getting out of your own mess

I find it very frustrating to watch people around me unable to help themselves get out of their own mess. People should be stronger. Human communication should be simple. No hidden messages, no false hopes, no pretending. But then this is real life, this is the game, and you should be able to keep your player alive and in a good state. I hope you would.

My own mess is still haunting me, hopefully not for long.

Early 30s

• You prefer to stay in on a Friday night, lie on your couch, in front of the TV with good company, cook, have some wine and then drop dead before midnight.
• You don't feel like a loser for doing so.
• Going for a coffee on a week day is considered "going out".
• Staying up after midnight on a week day is considered late and means that you will need tons of caffeine to get through your day.
• Going clubbing is not considered fun - being pushed by people and squeezed in a corner in a place where there is no air and no possibility whatsoever of communicating with anyone is more of a torture than fun. Couch, blanket, wine, good company!
• You no longer live with your parents, and none of your friends does either. You have you own places, some even have their own families.
• You have been past the point where you talk about tiles, paints, furniture, kitchen, bathroom etc. You are already in your flat/house and now you are either into gardening, considering to have a baby or getting a pet.
• You don't worry about where to go clubbing on New Year's Eve. You will probably be trashed before midnight, and then end up at an after party at a friend's house.
• You worry about the money you will be spending on gifts, what to get for your friends' kids, and if you will be able to pay the bills.
• You are no longer pissed off with your parents, you want to see them and spend quality time with them. You realize you might not have a lot of chances to do so. After all life is short.
• You don't think that a 40 year old person is old, after all she/he is just 10 (or less!) years younger. What is 10 years?
• You cannot believe that anyone was born after 1980 - that is too young!
• You don't considering staying pregnant an accident but rather a blessing even though you might have not wanted to have kids.
• Waking up early on a Saturday morning is not weird. After all you have your house to clean and your supermarket shopping to do.
• You know what you want and what you don't. You know what you like and what you don't. And you will not compromise for anything else.
• You are calm and you don't worry about becoming 30, you are already there and enjoying it!
• ............... [Feel free to add if you are in your 30s]

Fake

I have been thinking about fake a lot recently. I am not talking about fake accessories, fake boobs, or fake noses. I don't care about those, it is fake people that bother me a lot, and we have a lot of those around.

Why on earth do you want to make your lives more complicated by not being true, honest and on the point? Why do you play by rules other than those that are the simplest? Why do you keep playing roles in your personal lives - we have to do that in our professional lives, so be true for once! Why do you think about what will be more accepted and then act? Why do you waste your life (and ours) on meaningless shit? Why do you choose your friends, partners, places to go based on how socially accepted these are? ? Where did you learn to be fake and how did I manage to stay out of the game (luckily enough)?

Sometimes spotting fake people is easy, but other times it takes more time and that is when it hurts the most, because you treat them as true, humane entities, and then they turn out to be something soul-less that glows but is empty inside.

So please, if you are fake (and you know it if you are of course - don't fool yourself) don't even consider wasting our time. We have a true life to live and we want to be able to look back with no regrets.

Enjoy the lovelily sunshine by living the day :)

Σε είδα....

Κάθε βδομάδα πιάνω την City τζαι το πρώτο πράμα που ανοίγω να διαβάσω είναι η στήλη "Σε είδα". Μιαν που τούτες τις μέρες λέμε να στείλουμε και εμείς κάτι.

Προς το παρόν ο συνένοχος στο έγκλημα πρότεινει: Θωρώ με κάθε μέρα στον καθρέφτη τζαι ξιππάζουμε. Ως πότε;

Εγώ προτείνω: Σε είδα να κλαδεύεις, σε είδα να κλαδεύεις.

Εσύ προτείνεις;

From the other end of the bar

I was at a bar the other day with some friends wearing my happy mood and talking to people. Then suddenly I spotted a friend from the recent past, he spotted me too, and then we ignored each other. It was as if a stranger was gazing at me from the other end of the bar, I simply smiled and turned my head the other way. We have been doing that a lot lately the two of us - I mean ignoring, in general. The previous times I was a wreck after the "meetings". The other day I didn't mind. It is strange for the kind of person I am (not letting things go easily) but this friend is becoming a memory, and I want him to stay a memory, a good one. So maybe ignoring each other's presence or even existence is what we should keep doing. Because memories should stay where they belong, in the past.

Having said that, one would not believe me if I said that I am becoming a people's person since such a person would not ignore someone. Anyway, ages ago a colleague told me that I look like an IT person - I love my computer and ignore people. Lately I ignore my computer and talk to everyone. Maybe that is my way of ignoring my thoughts? But the thing is that I enjoy it. I enjoy talking to people working in coffee places and bars. I find their work and having to communicate with all sorts of strange/angry/stressed/sick/funny/etc people exciting. The other day I was having a conversation with the guy at the parking place about best places and times to park in Nicosia (he gave me great tips!) and ways to deal with angry people looking for parking. And he was able to deal with my inability to park in the most amazing and stress-free way.

And my inability to park (a recent skill!) reminds me of the inability to keep any plants alive on my porch. Well I have some cactus that are still alive but I managed to "kill" a basil - which I was thinking of turning into mojitos, even though mojitos are made with mint. My new project is to have five more plants by the end of the week and keep them alive at least until the end of the year. I remember watching this movie where a guy working at a rehab clinic was saying that if you want to check if you are ready to get into a relationship get a plant. If it is still alive in six months get a pet. If it is still alive in a year you are ready to get into a relationship. Ha, based on that I am not! Based on reality I am not again! Hypothesis double checked :)

..................
That smile I kept talking about all summer has helped me a lot and he does not even know that. For some peculiar reason he keeps popping up whenever I am not feeling that great. Can't explain it really, but then again why should I? Simply feel it.

.................
I want to have a Halloween party at my place. One of those parties we used to have in London where you invite everyone you know and then they invite everyone they know and you end up having a house full of people you don't know, they don't know each other, and are drunk most of the time. But then again this is Cyprus, so what is the possibility of people turning up at such a party, and what is the possibility of people not knowing each other? Hm...maybe I should stay home and have a glass of wine instead, and simply dream that I went to such a party!

............
As I am getting older, I am getting older! I think you know you are getting older when you start waking up before your alarm goes off.

Δεν θυμάμαι αν στο είχα πει.....

Κανονικά έπρεπε να νιώθω νοσταλγία όταν ακούω τούτο το τραγούδι. Για τους δικούς μου λόγους. Άκουσα το την ώρα που οδηγούσα και ένιωσα ότι έσβησε τη κούραση της μέρας. Εντζόι!

Slowing down

I have been running like crazy, doing lots of things, socially mainly. Go out, see friends, meet people, spend time with family, laugh, love, be happy. Now I am tired. I simply want to be me, at my space, with my people and our thoughts. I am slowing down and I am not afraid of my thoughts any more.

It is ok to be low for a bit. It is fine to stay home and think. It is cool hanging around with the ones you love and staying quiet.

So I am slowing down....I am letting go of the summer mood.

The Puppet - Gabriel Garcia Marquez

If for a moment God would forget that I am a rag doll and give me a scrap of life, possibly I would not say everything that I think, but I would definitely think everything that I say.

I would value things not for how much they are worth but rather for what they mean.

I would sleep little, dream more. I know that for each minute that we close our eyes we lose sixty seconds of light.

I would walk when the others loiter; I would awaken when the others sleep.

I would listen when the others speak, and how I would enjoy a good chocolate ice cream.

If God would bestow on me a scrap of life, I would dress simply, I would throw myself flat under the sun, exposing not only my body but also my soul.

My God, if I had a heart, I would write my hatred on ice and wait for the sun to come out. With a dream of Van Gogh I would paint on the stars a poem by Benedetti, and a song by Serrat would be my serenade to the moon.

With my tears I would water the roses, to feel the pain of their thorns and the incarnated kiss of their petals...My God, if I only had a scrap of life...

I wouldn't let a single day go by without saying to people I love, that I love them.

I would convince each woman or man that they are my favourites and I would live in love with love.

I would prove to the men how mistaken they are in thinking that they no longer fall in love when they grow old--not knowing that they grow old when they stop falling in love. To a child I would give wings, but I would let him learn how to fly by himself. To the old I would teach that death comes not with old age but with forgetting. I have learned so much from you men....

I have learned that everybody wants to live at the top of the mountain without realizing that true happiness lies in the way we climb the slope.

I have learned that when a newborn first squeezes his father's finger in his tiny fist, he has caught him forever.

