλικίας των 16 και έτσι κανονικά δεν έπρεπε να αγωνίζονται, αλλά στα διαβατήρια τους έχουν πλαστογραφηθεί/παραποιηθεί οι ημερομηνίες γέννησης.

Λογικά ναι, δεν έπρεπε να αγωνίζονται αφού υπάρχει το συγκεκριμένο όριο ηλικίας για τους όποιουσδήποτε λογους που είχα την εντύπωση ότι έχουν να κάνουν με τη ψυχολογία των αθλητριών και την προστασία της παιδικότητας τους. 

Προφανώς όμως τους Αμερικάνους το μόνο που ενδιαφέρει είναι να πάρουν ακόμη ένα χρυσό μετάλλιο, το οποίο ελπίζουν ότι θα ακυρωθεί από την κινεζική ομάδα, και τα κορίτσια κάτω των 16 χρόνων. Και ουσιαστικά χεσμένα τα έχουν και τα δικαιώματά τους και όλα τα άλλα...

Διάβαζα το άρθρα για το θέμα στους Times και συνειδητοποίησα ότι το βασικό πρόβλημα που προκύπτει από την ηλικία είναι οι 9 πόντοι ύψος και 13 κιλά παραπάνω που έχουν οι αθλήτριες των Αμερικάνων (αφού είναι 16 και όχι 15 χρόνων) που τις δυσκολεύουν να έχουν την ευελιξία των Κινέζων. 

Τίποτε άλλο δεν σας ενόχλησε αγαπητοί μου που μου το παίζεται και υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά η Λευκωσία είναι καταπληκτική όταν κανείς δεν είναι εδώ :)

Βαλίτσα διακοπών

Έχω μιαν απορία και ποιος θα μου τη λύσει; Πες ότι πας ταξιδάκι κατακαλόκαιρο, μέσα στους 500 βαθμούς Κελσίου για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις. Την βαλίτσα των 30 Kg τι ακριβώς την χρειάζεσαι; 

Αφού τα καλοκαιρινά ρούχα είναι μια σταλιά, δεν πιάνουν τόπο, όλη μέρα θα είσαι στην παραλία άρα θα φορείς μαγιό, τις νύχτες θα πηγαίνεις βόλτες χαλαρά στο νησί άρα θέλεις άνετα χαμηλά παπούτσια. Εξήγα μου ξανά γιατί έφερες τον κούττουκον!!!! Τζαι πάνω από όλα ηνταμπου έβαλες μέσα τζαι εν ασήκωτη η γέριμη!

Ζήτω οι διακοπές χωρίς αποσκευές! Του χρόνου μαζί μου θα έρτει μόνο όποιος μπορεί να χωρέσει τα απαραίτητα του σε ένα σακίδιο και όποιος μπορεί να ζήσει χωρίς τα make up του και τους υπόλοιπους σουβάδες. Για την ψυχική υγεία :)

Βλέπω ένα πεζό

Έχω ένα φίλο καλαμαρά που με πειράζει συνέχεια για τα κυπριακά, και μόλις με ακούσει να μιλώ φίρνετε που τα γέλια. Εκτός που τα κυπριακά (και τα ελληνικά μου) χαλά τον και η προφορά που έχουμε στα αγγλικά οι κυπραίοι γιατί εν πολλά ψεύτικη λαλεί. Ίσως έχει και δίκιο, δεν ξέρω. Πάντως για καλαμαρά έχει άψογη προφορά - τουλάχιστον από την εν Αγγλία συναναστροφή μας αυτό αποκόμισα.

Πρόσφατα ήμουν στην Ελλάδα, σε αυτοκίνητο με συνοδηγό αυτόν και οδηγό ένα άλλο καλαμαρά και μπαίνουμε από έξοδο στον αυτοκινητόδρομο:

Συνοδηγός: Περίμενε μισό ρε γιατί βλέπω ένα πεζό.

Οδηγός: Ναι ρε, το είδα.

Παρατηρώ να δω τον πεζόν στον αυτοκινητόδρομο...τίποτε! Ψυχήν έν είσσεν μέσα στο δρόμο! Ρε μα τούτοι επιάσαν με στο δούλεμα, σκέφτουμε; And then it strikes me! Μόλις επέρασεν ένα Peugeot 306....now it makes sense :)

Το λοιπόν mate, την επόμενη φορά που θα σε δω (αν) μεν μου πεις για τα κυπριακά γιατί θα σου αρχίσω για τα πεζό!

Excuse me, how can I help you?

Ήταν Παρασκευή απόγευμα, που στο Λονδίνο σημαίνει bar για ποτάκια μετά από μια κουραστική βδομάδα. Εκανονίσαμεν να βρεθούμε σε ένα μπαράκι κοντά στο πανεπιστήμιο που έχει τέλεια cocktail και εν γίνεται τίνκα στον κόσμο, το Baltic. Γνωστό στέκι μας, ξέραμε τα κατατώπια άρα που να γυρευφκούμαστεν αλλού, τζαι δώστου journey planners και google maps για να βρίσκουμε τις διευθύνσεις; 

Φτάνουμε λοιπόν, βρίσκουμε ένα τραπεζάκι να κάτσουμε, παραγγέλουμε τα ποτάκια μας (raspberry mule για εμένα αλλά κανονικό, όχι μαϊμού) και επιάσαμεν την κουβεντούα, να ανταλλάξουμε τα νέα της βδομάδας (όσα εν είπαμε μέσω του φατσοβιβλίου). Σε κάποια φάση όπως ήταν λογικό για μια σταγόνα/αράχνη με συχνοουρία εκατουρήθηκα και σηκώστηκα να πάω τουαλέτα. Μπαίνω μέσα και βλέπω ότι και οι τρεις πόρτες ήταν κλειστές, αλλά καμιά δεν ήταν κλειδωμένη. Κουντώ μια από τις πόρτες, και μου έρχεται πίσω στα μούτρα...και παρολίγο να μου φύει και το κατούρημαν!

Ήντα ηλίθια που είμαι, σκέφτομαι, έπρεπε να χτυπήσω πριν ανοίξω, εν έτσι που μου έμαθεν η μάμα μου; Τέλοσπάντων, two more doors to go! Χτυπώ τη δεύτερη πόρτα ως σωστή αράχνη, και βλέπω (έντρομη να το πω, σαστισμένη να το πω, παλαβωμένη καλύτερα;) την πόρτα να ανοίγει και να ξεπροβάλει μια τύπισσα με το παντελόνι και το βρακί κατεβασμένα! 

Κατουρήτρια: Excuse me, how can I help you?

Σταγόνα: Am....ehm... I was just wondering if you have finished?

Κατουρήτρια: Not yet, can't you see?

Σταγόνα: [Μένει άφωνη αλλά με συννεφάκια σκέψης] unfortunately enough I CAN!

Κλείνει η πόρτα και η τύπισσα συνεχίζει (φαντάζομαι) ότι έκαμνεν πριν ανοίξει την πόρτα. Εγώ έμεινα να θωρώ την πόρταν για μερικά δευτερόλεπτα και προσπαθούσα να καταλάβω τον διάλογο που προηγήθηκε. Επόμενη αντίδραση να με πιάνει ένα νευρικό γέλιο που εν βοηθά άμαν θέλεις να κατουρήσεις, και επετάχτηκα έξω που τις τουαλέτες. Εννοείται ότι επεριπαίζαν με οι υπόλοιποι μόλις τους το είπα και δεν με πιστεύκαν ότι δεν είχα πίει τίποτε ακόμα! Α...και έλεγξα και τις αντοχές τις ουροδόχου κύστης μου εκείνο το βράδυ γιατί σιγά που ήταν να ξαναπάω πίσω!

Που τζίνην την μέρα αποφάσισα όταν μου χτυπούν την πόρτα της τουαλέτας να αφήνω στη μέση ότι κάμνω και να τους ανοίγω για να ρωτήσω: How can I help you? [ΝΟΤ!]

Η πιο όμορφη διαφήμιση που έχω δει τον τελευταίο καιρό...un-cut.

Παρακολουθώντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων

Κάθησα που λέτε να δω την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, κυρίως επειδή ακούστηκαν τόσα πολλά και επίσης επειδή με είχε μαγέψει η Φωλιά του Πουλιού. Εντυπωσιάστηκα από το count-down, την παρουσίαση της ιστορίας της τυπογραφίας, το σχηματισμό του περιστεριού της ειρήνης, την υδρόγειο σφαίρα, το άναμμα της φλογας και έκλαψα με την είσοδο των αθλητών στο στάδιο.