I have learned that a man only has the right to look down on another man when it is to help him to stand up. I have learned so many things from you, but in the end most of it will be no use because when they put me inside that suitcase, unfortunately I will be dying.

(translated by Matthew Taylor and Rosa Arelis Taylor)

MILF

Το περασμένο σαββατοκυρίακο βγήκα με ένα νέο φίλο για ποτά. Ο φίλος τούτος μόλις μετακόμισε Κύπρο και εξερευνά ακόμα την πόλη. Έλεεν μου ότι το προηγούμενο βράδυ επήραν τον κάποιοι γνωστοί του σε ένα κλαμπ αλλά ο κόσμος εφάνηκεν του κάπως (όι πως ο κόσμος δαμέ δεν είναι παντού κάπως!). Όταν μου είπε που επήαν εκατάλαβα ότι ήταν το γνωστό meat market, στο οποίο δεν είχα ξαναπάει αλλά άκουσα. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς έγιναν διάφορα παράξενα και διάφορες συμπτώσεις (άλλην ώρα όμως) αλλά η κουβέντα για το κλαμπάκι μου κίνησε την περιέργεια. Μια επίσκεψη με έπεισε για το πόσο MILF (μαδερς αϊ γουλτ λάικ το φακ) είναι το μέρος, ή πόσο GFILNT (grandfathers I would never touch). Απαίσιο συναίσθημα να σε κοιτάζουν σαν να είσαι ένα κομμάτι κρέας.

.......................

Μόνο εγώ νομίζω ότι το brew εν πολλά loud (και δεν αναφέρομαι μόνο στην ένταση του ήχου);

.......................

Έχω κόλλημα με τα χαμόγελα. Όταν ο άλλος χαμογελά μέσα από τα μάτια λιώνω και ότι και να μου πει πείθει με. Ειδικά τωρά τελευταία κόλλησα με ένα συγκεκριμένο χαμόγελο που μου φτιάχνει τη μέρα. Keep smiling :)

More than once

Έτσι συνειρμικά....




αν ήμουν dj απόψε θα ήταν σε κηδείες...

Wake me up when September ends

A ton of things to do and not enough time. Trying to balance social life and other activities and stay awake. Everything seems pointless and boring. Endlessly pointless. People seem boring but are not, it is just me being bored. New faces, new souls in my life but I don't have the spirit to be. Wake me up soon....as my memory rests but never forgets.

Before the fall

People keep talking about the fall, and that it is here. Not sure, but I like what I see, smell, feel.

I only hope that will not fall under...

Taming Your Digital Distractions

Κάθε πρωί τρώει μου τουλάχιστον μια ώρα μέχρι να αρχίσω να δουλέφκω. Πρώτα θα ποσκολιστώ στα μπλοκ, μετά εμαιλ, μετά φατσοβιβλίο και πάει λέγοντας. Ο τρόπος που ήβρα να το ελέξω είναι να πηγαίνω σε καφετέριες ή βιβλιοθήκες χωρίς ίντερνετ (ή να είμαι συνδρομητής στη cyta και να χαλά συνέχεια η σύνδεση!).

Δεστε και άλλους τρόπους εδώ

Γραμμή τηλεφωνικής ταλαιπωρίας cyta

4.30 πμ.: Προσπαθώ να μπω στο ίντερνετ και η σελίδα της cyta βκάλει μου system error. Πιάνω τηλέφωνο και πέφτει το μήνυμα: Λόγω αυξημένης κίνησης στο κέντρο μηνυμάτων δεν μπορούμε να απαντήσουμε άλλα τηλεφωνήματα. Πάω γυμναστήριο.

7.00 πμ: Επιστρέφω και πάλε βκάλει system error. Πιάνω τηλέφωνο και πέφτει το μήνυμα: Το τηλεφώνημα σας πήρε σειρά και θα εξυπηρετηθεί σε 60 λεπτά. Περιμένω 10 λεπτά. Φτάνουν οι ξένοι σπίτι και κλείνω το.

9.00 π.μ.: Συζητούμε για την ανυθεσσιά της cyta και τις εμπειρίες μας με τη γραμμή εξυπηρέτησης τους. Δοκιμάζω ξανά. Πρέπει να περιμένω 20 λεπτά.

11.00 π.μ.: Πιάνω τηλέφωνο και πέφτει το μήνυμα: Το τηλεφώνημα σας πήρε σειρά και θα εξυπηρετηθεί σε 60 δευτερόλεπτα. Περιμένω....5 λεπτά, 10 λεπτά, 15 λεπτά. Στα 16 λεπτά εκατάφερα να ενωθώ στο ίντερνετ χωρίς να μου απαντήσουν.

Και διερωτούμε, τη γραμμή εξυπηρέτησης τι σκατά την εβάλαν; Αν έχεις πρόβλημα γενικό ρίξε ένα μήνυμα να ενημερώνεις τον κόσμο αντί να τον παιριπέζεις. Τζαι αν έχεις συχνά πρόβλημα τότε κοίταξε το....αμπα τζαι εν καμιά γρίπη του χοίρου του ιντερνετ.

Ποιες άλλες επιλογές έχω σε παροχείς ίντερνετ είπαμε;

Twists of life

It is funny how you cannot hide from anyone in this country! You lie about having a family gathering and then show up at a coffee place. And you expect people not to see you? Hm...... Next time just say you would rather do something less boring.

....................................

You know that you are with teenagers when they spend a considerable amount of time exchanging songs for ringtones.

...................................

I am really tired of fucked up people claiming part of my time and energy. One fucked up person in my life is more than enough - that's me.

...................................

Can't let summer go, not yet.

Ξέρεις....

Ξέρεις πως είμαι, ξέρεις ποια είμαι. Ξέρεις ότι είμαι διαφορετική, ότι και να σημαίνει αυτό - εσύ ξέρεις. Ότι δεν είμαι όπως όλες οι άλλες που ήξερες μέχρι τώρα. Δεν είμαι συμβατική. Και λες ότι με αγαπάς για αυτό που είμαι, όπως εσύ λες απλή, ειλικρινής, αυθόρμητη, αληθινή. Αλλά ξέρεις ότι ταυτόχρονα με φοβάσε για αυτό που είμαι. Ξέρεις τι θέλω, νομίζω το έχεις καταλάβει εδώ και καιρό. Και ξέρεις τι θέλεις αν και μέσα σου παλεύεις πολύ για να το καταπιέσεις, να το αγνοείς. Πολλές φορές ένιωσα ότι είχα ευθύνη για τις λάθος επιλογές σου, απλά γιατί ένιωσες ότι πρέπει να επιλέξεις κάποια για να αποφύγεις αυτό που ήξερες ότι θα γινόταν. Νιώθεις ότι δεν πρέπει να το παραδεχτείς γιατί είμαι εγώ, και στο δικό σου κόσμο δεν είμαι η νόρμα, και εσύ είσαι εσύ που ξέρεις πολύ καλά το δικό σου κόσμο και μέσα σου παλεύεις με το "σωστό", το πρέπει και το μη.

Είναι πολλά άλλα που θέλω να ξέρεις, πολλά που δεν σου έχω πει γιατί δεν μπορείς να τα ακούσεις ακόμη. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σου τα πω. Έχω κουραστεί. Δεν μπορώ να αγνοείς αυτά που θέλουμε. Λέω να συνεχίσω παρακάτω, γιατί όπως ήδη ξέρεις η δική σου συμβατική εικόνα για τον κόσμο είναι πιο δυνατή από όλα αυτά που έχεις μέσα σου για εμένα.

Today I am trying to let go....please let me go.

Φθινοπωρινή μελαγχολία

Οι στόχοι του καλοκαιριού έχουν επιτευχθεί. Τίποτε πολύπλοκο ή βαθύ - απλά να είμαι καλά, να πείσω τον εαυτό μου ότι αξίζω να με διεκδικούν, και να μην μπω στο loop που μπαίνω πάντα - όπου δύσκολη περίπτωση ας επενδύσουμε.

Ήταν πανεύκολο τελικά. Ένιωσα πολλές φορές καλά με διάφορα, μικρά, καθημερινά πράματα. Ένα χαμόγελο από μακριά, το γέλιο, η αναμονή, ένα όμορφο σχόλιο. Ένιωσα έφηβη που δεν κουβαλά φορτία και καχυποψίες. Πρωινό ξύπνημα γεμάτη ενέργεια, έτοιμη να στηρίξω τους φίλους και να τους βάλω στο παιχνίδι της χαλαρής καθημερινότητας. Διακοπές απλές, uncomplicated, με αυτοσχεδιασμούς και όλα να μας έρχονται θετικά.

Η διάθεση παραμένει θετική αλλά σήμερα άρχισε η μελαγχολία. Για τον χειμώνα που έρχεται και δεν θέλω να είναι κρύος στην καρδιά; Γιατί όπως λέει και η Βαμβουνάκη μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη; Ειδικά το τελευταίο το σκέφτηκα για λίγο σήμερα. Δύσκολο να ξέρεις τι θέλεις και να μην μπορείς να το έχεις - τουλάχιστον όχι ακόμη. Ενώ γύρω σου έχεις άτομα που θέλουν να ξοδέψουν την αγάπη τους σε εσένα, εσύ να την δέχεσαι ξέροντας ότι υπάρχει ημερομηνία λήξης γιατί η δική σου αγάπη θέλει να ξοδευτεί κάπου αλλά δεν γίνεται δεκτή.

Έχω ένα προαίσθημα - και όσα προαισθήματα είχα το τελευταίο τρίμηνο βγήκαν όλα αληθινά. Είναι ένα πολύ όμορφο προαίσθημα που με φοβίζει πολύ, τόσο που δεν μπορώ να το παραδεκτώ.

Καλό φθινόπωρο, και ας μην κρατήσει για πολύ ακόμη η μελαγχολία.

Getting undressed

Πρώτη φορά που έτυχε να περπατώ στο δρόμο και να νιώθω ότι το 90% του αντρικού πληθυσμού ξεντύνει με που πάνω ως κάτω. Όπου περπατάς να φκάλλουν τα μάδκια τους και να σε ρωτούν ίσια αν θέλεις να πάεις μαζί τους. Όχι δεν είναι όνειρο, είναι μουσουλμανική χώρα.

Εμάς οι άντρες μας ήταν ποτέ έτσι; Που το "εν σου μιλώ για να μεν νομίζεις ότι σε γουστάρω" της Κύπρου στην απόλυτη "στο ψητό" προσέγγιση...σοκάρει!

Death...

Life is short and unexpected. And painful for those that stay behind.

When I think of heaven I think of you

It is amazingly strange how everything can change in few seconds, bad mood becomes good mood, and life can get a more spicy twist just by living it.

There is a smile I love, and this lyric got stuck in my head: "when I think of heaven I think of you". Now heaven has a face and a soul, and this soul managed to make me go to sleep smiling last night. What I am keeping from yesterday is that feeling good is a state of mind that people around you can help maintain. If they play against you then you should stop trying to keep them - just let go. I am letting go and this time it does not hurt. Yesterday I decided to let go of one and opened the door to that wonderful smile.

For a change I know what I want - I want heaven. I am almost in harmony and will soon allow myself to enter, the gate is open.

Colourblind

People here only talk to people they know. It is not normal for people to talk to other people in bars or coffee shops unless they know them. If you do try to talk to them they think you are either mad or hitting on them. Doesn't that feel lonely or boring? Is it invasion of their private space? I remember reading a book about human geography explaining how the density of the population also predicts the personal space of interaction of humans. But here there is something more than that. It has to do with how important we think we are, or how important we would like to be.

Everytime I go to buy something I try to chat with the people, and everybody is shocked because they don't know me, so they don't expect someone they don't know to be polite and chatty and smile to them. It feels weird at first but I love the smile on their faces when I leave. 

Other than that, these days I am reflecting and I like it, I need it. Same mistake again, but this time I know what I want, I know who I am, and what makes me be in harmony. I am responsible for my own mistakes, and my own feelings - not for other peoples'. 

All it takes is a word from someone you really love to make you feel bad, or smile from someone you don't really know to make your heart beat faster. Tonight I will sleep well and allow my brain to rest and think of that smile. It is pulling me out from inside, I am ready and fine.

Αναστοχασμός

Γράφω για να σκεφτώ. Ο εγκέφαλος μου είναι συνεχώς σε διαδικασία μη σκέψης τούτες τις μέρες. Καταφέρνω να τον βάλω σε νάρκη. Καταφέρνω να σιωπήσω τη διαίσθηση μου που πάντα λέει την αλήθεια. Πάω παντού, μιλώ με όλους και όπου πάω περνώ καλά. Σχεδόν πάντα όπου πάω είμαι εκεί, και το αλλού το αφήνω αλλού. Εν τούτο το σχεδόν πάντα που με ανησυχεί όμως. 

Βρήκα άτομα που με διεκδικούν και ξέρουν τι θέλουν από εμένα. Πάντα είχα τούτο το παράπονο ότι επιλέγω άτομα που δεν με διεκδικούν και είναι συγχυσμένα. Τωρά που τα βρήκα που είμαι; Μήπως πρέπει να σταματήσω να είμαι κάπου ανάμεσα στο αλλού και στο εδώ και να αποφασίσω ότι όσοι δεν με διεκδικούν δεν θα με διεκδικίσουν;

I need an emotional wash.

Conversations with god

The back cover of Conversations with god.

Wish I could do all that. Wish you try to listen. Wish we can always listen to each other not talking.  

what is mainstream? (update)

I have done all the mainstream things I could in Cyprus just in two weeks. Things I never did before. I had lots of fun, enjoyed every moment! But I am not sure that the other people are enjoying it. For example why do you go clubbing if you just intend to stand in a corner, smoking, drinking and looking at people without interacting? Why do you have to be "plastic", with silicon boobs, perfectly straight hair, erase the smile from your face and go out? Why do you have to be perfectly dressed, with your very tight jeans and shirt just to go out in the 40 Celsius? Am i just having fun because I am living the mainstream life in a non mainstream way? What is mainstream really?

Well, on another note I enjoyed my night out at a gay club. Everybody was dancing like crazy, happy, cool people. And my friend was very happy we decided to join him.

Tonight is culture night...hope it is not disappointing.

Update:

Ωραία η παράσταση από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας χτες το βράδι (Άλκηστης). Σκηνοθετικά τουλάχιστον και μουσικά με ενθουσίασε, αρκετά ψαγμένη. Από ερμηνείες πάλι ήταν μέτρια.

Communicating...

I have realized these days how easy it is for people to mis-communicate. There is a huge gap between what you say and the kind of meanings created in the other person's head. Two completely opposite worlds: black/white, love/friendship, yes/no. So I have decided to simply trust my intuition, people's body language and their actions. All indirect messages are forwarded to another universe that I do not intend to visit soon. Now I am into simple uncomplicated life. 

Other than that life is good, spirit is high and I need some sleep...

Ταξιδιάρικα τραγούδια

Είχα ξεχάσει πόσο μαγικά και ταξιδιάρικα είναι κάποια τραγούδια και κάποιες φωνές. 

sober-less

Everything is kind of blair. The lights are here and there. I cannot focus on anything, I could not focus on anything today either but that is a completely different story. I had a smoke and maybe 4 or 5 tsipoura - home made ones. And I am relaxed, I am taking it easy, nothing that we can do. 

It took me a while to come back home and I am glad I was not on my own. Imagine what would have happened if I had to spend next year here. I want to leave now, but at the same time I am afraid to leave. Leaving is not as easy as I thought it would be. I have lost my identity. Here, in another country, in a third one, loved ones all over this world. 

A friend of mine told me tonight that I am loosing it, he can sense that. He is right, but the question is why. I have to start writing those scenarios. Maybe they can explain how I feel.

Tommorow will try to be more focused, and sober of course.

Παραλογισμοί

Φορώ το heart rate meter για να πάω τροχάδι και δείχνει 95 παλμούς σε ηρεμία. Εκτός αν πρέπει να θεωρήσω ότι η κίνηση των δαχτύλων στο πληκτρολόγιο κουράζει με! Μπορεί που την αγυμνασία. Έχει μια βδομάδα να ταράξω τον κώλο μου και να πάω τροχάδι.

Επαραλογίστικα σήμερα. Έμεινα μια μέρα χαλαρή και άρχισα να σκέφτομαι. Άσχημα πράμα ο νους. Μπορώ άνετα να φανταστώ τη ζωή μου σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλοι με καταδιώκουν, όλοι είναι εναντίων μου, και κάμνουν ιστορίες πίσω από την πλάτη μου. Έφτιαξα ήδη σενάρια επιστημονικής φαντασίας για διάφορα θέματα που αφορούν τη ζωή μου. Αφού μιλούσα πριν με ένα φίλο μου και εισηγήθηκε να τα γράψω και να τα εικονογραφήσει...για να γελούμε! Το θέμα όμως είναι ότι τούτες τις ιστορίες που δημιουργώ κάπου τις στηρίζω στη διαίσθηση μου...