Όντως αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές τόσο για την τελετή όσο και για τις εγκαταστάσεις τους, και για όλες τις προσπάθειες που έκανα τα τελευταία 5 χρόνια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Φυσικά προσπάθειες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες έγιναν, άλλες προσπάθειες δεν ξέρω αν έχουν γίνει. Δεν θα σχολιάσω το Θιβέτ γιατί θεωρώ ότι είναι μια αμερικανοποιημένη αντίδραση απέναντι στην Κίνα. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι τα 25δις που ξοδεύτηκαν για όλο αυτό το πανηγύρι (τάχα γιορτή του αθλητισμού) ενώ πολλά άτομα βρίσκονται κάτω από το όριο της πείνας. Το ότι πριν μόλις μερικούς μήνες 70.000 άτομα έχασαν τις ζωές τους από το σεισμό στην Κίνα αλλά δεν υπήρξε καμία αναφορά στην τελετή και ούτε ξέρουμε πως και εαν έχουν βοηθηθεί οι συγγενείς. Με χαλά το ότι αρκετοί από τους εργάτες που δούλεψαν για την ανέργερση των κτιρίων των αγώνων έχασαν τη ζωή τους, κυρίως λόγω των υπερβολικών ωρών εργασίας αλλά κανείς δεν λέει τίποτα.

Φταίει κατά την άποψη μου η Κίνα για τον τρόπο που διαχειρίζεται τους πολίτες της, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση φταίει και η Διεθνής Ολυμπιακη Επιτροπή που αποφάσιζε να δώσει τους αγώνες στην Κίνα ενώ ήταν γνώστες των καταστάσεων. Όπως ίσως ήταν μεγάλο λάθος και η επιλογή του Λονδίνου για τους αγώνες του 2012, για άλλους πιο πρακτικούς λόγους. Θα δείξει...

Πάντως προς το παρόν go China go! Και ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξουν και εσωτερικές αλλαγές...

Η κατάντια του αεροδρομίου Λάρνακας

Ξυπνώ και τρέχω να φτιάξω βαλίτσα γιατί η πτήση φεύγει στις 2 το απόγευμα και όχι στις 9 το βράδυ όπως νόμιζα - γιατί το ενόμιζα τούτον δεν ξέρω! Τέλοσπάντων μετά από ένα αγώνα δρόμου για να προλάβω τις δουλειές (επειδή ως γνωστόν όποιος εν έσσει νουν έσσει πόδκια - αλλά εφτυχώς εν επήα περπατητή) φτάνουμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας.

Ενώ όλοι μας έλεγαν ότι γίνεται χαμός στις αναχωρήσεις και στο check-in και χάνουν βαλίτσες και επιβάτες (!) παρατηρώ με χαρά ότι όλα πάνε καλά, όλα κυλούν ομαλά και μάλλον όσα ακούσαμε ήταν υπερβολές του κόσμου. Είδες καμιά φορά ότι δεν πρέπει να πιστεύφκεις ότι σου πει ο ένας και ο άλλος;

Έρχεται που λέτε η ώρα επιβίβασης, μπαίνουμε στο αεροπλάνο αρκετά πριν από την ώρα μας και είμαστε έτοιμοι να φύγουμε. Η αράχνη εννοείται ότι έκαμνεν τζαι σχέδια:

Αράχνη: Κατά τις 3 και κάτι φτάνουμε άρα νοικιάζουμεν ένα αυτοκίνητο, βρίσκουμε το ξενοδοχείο, αφήνουμεν τα πράματα και πάμε σε καμιά παραλία.
Μούρμουρος: Καλά άσε να φτάσουμε και το βλέπουμε.
Αράχνη: Μα τι εν να κάμνουμεν ούλλη μέρα; Αφού θα φτάσουμεν πολλά νωρίς να πάμεν καμιά παραλία.
Μούρμουρος: Καλά καλά θα δούμε.

Και ενώ η αράχνη μουρμουρούσε στον Μούρμουρο (λάθος ονόματα ίσως;) ανακοινώνει ο πιλότος ότι είμαστε έτοιμοι για απογείωση αλλά εν μπορεί να απογειωθεί γιατί σύμφωνα με τα έγγραφα των συνοδών εδάφους έχουν ένα επιβάτη περισσότερο στο αεροπλάνο! Να το ξαναπώ: Έχουν ένα επιβάτη παραπάνω - όχι από τις θέσεις- αλλά από ότι λένε τα έγγραφα εδάφους. Δηλαδή ένας που εμάς εμπήκε μέσα στο αεροπλάνο χωρίς να τον καταγράψουν ή χωρίς να τον πάρουν είδηση!

Στην αρχή έπιασεν με νευρικό γέλιο- εφαντάζουμουν να έρχεται η αεροσυνοδός και να πίανει τον Μούρμουρον που το γιακκά και να τον πετάσσει που τη φουσκωτή σκάλα έξω. Ή να ψηφίζουν οι επιβάτες ποιος είναι ο πιο αδύναμος κρίκος και πρέπει να αποχωρήσει και να με ψηφίζουν εμένα. Ή να αποφασίζουν ότι θα αφήσουν τον επιπλέον επιβάτη μέσα αλλά τελικά ως τιμωρία θα μας πάρουν Hawaii αντι Κρήτη.

Μετά που επεράσαν οι φαντασιώσεις άρχισα να εκνευρίζουμε (είπε μου και ο Μούρμουρος κάτι άλλες βλακείες που είχαν κάνει την προηγούμενη βδομάδα στο αεροδρόμιο). Η ώρα επερνούσεν και κανένας εν μας έλεεν τίποτε - απλά εκαθούμασταν για πάνω από μια ώρα μέσα στο αεροπλάνο και περιμέναμε υπομονετικά. Ήθελα να ρωτήσω τι γίνεται αλλά ο Μούρμουρος εν με άφηνεν. Μετά από κανένα 2-ωρο ανακοινώνει μας ο πιλότος ότι είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν. Έτσι απλά! Τζαι καλά ρε φίλε ο επιπλέον επιβάτης που επήεν; Αφού εν είδα να φεύφκει κανένας! Τι βλακεία έγινεν και εμετρήσετε έναν παραπάνω; Που ξέρω εγώ ότι μέσα στο αεροπλάνο δεν υπάρχει ένας τρομοκράτης; Που ξέρω ότι είμαι στο σωστό αεροπλάνο;

Τέλοσπάντων, για να μεν μουρμουρώ (και μετά λαλώ τον άλλον μούρμουρο) τελικά φτάσαμε safe and sound στον προορισμό μας αλλά παραλία εν επήαμεν! Φυσικά αυτό που με προβληματίζει δεν είναι ότι έχασα την παραλία αλλά ότι μέσα σε τούτην τη χώρα εμάθαμεν να κάμνει ο καθένας ότι θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό στους άλλους. Τι μπορεί να έγινε και υπήρχε ένας επιβάτης επιπλέον; Εμέτρησαν λάθος οι αεροσυνοδοί ή εμετρήσαν λάθος στις υπηρεσίες εδάφους. Ή ακόμη χειρότερα, πέρασε επιβάτης χωρίς να του ελέγξουν την κάρτα επιβίβασης;

Πως είναι δυνατόν οι δύο εταιρίες που διαχειρίζονται τις υπηρεσίες εδάφους να έχουν κάνει τόσες ηλιθιότητες τον τελευταίο καιρό στο αεροδρόμιο Λάρνακας (π.χ. βάζουν επιβάτες σε λάθος πτήση) και ακόμη να είναι εκεί;

Φυσικά διάβασα σήμερα το πιο κάτω στον Πολίτη...ας ελπίσουμε ότι οι κυρώσεις θα "επικυρωθούν"


"Την επιβολή χρηματικών προστίμων προς τους δύο παροχείς υπηρεσιών εδάφους των αεροδρομίων του τόπου, στις εταιρείες Swissport και LGS, προχώρησε τελικώς το Υπουργείο Συγκοινωνιών σε σχέση με τα προβλήματα που παρατηρήθηκαν στους δύο αερολιμένες μετά την ελευθεροποίηση του Ground Handling."

Δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής!

Ηλιοβασιλέματα

Οι φωτογραφίες ως απάντηση στο quiz του προηγούμενου post...ηλιοβασιλέματα!

Τόσα πολλά άτομα, από τόσες διαφορετικές χώρες, μαζεμένα για να κάθουνται να περιμένουν τον ήλιον να δύσει πρώτη φοράν είδα!