Λοιπόν πάω να ανεβάσω τους παλμούς στους 165 και να χαλαρώσω απόψε με καλή παρέα και τα σενάρια ας περιμένουν. Αύριο θα γράψω κανέναν νομίζω έτσι για να μεν με φκάλλουν πελλή μετά ότι εν ούλλα που τον νου μου.

Εικόνες

Επήα 1 μέρα Βρυξέλλες έτσι για το γαμώτο. Αφού είμαι στο κέντρο του κόσμου, γιατί να μην το εκμεταλλευτώ και να κάνω όσο περισσότερα ταξίδια μπορώ; Δύο ώρες με το τραίνο, τζαι που το Λονδίνο φτάνεις σε ένα άλλο κόσμο. Βασικό χαρακτηριστικό ότι μυρίζει παντού σοκολάτα....νομίζω έπαθα διαβήτη!

Άρεσεν μου πάρα πολλά, ειδικά αν εξερευνήσεις τα σοκάκια και τις γειτονούες έχει πολλά εναλλακτικά πράματα. Εθύμησεν μου κάπως Βερολίνο (αγαπημένο).

Το pac-Man εθύμησεν μου τα νιάτα μου που επαίζαμεν μηχανούες στο Παπαφιλίππου.

Αν και η πόλη έχει πολλά παλιά κτίρια, έχω ένα κόλλημα με τα μοντέρνα και τους ουρανούς. Έλειψεν μου πολλά ο ουρανος....

Το νέο όνειρο που γεννιέται είναι Orient Express trip....

Προς το παρόν keep dreaming.

Sliced bread

"No-one likes to have the idea suggested to them that the position they think is the best thing since sliced bread does not appeal to some-one else" (συνάδελφος, 2009)

Εξήγηση για το γιατί δεν μου μιλούν στη δουλειά; 

Προσοχή ακκάνω...

Ούλλα ήταν τέλεια σήμερα. Εξύπνησα που το ηλιούην, τα πουλιά εκελαϊδούσαν, ο κόσμος χαρούμενος στους δρόμους, επερπάτουν τζαι εχόρευκα στην μουσική του ίποτ. Ήρτα στο γραφείον μετά που δκύο εβδομάδες, πρώτη φορά μετά την παραίτηση. Είχα λίον άγχος στην αρχή ότι θα μου αρρόσουν οι άλλοι αλλά όσοι με είδαν ήταν ευτυχισμένοι που αποφάσισα να φύω (να το πάρω θετικά τούτον;!!) Τόσον τέλεια ήταν τα πράματα που αγχώθηκα άμπα τζαι είμαι ερωτευμένη τζαι εν το ξέρω! 

Ε, τζαι τζαμε που ήταν όλα καλά ήταν ανάγκη να μου σπάσεις τα νεύρα μου condescending bitch man? Τάχα μου εκάλεσεν με ο μάστρος να με ρωτήσει αν έχω παράπονα τζαι φεύφκω....τζαι είπεν μου ότι με βάση τα μικρά γράμματα στο συμβόλαιο μπορούν να με κρατήσουν ως τα χριστούγεννα. Αλλά επειδή εν καλοί μάλλον θα με αφήσουν να φύω. "Μάλλον" ρωτώ με ύφος "μόλις επροσγειώθηκα τζαι τρώω πλάσμαν". Ε όχι σίγουρα θα σε αφήσουμεν, δεν έχει πρόβλημα λαλεί. Δεν μας χέζεις ρε μεγάλε λέω εγώ; Που θα μου το παίξεις ότι κάμνετε μου τζαι χάρην!

Ούφ, είπα τα τζαι έπνασα.

Back to (temporary) base

Έφτασα. Αναπνέω και πάλι το καυσαέριο της μεγαλούπολης, φακκώ πάνω στον κόσμο μέσα στο δρόμο, βλέπω ανθρώπους εκνευρισμένους να βουρούν να προλάβουν το μετρό, πρόσωπα με σκιές, φαήν επεξεργασμένο, μυρωδκιές ψεύτικες, πλαστικές.

Δύο βδομάδες να γεμίζουν οι μπαταρίες, να νιώθω ο εαυτός μου, χαρούμενη. Άνοιξεν η καρδκία μου πάλε.Έχω πολλά να μοιραστώ αλλά νιώθω ότι αν τα γράψω I will not do them justice. Βάστα γερά καρδκιά μου, μείνε ανοιχτή και μεν αφήνεις τις αρνητικές ενέργειες να σου αλλάξουν το χρώμα. 

Κάτι που άκουσα και μου άρεσε: It is better to live than wasting your time understanding. 

Τη γλώσσα μου ισπανική μου έδωσαν...

Φτάνουμε στο σπίτι της προφερόρισσας (πρώην χίπισσα, νυν χίπι-posh), ο άντρας της στην κουζίνα να ετοιμάζει το φαγητό και εμείς περνούμε στο σαλόνι για μπύρες και τσορρίθος. Το σπίτι αντικατοπρίζει την εντελώς! Συνέχεια στην μπρίζα, συνέχεια να κάμνει πράματα, και συνέχεια ανάστατη. Ο άντρας της πολλά πιο ήρεμος. Τη προηγούμενη φορά μου έδειχνε φωτογραφίες που έβγαλε στο δάσος με τους μαθητές τους. Η προφεσόρισα πάει στην κουζίνα και διαφωνούν με τον άντρα της με πια σειρά να ξεκινήσει το δείπνο. Καθούμαστεν και φέρνουν το πρώτο πιάτο: μύδια με σάλτσα. Εκτιμώ το πολλά ότι προσπαθούν όλοι να μιλούν στα αγγλικά για να καταλαβαίνω τι λαλούν, έστω και αν τους δυσκολεύει η γλώσσα. Έρχεται το δεύτερο πιάτο: σούπα με καλαμάρι. Γιάμι! Πάει και η δεύτερη μπύρα. Αρχίζουμε να μιλούμε για παραδοσιακά φαγητά, για τις γλώσσες και διαφορές στις περιοχές, και γυρίζουν το στα ισπανικά. Παρακολουθώ τη συζήτηση χωρίς καν να καταλάβω ότι αλλάξαν γλώσσα. Έρχεται το τρίτο πιάτο: τηγανητές σαρδέλες και αθερίνες, μαζί με πιμιέντος. Και νάσου οι μπύρες και τα κρασιά, και οι συζητήσεις να συνεχίζονται σε μια ανάμειξη ελληνικών, αγγλικών και ισπανικών. Μετά που κάποιο σημείο ο εγκέφαλος μου σταμάτησε να καταλαβαίνει και να αντιδρά.

Αν μείνω ακόμα 2 εβδομάδες δαμέ όχι μόνο θα μπορώ να καταλαβαίνω, αλλά θα αρχίσω να μιλώ και στα ισπανικά! Ελπίζω να μεν προλάβει ο εγκέφαλος μου να κρούσει μέχρι τότε!

Letter of resignation

Έστειλα το σήμερα. Νόμιζα ότι θα είναι λυτρωτικό, ότι θα ήθελα να πω: @#$%^ guys, I am going home! Αλλά δεν ήταν εύκολο τελικά. 

Σήμερα μόνο εικόνες...

....και μυρωδιές φύσης που είναι δύσκολο να μεταφέρω. 

Παραλία στη Μπαρόνια, μέσα στο δάσος, δίπλα που ένα παλιά κέλτικο οικισμό. Για γυμνιστές και μη.

Δίπλα που το ποταμούιν, κοντά στο σπίτι που μένω στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλλα.  Κομποστέλλα είναι το γέμισμα του αστεριού. 

Η περιπέτεια αρχίζει…..

4.30 το πρωί. Ξυπνώ από μήνυμα στο κινητό που λέει ότι το ταξί μου με περιμένει κάτω. Είμαι ήδη ντυμένη (σιγά μεν χάσω ώρα που τον ύπνο), ο νους όμως στο sleep mode και σαντανωμένος που κάτι ηλίθιους εφιάλτες που έβλεπα. Πιάνω τη βαλίτσα και κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού. 2-3 σκαλιά πριν το τελευταίο, μέσα στην υπνηλία μου παραπατώ, φεύφκει μπροστά η βαλίτσα, φέφκω πίσω εγώ, και ώσπου να το καταλάβω εβρέθηκεν η τζεφαλή πάνω στην πόρτα, μετά το δεξί χέρι ακολούθησε με βαρύγδουπο ήχο, και προσγειώθηκα τέλος κυρία πάνω στη βαλίτσα. Τζαι ελάλουν το που τη μέρα που εμπήκαμε στο σπίτι ότι κάποιος θα σκοτωθεί σε τούτη τη σκάλα…τι ήθελα να ανοίξω το στόμα μου η γκαντέμο; Τέλοσπαντον ξυφύρνουμε, σκάζω το εσωτερικό αθρωπούιν που μου ελάλεν ότι πονώ τζαι πονώ, τζαι φκαίνω και μπαίνω στο ταξί.