Μαζί με τα πολλά άτομα και η παρέα του ταξιδιού. Ένιωθα ότι είμασταν σε ένα υπαίθριο σινεμά και περιμέναμε όλοι μαζί να αρχίσει η ταινία. Και μόλις άρχισε περιμέναμε με ανυπομονησία το τέλος, που εξέραμεν ήδη. Δεν θέλω να είμαι πεζή αλλά εκείνη την ώρα (τη δεύτερη φορά που εστήθηκα με τους υπόλοιπους για να δούμε το ηλιοβασίλεμα) σκεφτόμουν τα εξής:

- Εναρκίσει πολλά ακόμα να ππέσει μέσα στη θάλασσα ο γέριμος ο ήλιος; Έχει τόσην ώρα που καρτερούμεν τζαι πάλε επείνασα!

- Καλά τούτοι ούλλοι εν εξαναείδαν ηλιοβασίλεμα τζαι ήρταν δκυό ώρες πριν τζαι καρτερούν το ηλιούιν; Τς τς....

- Εν τόσον ωραία εικόνα τούτη που θωρώ τωρά (την ώραν που έβλεπα το ηλιοβασίλεμα αντί τον κόσμον) που με κάμνει να νιώθω απόλυτη ηρεμία. 

- Καλά έπρεπεν να σουστώ μέσα στα πλοία, να κουβαλήσω βαλίτσες, να βκώ 300 σκαλιά και να καώ που τον ήλιον για να έρτω να καρτερώ τον ήλιον να του δόξει να δύσει; Κύριε ελέησον πιον.... Εν επίενα στην Πάφο να δω το ηλιοβασίλεμα που το κάστρο; Κάτσετε μάνα μου έσσω σας!

- Άραγε σου να σταματήσω να είμαι κυνική και να μπω και εγώ στο όλο mood που προστάζει το νησί: τι ωραίο ηλιοβασίλεμα. It is wonderful, isn't it?

- Πάντως έτσι όπως το κόφκω εν άξιοι οι κατοίκοι δαμέ να σε βάλουν να πληρώνεις και είσοδο για να δεις το ηλιοβασίλεμα. Πολλά τουριστική φάση τούτη ούλλη η ιστορία.

- Εν ωραία ρε δαμέ, άδε πόσο όμορφα εν τα χρώματα της θάλασσας και του ουρανού! Εντάξει ενοχλούν με τούτοι οι κινέζοι δαμέ δίπλα που φκάλουν φωτογραφίες, και οι τύπισσες δίπλα που φιλιούνται αλλά άδε ήντα ωραία χρώματα.

- Αν φκάλω αλλη μιαν φωτογραφίαν θα στρέψω!

Και ενώ παλεύω με τον εαυτό μου και προσπαθώ να με πείσω να μην είμαι πεζή, ο ήλιος δύει, και ο κόσμος ξεκινά το χειροκρότημα ως επιπράβευση του ήλιου που τα εκατάφερεν να χωστεί μέσα στη θάλασσα τζαι εν τα έκαμεν θάλασσαν τζαι να μείνει τζαμέ σύξυλος. Μπράβο ήλιε μου! Θυμίζει μου πτήσεις με κυπριακές αερογραμμές που παλιά ο κόσμος εχειροκροτούσεν τον πιλότο στην προσγείωση. Nice landing dear sun :)

Παρά την πεζότητα του πιο πάνω κειμένου, δεν υπήρξα τόσο πεζή όλες τις μέρες!  Απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα, αλλά όχι της συγκεκριμένης μέρας - απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα της προηγούμενης, απλή διαδικασία, δεν χρειάστηκε να στηθούμε σας θεατές σε θερινό σινεμά (ή συναυλία) ώρες πριν, δεν χρειάστηκε να σπρώξωμε και δεν χρειάστηκε να "προετοιμαστούμε" για να το δούμε. Απλά το είδαμε.

Υπόσχεση να απολαύσω και άλλα ηλιοβασιλέματα, καθημερινά! Από τώρα τζαι στο εξής δεν θα αγνοώ τον ήλιο την ώρα της προσγείωσής! 

Καλά ηλιοβασιλέματα, εντός ή εκτός :)

Quizz

Τι κοιτάζουν (και γιατί); Η απάντηση μαζί με πολλά ερωτήματα στο επόμενο post.