Φτάνω στο αεροδρόμιο, ακόμα ο νους στο sleep mode, πάω να δώσω τη βαλίτσα μου και λέει μου η κοπέλα ότι έχω 2 κιλά παραπάνω (όχι στο σώμα μου….I wished) και να βάλω κάτι στη χειραποσκευή. Κυρία πάλι και πανέξυπνη, ανοίγω τη βαλίτσα (και να μην με λένε Λίτσα) τζαι φκάλω τα δώρα που έπιασα για τους φιλοξενήσαντες. Ήξερα ότι εβαρούσαν άρα λέω έτσι θα λύσουμε το πρόβλημα αμέσως. Βάλω τα στη τσάντα μου, δίνω τη βαλίτσα, και πάω για έλεγχο διαβατηρίων. Και συνειδητοποιώ ότι τα δώρα ήταν liquids, more than 100ml και όχι δεν ήταν ζιβανίες! Άτε τωρά τι να κάμω η καθυστέρω; Τζαι έφαα τόσες ώρες να σκεφτώ τι να τους πιάσω. Πάω στην σεκουριτού και της λέω: σόρρυ, είμαι καθυστερημένη τζαι έκαμα την τάδε βλακεία. Λέει τζαι η γεναίκα πέρνα τα που το μηχάνημα και όλα είναι θέμα τύχης. Περνώ τα, σταματά τα ο σεκουριτάς στο μηχάνημα, ρωτά με αν είναι δικά μου τζαι διά μου τα! Για τρομοκράτης δεν φάτσαρα, για γέριμη όμως σίγουρα!

Φτάνω στον προορισμό (στο αεροπλάνο ήταν ένας αεροσυνοδός κόζην!) και με παραλαμβάνει από το αεροδρόμιο η προφεσόρα 61 χρονών, γεμάτη ενέργεια και νιάτα. Εκεί άρχισε η παραμονή στο Σαντιαγκο… 

El Camino de Santiago

El Camino de Santiago ή ο δρόμος του St James είναι ένα σύνολο από μονοπάτια τα οποία 

περπατούσαν (και περπατούν ακόμη) οι pilgrims (καθολικοί κυρίως) και καταλήγουν στην πόλη 

Santiago de Compostela στην Ισπανία όπου πιστεύουν ότι βρίσκονται τα λείψανα του St James.

Οι σύγχρονοι pilgrims ακολουθούν αυτά τα μονοπάτια για τους δικούς τους spiritual λόγους. Ένα

από αυτά τα μονοπάτια καταλήγει στο Finnistere όπου πίστευαν ότι ήταν το τέλος του 

κόσμου...780 Km αν το ξεκινήσεις από την αρχή. 

Λοιπόν πακετάρω και φεύγω για το Santiago de Compostela για δύο βδομάδες. Πάω για δουλειά 

και θα μείνω στο σπίτι κάποιων που δεν είδα ποτέ στη ζωή μου. Πάω να βελτιώσω τα 3 ισπανικά 

μου, να ανοίξω τους ορίζοντες μου, να γνωρίσω pilgrims και να μάθω τις spiritual εμπειρίες τους, 

και να βρω χρόνο για να φτάσω στο τέλος του κόσμου.

Θάρρος ή αλήθεια;

Ερώτηση προς άλλους:

Είμαι για σένα καβάντζα; Κάποια που σε κάνει να νιώθεις καλά όταν όλες οι άλλες πόρτες έχουν κλείσει; Αν είμαι καβάντζα, γιατί νομίζεις ότι πρέπει να το ανεχτώ, ειδικά αν εμένα δεν μου προσφέρει τίποτε; Αν δεν είμαι καβάντζα τότε γιατί εξαφανίζεσαι μόλις κάποια νέα κατάκτηση μπει στη ζωή σου; Γιατί το κρύβεις και εμφανίζεσαι μετά για να μου πεις την ιστορία που έχει τελειώσει; Εγκυκλοπαιδικά, η ζωή μου δεν είναι κομμάτια στα οποία μπορείς να μπαίνεις σφήνα όποτε σε βολεύει.


Ερώτηση προς εμούς:
- Πιστεύεις ότι ο Πορτογάλος που γνώρισες (μια όμορφη μέρα του Μαγιού, που τα πουλάκια κελαϊδούσαν, τα λουλούδια άνθιζαν) αξίζει περαιτέρω εξερεύνησης;

Φυσικά! Μόνο τα μάτια μου να εμπιστευτώ είμαστε μέσα. Πόσο μάλλον αν εμπιστευτώ (α) τη διαίσθησή μου, και (β) τη χημεία! Θα ακολουθήσει update όταν παίξω μαζί του το θάρρος ή αλήθεια!


Γενική ερώτηση:

- Γιατί νιώθουμε την ανάγκη να έχουμε ένα άτομο στην άκρη να μας περιμένει, έστω και αν ξέρουμε τι δεν θέλουμε;

Να γελάς, να χαμογελάς

Δεν είναι τέλειο να έχεις γύρω σου άτομα που σε κάμνουν να γελάς; Αλλά να γελάς που μέσα σου, τζίνον που νιώθεις ότι σε απελευθερώνει. Ή μπορεί απλά να νιώθεις ήδη απελευθερωμένος με τούτα τα άτομα για αυτό σε κάμνουν να γελάς. Και να σου λέν ότι αρέσκει τους όταν γελάς. Να νιώθεις όπως νιώθει ένα αθώω μωρό το οποίο γελά μέσα που τη ψυχούλα του χωρίς άλλες σκέψεις. Να γελάς γιατί είσαι εκεί εκείνη τη στιγμή κα κάθε άλλη στιγμή ανήκει σε άλλο χωρό-χρονο.

Παραλία- με φωτογραφίες

Καθούμαστεν στο περίπτερο στην παραλία του Κόννου. Εμείς τζαι ακόμα 2-3 παρέες. Ησυχία. Που πίσω τα δέντρα και το βουνό, τζαι μπροστά το γαλάζιο της θάλασσας. Εν είναι ακριβώς γαλάζιο. Εν πράσινο τόπους τόπους, αλλού γαλάζιο, αλλού σκούρο προς μαύρο. Απλά κάθουμε τζαι θωρώ, γαληνεύει η ψυχή, εν μιλώ. Η Μ. μαλλώνει με τον Τατά ποιος να πάει να φέρει το τάβλι. Η άλλη Μ. διαβάζει περιοδικά. Η Ε. φκάλει φωτογραφίες τα ζωήφια πάνω στα τραπεζάκια. Ο καθένας στο κόσμο μας αλλά ούλλοι μαζί. Πιάνει μας τηλέφωνο μια φίλη ότι θα έρτει να μας έβρει για κανό τζαι κατεβαίνουμε κάτω. Τζαι είπα 100 φορές ότι θα πιάνω μονόν γιατί εν πιο εύκολο τζαι πάλε επιάσαμεν διπλόν. Ουφ, επιάστηκεν η πλάτη μου. Άτε πάμε για μια μαργαρίτα; Σηκωνούμαστε να πάμε τζαι χτυπά το τηλέφωνο. Απαντώ το τζαι ξυπνώ....

Accidentally in love ....Friday I am in love

μάνα θες να γίνουμε φίλες;

Μάμα: Αράχνη μα τι εν τούτο το φέησμπουκ;

Αράχνη: Άτε ρε μαμα τωρά, τι ρωτάς; 

Μ: Άκουσα το που το λαλούν στη δουλειά και δεν ξέρω. Εσύ ξέρεις;

[περιγραφή του φέησμπουκ, χωρίς σχόλια]

Μ: Εσύ έχεις;

Α: Ναι έχω.

Μ: Να μου κάμεις τζαι εμένα καλό. Εν γίνεται τα παιδκιά μου να ασχολούνται με τα κομπιούτερ τζαι εγώ να μεν ξέρω που τούτα.

Α: Εν μπόρω τωρά, άλλην ώρα κάμνω σου.

Μ: Πως το κάμνουν;

Α: Μπαίνεις στη σελίδα τους και κάμνεις λογαριασμό.