Έτσι ξαφνικά

Νέα Υόρκη, Μάρτιος 2008, κρύοοοο. Πρώτη φορά στο μεγάλο μήλο και ο ενθουσιασμός απερίγραπτος. Καθώς μπαίνω με το ταξί στο Μανχάταν νίωθω να με πλακώνει η πόλη που ξαφνικά από οριζόντια γίνεται κάθετη. Φτάνω στο ξενοδοχείο, στη Times Square με θέα από το δωμάτιο τις φωτεινές πινακίδες της Virgin. Το ταξίδι είναι (δήθεν) επαγγελματικό και οι 5 μέρες θα περάσουν με συναντήσεις για δουλειά και περιήγηση στην πόλη. Εκεί συναντώ φίλους που έφτασαν με διαφορετικές πτήσεις και αρχίζει η εξερεύνηση. Times Square, 5th, 6th and 7th avenues, Soho, Village, Central Park, MoMa...υπάρχουν πολλά να δεις και πολλά να κάνεις σε αυτή την πόλη. Η "ενέργεια" της Νέας Υόρκης μου ζητά να την εξερευνήσω περισσότερο - θα μπορούσα να ζήσω και να μάθω σε αυτό το σημείο του πλανήτη. 

Από την πρώτη κιόλας μέρα στην πόλη μια φίλη ανακαλύπτει ότι οι Counting Crows, θα παρουσίαζαν τη νέα τους δουλεία στο Apple Store Soho! Την μέρα της παρουσίασης αφήνουμε τη δουλεία (όχι πως είχαμε ασχοληθεί) και πάμε για Soho, 4 ώρες πριν. Μικρή η ουρά έξω από το κατάστημα αλλά καθώς περνάει η ώρα γινόμαστε όλο και περισσότεροι. Ο κόσμος που περπατάει στο δρόμο ρωτάει τι συμβαίνει και αν έχει βγει το νέο i-phone και περιμένουμε να το αγοράσουμε. Εξηγούμε ότι περιμένουμε να δούμε το συγκρότημα και οι αντιδράσεις είναι ανάμεικτες (who? / oh, i see/ they are crab/is that a new product?). Κάποια κορίτσια πουλάνε στο δρόμο το t-shirt που φορούσε ο Adam σε ένα βίντεο κλιπ και μας λένε ότι οι ίδιες τα σχεδιάζουν και του είχαν χαρίσει το φανελάκι αυτό σε μια συναυλία - δεν τις πιστεύουμε. Η ώρα περνάει, εμείς παγώνουμε και περιμένουμε να εμφανιστεί κάποια λιμουζίνα με το συγκρότημα. Τίποτα....παγώνουμε! Μετά από αρκετή ώρα μας δίνουν ταυτότητες με μια φωτογραφία του συγκροτήματος (μόνο σε 200 άτομα) και μας αφήνουμε να μπούμε στο αμφιθέατρο του Apple Store. Το συγκρότημα είναι ήδη εκεί. 

Βγαίνουν στη μικρή σκηνή, και ο Adam εξηγεί τους λόγους για τους οποίους είχα χαθεί τα τελευταία χρόνια, μας λέει πως ήρθε στο χώρο της συναυλίας με το μετρό, πως μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σταματήσει να νίωθει πως είναι κάποιος και να αρχίσει να νιώθει πως είναι όπως όλοι. Ακολουθεί interactive συζήτηση, με τον Adam να απαντάει στις ερωτήσεις μας:

- Who is Maria who came from Nashville? 

Adam: Just a Maria, it doesn't matter.

- Thanks for wearing our t-shirt in your video clip.

Adam: Oh, so that is how I got that t-shirt!

Η συζήτηση εναλλάσσεται με τραγούδια παλία (Colorblind, Round Here, Anna Begins) και νέα. Μας μιλάει για τις μέρες κατάθλιψης που πέρασε, για το πως ένιωθε για τον εαυτό του, για τους άλλους. Έκσταση....δεν μπορώ να εξηγήσω τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή αλλά ήμουν εκεί, μόνο εκεί και πουθενά αλλού έστω και για λίγο. Εκεί, με τη μουσική ,και έτσι ξαφνικά ένιωσα...

Η ώρα περνάει, η συζήτηση και τα τραγούδια τελειώνουν σιγά σιγά, και έτσι ξαφνικά βρεθήκαμε στο τέλος μιας παράστασης που δεν είχαμε προγραμματίσει. Έτσι ξαφνικά ζήσαμε μια interactive private συναυλία, και έτσι ξαφνικά τώρα που τα θυμήθηκα μπήκα ξανά σε φθινοπωρινή διάθεση και μου αρέσει γιατί "could you tell me one thing that you remember about me"? 

I guess you would but does it really matter?