Ώσπου να πάω σπίτι επήρα πρόσκληση που τη μάμα μου για να γίνουμε φίλες στο φέησμπουκ. Αυτό θα πει μάνα με γνώση :) 

Twitter my ass

Τούτην την μανία με τα on-line social network δεν μπορώ να την καταλάβω. Καλά το φατσοβιβλίο έχει μια χρησιμότητα, ότι και καλά έχεις κάπου "οργανωμένους' τους φίλους σου και μπορείς να θέλεις να επικοινωνήσεις εύκολα μαζί τους. Επίσης μπορείς να τους ενημερώσεις ότι είσαι διαθέσιμος ή όχι (όχι για εργασία), ότι έχεις ακόμα 3 4567 8903 φίλους, ότι πλήττεις στη δουλειά, ότι έχεις πάει διακοπές και σε κάνουν tag στις φωτογραφίες κλπ κλπ. Δηλαδή συμπέρασμα δίνεις τους τροφή για κουτσομπολιό! 

Καλά το φατσοβιβλίο εχωνέψαμεν το. Το Twitter γιατί με δυσκολεύει τόσο πολλά; Γιατί να θέλω να ενημερώσω μιαν φάουσα κόσμο που έχω στο network μου ότι κάθουμαι και πίνω καφέ; Γιατί να πρέπει να ξέρουν ότι εχτές ήμουν στη συναυλία των Fray ή ότι αυτή τη στιγμή οδηγώ ή ότι είμαι στο μπάνιο και κάμνω ενημέρωση του προφίλ μου που τζιαμέ; Αν έχουμε τόσο πολλά την ανάγκη να επικοινωνήσουμε γιατί να μεν το κάμουμε με τα άτομα που είναι δίπλα μας (physically) και έχουμε την ανάγκη να είμαστε σε μια παρέα και να κάμνουμε twitt την μαλακία μου μέσα;

Τζαι μην μου πείτε ότι εν όπως το μπλόκιν γιατί δεν είναι! Για μένα είναι παραβίαση της ιδιωτικότητας σε συνδιασμό με αδκιασεροσήνη. Και πάρτε τζαι έναν άρθρο εκκλησιαστικό-twitter για επιδόρπιο.

ήλιε μου ήλιε μου!

Σήμερα εν μια που τζίνες τις μέρες που εν χαρά να είσαι στην αγγλία. Ήλιος, τέλεια θερμοκρασία και όλοι χαρούμενοι. Μόλις ανακάλυψα ότι το wifi μου πιάνει μέχρι το παρκούδιν κάτω που το σπίτιν....από όπου ας πούμε δουλέφκω :)

γρίππη του χοίρου! update

Εν θέλω να πάω που γρίππη του χοίρου, does not sound very exotic! Ελπίζω τούτο που έχω να είναι απλή γρίπη.

Άσχετα και σχετικά

Πρέπει να έχουμε νέο γείτονα απέναντι, γιατί ακόμα δεν κατάλαβεν ότι όταν κάμνει μπάνιο (μπροστά που το ολόσωμο γυαλί) θωρούντον έξω. Με άλλα λόγια, ναι έκαμα μάτι!

....................................................................

Πριν ενάμισι χρόνο περίπου (τον τζαιρόν της τασhινόπιττας δηλαδή) εκολλούσεν μου ένας τύπος, συνεργάτης, αλλά επρόσεξα ότι τούτον ήταν πιο έντονο όταν ήταν μπροστά η πρώην του, η οποία εδούλεφκεν για τζίνον. Έφκαλα τις θεωρίες μου τότε, έγινεν τι έγινεν, έκαμεν με με τον τρόπο του να τον θέλω, αλλά ευτυχώς ήμουν μεν μαννή αλλά τυχερή, δηλαδή τωρά εν με την πρώην. Σήμερα το θυμήθηκα γιατί μια κουβέντα που είχα το απόγευμα με τρίτο άτομο μου επιβεβαίωσε τις θεωρίες - ότι με χρησιμοποιούσε για να ζηλέψει η πρώην-νυν. Ήντα Αϊνστάιν αράχνη είμαι! Επήρεν μου ενάμιση χρόνο και μιαν εσωτερική πληροφορία για να εμπιστευτώ το ένστικτο μου!

.....................................................................

Το πιο σημαντικό πράμα που έμαθα 4 χρόνια στην Αγγλαιουρία είναι ότι εν πολλά δύσκολο να είσαι αληθινός, αλλά άμαν το καταφέρεις είσαι χαρούμενος. Προσπαθώ το ....

.....................................................................

Έμαθα επίσης να απολαμβάνω κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία, τζαι να βρίσκομαι όπου είμαι, όχι αλλού.

.....................

Ήταν καλή η σανγκρια τελικά!

Εντόπισε τις διαφορές!

Το χειρότερο πράμα σε μια πτήση είναι το κατούρημα, ειδικά αν είσαι γυναίκα! Τζαι αν θέλεις να κατουρήσεις μέσο όρο 16 φορές σε μια πτήση, δηλαδή 1.5 κατούρημα την ώρα. Τωρά πως μετράς 1.5 κατούρημα μεν με ρωτήσετε...γιατί μπορώ να σας εξηγήσω! Μετά λοιπόν από 16 κατουρήματα, 12 ώρες καθήσιν, 3 ταινίες και φαήν καπάλιν εφτάσαμεν στο προορισμό. Με το έφκα εφάνηκεν ότι θα ήταν ούλλα πολλά εύκολα - άλωστε πάντα είναι στη ΧΤΕΡνια. Shuttle έξω από το αεροδρόμιο, μας παίρνει στο ξενοδοχείο, ο shuttle-τζης ολογέλαστος και έτοιμος να βοηθήσει, το ίδιο και στο ξενοδοχείο, το ίδιο και στο εστιατόριο. 

Την πρώτη νύχτα, μετά από (χ+ψ)Χ10 ώρες χωρίς ύπνο, και ενώ το βιολογικό μας ρολόι λέει πως εν 4 το πρωί, πάμε στη δεξίωση του συνεδρίου. Κόσμος αρκετός, ειδικά ΧΤΕΡΝεζοι, αλλά και οι δύο advisor μου (εγγλέζοι), και κάτι φίλοι που δούλευαν παλιά στο πανεπιστήμιο μου και βουρούν να δουν αν ακόμα έχω τα λογικά μου! Μιλούμεν σε μια αμερικάνα, και σε 10 λεπτά με συστήνει σε πιο πολλά άτομα (κλειδιά) από ότι με σύστησαν οι advisor σε 4 χρόνια (όχι επειδή δεν ξέρουν τα άτομα). Ο απολογισμός του συνεδρίου σε γνωριμίες, εκτός από τα πιο πάνω ήταν ένας αργεντινός που μιλά ελληνικά με τέλεια προφορά, μια τουρκάλα που μας πρότεινε να μας φιλοξενήσει στο σπίτι της μόλις άκουσε ότι θα πάμε στο πανεπιστήμιο της για δουλειά, μια ισπανίδα με την οποία γελούσαμε συνέχεια, μια αμερικανο-ρωσσίδα που έπρεπε να φύγει βιαστικά για να πάει στον καλόν λόον, αλλά μας σύστησε ένα κυπραίον που ζει στη ΧΤΕΡΝΙΑ πριν φύγει. Εγνώρισα επίσης ένα καθηγητήν, πολλά σπουδαίον όνομα σε τούτον που κάμνει, με τον οποίον παρουσιάζαμε στο ίδιο σεσσιον και ήρτε από μόνος του να συστηθεί και να ενδιαφερτεί με τι ασχολούμε - μπιγκ σοκ για το μπριτισh μπαγκ-γκραουντ μου!

Εκτός φυσικά από τις νέες γνωριμίες ήταν και οι παλιές. Η φίλη που τη Μινεσότα που μας έδειχνε τις φωτογραφίες της με τον Ομπάμα που την εκστρατείαν του, η φίλη που τη Σιγκαμπούρη που ενθουσιάστηκε όταν της είπα να κάτσουμε έξω για λαντς γιατί δεν είναι κάτι που μπορεί να κάμει στη χώρα της, ο πελλός ο αργεντίνος πρώην ποστ-ντοκ στο τμήμα μου που θέλει συνέχεια να σε πειράζει και διάφοροι που συναντώ κάθε χρόνο και έγιναν πια φαμίλιαρ φέησες. 

Μετά την παρουσίασην (που δυστυχώς ήταν την τελευταία μέρα) ήρτεν ο μεγάλος αρχηγός (advisor 1) να μου πει ότι επήα τα καλά (που να ήξερεν ότι επροσπαθούσα να σκηνοθετήσω πως να φυρτώ πριν την παρουσίαση). Τα θετικά του σχόλια ήταν: You did yourself justice. Και ναι...ήταν θετικά in his british kind of way! Τα ΧΤΕΡΝεζικα σχόλια ευτυχώς ήταν πολλά πιο θετικά!

Μετά που τούτον εξατμιστήκαμεν με προορισμό Σάντα Μόνικα και παραλία....

Αλλά που τα πιο πάνω, εσείς εντοπίσετε κάποιες διαφορές; Γιατί εχτός που το ότι τις βλέπω στις δύο κουλτούρες πλέον, άρχισα να τους τις φακκώ επίσης. Και όποιον πάρει η απόλυση...

Back to reality

Από το γεμάτο με κόσμο και νεύρα Λονδίνο, στη Καλιφόρνια με τους τεράστιους δρόμους, το χαμογελαστό κόσμο και τις παραλίες. Μακάρι να ήξερα ρόλλερς!

Και πάλι πίσω στα νεύρα και τα κατεβασμένα μούτρα (δικά τους!) στη δουλειά. Εν θα αντέξουν ένα μήνα οι μπαταρίες μου; Και μετά πάλε φορτίζω τες :)

Χριστός Ανέστη είπαν μου;

ολιστικός και σκέψεις

Πριν μερικά χρόνια έστειλε με μια φίλη να πάω για μασαζ κάπου στη Λευκωσία. Δεν μου είπεν τίποτε άλλο, απλά επέμενεν ότι εχρειάζομουν το. Πάω, χτυπώ το κουδούνι τζαι ανοίει μου ένας τύπος γύρω στα 65, με άσπρα μαλλιά, άσπρα ρούχα τζαι βλέμμα κενό. Η εμφάνισή του σε συνδιασμό με τις μυρωδιές που τα λαδάκια έκαμεν με να φοηθώ λίον. Είπα του ποια είμαι, τζαι εμιλήσαμεν λίον. Όσην ώρα μου εμιλούσεν όμως εκοίταζεν με στο στήθος, τζαι γύρω που εμένα με βλέμμα ανησυχίας αλλά δεν είπε τίποτε. Όταν εξεκίνησε το μασαζ άρχισε να μου λαλεί πράματα για εμένα, για το πως συμπεριφέρομαι, πως νιώθω, πως αντιδρώ. Ελάλεν μου, ερώταν με τζαι απλά άκουα χωρίς να επιβεβαιώνω τίποτε, έλεα του συνέχεια "μπορεί". Πολλά επιφυλακτική. 

Κάποια στιγμή εξεκίνησε να μου λέει για φύλακες αγγέλους, τζαι ότι κάποιοι από εμάς έχουμε. Εσταμάτησα τον γιατί δεν ήμουν έτοιμη να ακούσω. Στο τέλος εμέτρησεν μου τις ενεργειακές μου πόρτες (μεγάλη ιστορία) τζαι ήβρεν ότι που τις 12 είχα 10 κλειστές. Μια που τούτες τις ενεργειακές πόρτες που είχα κλειστές είπεν σχετίζεται με την καρδιά μου, ότι έχω μέσα κάτι που με βασανίζει τζαι έχω την κλειστή, γιαυτό λέει έβλεπε ένα βάρος στο στήθος μου, κάτι να με πιέζει (που το ένιωθα έτσι τζαι αλλιώς). 

Τζίνην την μέρα έφυα τζαι ένιωθα την χαρά που νιώθει ο ερωτευμένος, ότι αγαπάς τον κόσμον όλον, θέλεις να τους αγκαλιάσεις όλους και είσαι έτοιμος να κατακτήσεις τον κόσμο. Εδιάρκεσε λίες μέρες, τζαι μετά άμαν δεν ενιώθα καλά εξαναπήενα. Έμαθεν μου τζαι διάφορα κόλπα, όπως πως να αντιμετωπίζω κάποια άτομα, ειδικά τζίνα που προσπαθούν να σου πιάσουν την ενέργεια σου. Έδωσεν μου τζαι βιβλία να διαβάσω για τις ενέργειες. Έμαθα για τη ζωή του τζαι πως αποφάσισε να τα αλλάξει όλα για να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Άνοιξα τζαι κάμποσες που τις ενεργειακές πόρτες που τότε τζαι έμαθα να τις κρατώ ανοιχτές.

Έχει καιρόν να πάω, έμαθα να χειρίζομαι τις "ενέργειες'. Κάτι που δεν έμαθα ακόμα να κάμνω είναι να ανοίω την καρδιά μου, ειδικά σε σχέσεις με το αντίθετο φύλο. Να εμπιστεύομαι όπως εμπιστεύεται ένα μωρό, χωρίς φόβο, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς να περιμένει ότι θα προδωθεί. Εσκέφτομουν το πολλά τον τελευταίο καιρό και πρόσεξα ότι ακολουθώ το ίδιο μοτίβο (που χειροτερεύει κάθε φορά που την πατώ): αυτοεκπληρούμενη προφητεία! Ό,τι και να κάμει ο άλλος για εμένα, όπως και να δείξει το ενδιαφέρον του ή την αγάπη του, δημιουργώ το τέλος εγκεφαλικά, γιατί έτσι 'προστατεύω' την αράχνη, και πολύ απλά περιμένω το (προκαλώ το;) να έρθει. 

Τούτην τη φορά δεν θέλω να τα κάμω σκατά πάλε. Αλλά πάλε έφτιαξα το τέλος στο νου μου. Πρέπει να το σβήσω.

Τα μιτσιά μιτσιά

Ανακάλυψα την πιο όμορφη μπυραρία στο Λονδίνο. Μπαίνεις μέσα τζαι εν μια κανονική μπυραρία-τρύπα, τζαι ανοίεις μιαν πορτούα τζαι βγαίνεις σε μιαν αυλούδαν με ξύλινα τραπεζούδκια, ομπρέλες, καναπέδες τζαι φκιόρα παντού. Εχαμογελούσα ούλλη νύχτα!

Επίσης θυμήθηκα πόσο ωραίο είναι να αρέσκεις, να σου χαμογελούν, τζαι να σου το δείχνουν. Τζαι να χαμογελούν πιο πολλά άμαν το ανταποδίσεις. 

Μια φίλη μου είπε μου πρόσφατα: έλα να σου δείξω τα μιτσιά πράματα στην Κύπρο που σε κάμνουν να σσιέρεσε. Τζαι επήρεν με Λήδρας να φάμε παγωτό τριαντάφυλλο-μαστίχα. 

Εν τούτα τα μιτσιά μιτσιά που μας κάμνουν να συνεχίζουμε. Άνοιξε τα μάδκια σου!

Το τραγούδι ταξιδέφκει με :)

Ακόμα θυμάμαι...

Παράξενο πράμα ο νους, άμμαν τον αφήσεις λίον ξαπόλυτο πλάθει ιστορίες τζαι φέφκει εκτός πορείας. Αν μπορείς να συντονιστείς τζαι να μαζέψεις τα συναισθήματα σου τότε εν καλά, δημιουργείς. Διαφορετικά κρούζεις....

τσιατιστό

Το τσιατιστό τούτο έπιασα το σε μήνυμα που μια φίλη μου τζαι λαλεί πολλά:

Πέψε τους ούλλους πουποτζί μήνυμα τζαι χαπάρι,
πως ότι εβαρέθεις τους τζαι πάρτε το χαπάρι.
Κόττα τους τζαι το πιετζντι που τόσσις μες το αρμάρι
τζαι αν θέλετε δκιαβάστε τα, έτα τζαμέ βουνάρι!

πιάνει τάχα τα κλάματα

Σήμερα το πρωί στο καφέ της γειτονιάς όπου χτυπώ 12-ωρα για να τελειώσω το σκατο-διδακτορικό, στο τραπεζάκι απέναντι μου:

Άντρας: Αγάπη τι θα κάμουμε σήμερα, εν πολλά ωραία μέρα, μεν την χάσουμε.

Γυναίκα: Μα τί ωραία που περνούμε. Να φάμε ιταλικά το μεσημέρι; Έλα χαϊδεψε με.

[μετά που κανένα δεκάλεπτο και πολλά χάδια - το φοοτ μασαζ μέσα στα καφέ ενώ γλίφεστε σας έληψεν!]

Άντρας: Αγάπη άτε, πάμε να περπατήσουμε, να πάμε στο πάρκο. Είναι τέλεια μέρα, θέλω να κάμουμε πράματα σήμερα. Μην χάσουμε τη μέρα μας μέσα στο καφέ. 

Γυναίκα: (πιάνει τάχα τα κλάματα) Δεν με αγαπάς, τζαι δεν μπορείς να χαλαρώσεις να περάσεις μια μέρα ωραία μαζί μου, εγώ θέλω να είμαι μαζί σου αλλά εσύ δεν με αγαπάς (με φωνή κλαμένη και μούτρα κατεβασμένα - δάκρυα εν είδα)

Άντρας: [νευριάσει, σικκιρτά, σηκώνετε, έρκετε πίσω σε 1/2 δευτερόλεπτο) Καλά αγάπη, να κάμουμε ότι θέλεις.

Γυναίκα: [χαμόγελο θριάμβου]

Αν είχα σακουλάκι έστρεφα, αν είχα νουν ήταν να μάθω να συμπεριφέρομαι!

Άσχετο αλλά έφαα κόλλημα με τούτο το τραγούδι

σκοτεινά

Σήμερα έξω έχει ήλιο, μέσα πάλε εν σκοτεινά.

G20 meltdown

Το δίλημμα είναι να πάω αύριο στις πορείες ή να τρομοκρατηθώ που τις ανακοινώσεις της αστυνομίας για επεισόδια (ιστορίες της χαλιμάς) τζαι να κάτσω έσσω μου; 

Από αγκαλιά σε αγκαλιά

Τωρά τελευταία σαν να τζαι έγραψα σε λίον; Ξέρω το ότι δεν σου δίνω τζαι πολύ σημασία αλλά συγνώμη που έχω καλύτερα πράματα να κάμω. Είμαι σίγουρη πως τζαι εσύ το ίδιο θα έκαμνες στη θέση μου. Όι πε μου, εν θα επροτιμούσες τις εκδρομές με παρέα τα σαββατοκυρίακα, τα ποτάκια το βράδυ, ταινιούλες με φίλους, διακοπούλες αστραπή, βόλτες στις αγορές (τζαι έσhει πολλές!), ξάπλες στα πάρκα; Δηλαδή αν είχες την ευκαιρία να κάθεσε χαλαρά (λέμε τώρα) στον ήλιο στο καφέ της γειτονιάς εν θα το προτιμούσες; Δηλαδή αν είχες λίην ώρα για εσένα ήταν να προτιμίσεις να μου την αφιερώσεις; Δεν θα με παρατούσες με την πρώτη ευκαιρία μόνο τζαι μόνο για να είσαι με κόσμο τζαι να γελάτε; 

Ε, δεν ξέρω αν εσύ δεν θα το έκαμνες αλλά αγαπητό μου μπλόκ έκατσα σου την! Μόλις επιστρέψουν οι βροχές και οι συννεφιές παίζει να σε αγαπήσω και πάλι. Εκτός αν ερωτευτώ τα μαθήματα φωτογραφίας τζαι κιθάρας, τα road trip τζαι τις συναυλίες στα πάρκα. Πάντως προς το παρόν κοιμάμε στην αγκαλιά του μορφέα τζαι ξυπνώ στην αγκαλιά του ήλιου.  

Η κυπριακή αστυνομία...τώρα και τα κυπριακά δικαστήρια

Αθωώθηκαν οι 10 αστυνομικοί που κακοποίησαν τους φοιτητές το 2005 επειδή η βιντεοταινία που τους έδειχνε να ξυλοφορτώνουν δύο ανθρώπους ΔΕΝ επέτρεπε δίκαια δίκη; Έπρεπε να ανακρίνουν και τον κινηματογραφιστή (για να έχουν ακόμα ένα να εκβιάζουν;); Μα τελικά μέσα σε τούτη τη χώρα ποιος μας ελέγχει; 

Διαβάστε στη Ψυχία και στα Κυπριακά μπλογκ για αντιδράσεις. Η βιντεοταινία της αθώωσης στον Πολίτη. 

Γάλα τριαντάφυλλο

Γάλα τριαντάφυλλο στα Καλά Καθούμενα με παρέα και να μας αγκαλιάζει ο ήλιος. Κολοκάσι γιαχνί στον Ματθαίο (πίσω που τη Φανερωμένη), βραδιές με καλή παρέα για ποτάκι και κουβεντούλα. Παπούδες και γιαγιάδες που σου λένε ότι τους έκανες να νιώσουν και πάλι ζωντανοί επειδή σε είδαν. Τα χωράφια ολοπράσινα, με κίτρινες πινελιές. 3 μέρες στην Κύπρο.

Ντράπηκα, φοβήθηκα

Σήμερα ντράπηκα. Περπατούσα στο δρόμο και είδα μια κοπέλα να σταματά για να δώσει λεφτά σε ένα άστεγο, και να κάθεται μαζί του και να του μιλά, να τον ρωτά πως νιώθει, από που είναι, πως τον λένε. Ντράπηκα γιατί ποτέ δεν σκέφτηκα ότι εκτός από τα κέρματα που έχω στην τζέπη μου μπορώ να αφιερώσω 5 λεπτά για να ασχοληθώ με αυτές τις ψυχές. 

Σήμερα ντράπηκα, γιατί ο χ γνωστός μου κινδυνεύει κάθε βράδυ να τον βιάσουν τα πρεζάκια φίλοι της συγκάτοικου του, δεν μπορεί να μετακομίσει γιατί δεν έχει χρήματα. Ενώ η ψ γνωστή μου σκέφτεται τι μάρκα τσάντα να αγοράσει. Και η τσάντα θα της στοιχίσει όσο 3 ενοίκια του χ. 

Σήμερα φοβήθηκα ότι θα επιστρέψω πίσω σε μια πατρίδα που μετρά το πόσο στοιχίζει το τι φοράς, όχι το πως φοράς τον εσωτερικό σου κόσμο. 

Απλά ήθελα να τα πω ... γιατί φοβάμαι.

Έχεις κάποιο είδος αναπηρίας; Χώστου να μεν σε θωρούν

Διαβάστε εδώ: Στη Μεγάλη Βρεττανία γονείς αντιδρούν γιατί παρουσιάτρια παιδικών προγραμμάτων έχει μόνο ένα χέρι.

Η χώρα των inclusion policies, του every child matters και της ισότητας! Εδώ φαίνεται ο κοινωνικός ρατσισμός, όταν η "κάστα" της υψηλής κοινωνίας, των ιδιωτικών σχολείων με τα 40,000 λίρες δίδακτρα το χρόνο αντιδρά γιατί μια κοπέλα που είχε τη δύναμη να δουλέψει σκληρά και να καταφέρει να παρουσιάζει μια παιδική εκπομπή στο BBC είχε το θράσος να έχει μόνο ένα χέρι. Και πως θα το εξηγήσουν αυτό στα παιδιά τους; 

Τα συμπεράσματα δικά σας....

Επιστρέφω σε λίγο...

αντιτρομοκρατία my ass

12.35, ανακαλύπτω ότι οι συναδέλφοι μου κανόνισαν πως θα πάνε στην 'εκδρομή' και έμεινα μόνη μου. Κοιτάζω ώρες για τρένα και βρίσκω ένα που φεύγει σε 20 λέπτά. Μαζέφκω τα πουτού μου (back-back, data loggers, laptop, βαλίτσα) και βουρώ στο σταθμό, υπολογίζω ότι θέλω 5 λεπτά μέχρι το σταθμό και 5 λεπτά για να κόψω εισητήριο, άρα θα είμαι καλά. Και ενώ είμαι στο δρόμο προς το σταθμό, φορτωμένη σαν την γέρημη, πετάσετε μπροστά μου μια πολισμάνα (Π).

Π. Κυρία μου να σας σταματήσω για ένα λεπτό;
Α. Εεεε. [εσταμάτησες με πιλέ;]
Π. Κάνουμε έρευνα για την τρομοκρατία και πρέπει να σου κάνω έλεγχο. Είναι εντάξει μαζί σου;
Α. Εν με πειράζει φτάνει να μεν χάσω το τρένο μου!
Π. Να σας ρωτήσω γρήγορα τότε, θέλω τα στοιχεία σας
Α. Αράχνη Αραχνίδου, 077....., Λονδίνο κλπ κλπ
Π. Αντιλαμβάνεστε ότι η έρευνα αυτή είναι για αντιτρομοκρατική ενέργεια και είναι για το δικό σας συμφέρον γιατί έτσι θα σας προστατεύσουμε όταν ανεβείτε στο τρένο;
Α. Ναι, ναι. Αν προλάβω να πιάσω το τρένο θα με προστατεύσετε.
Π. Συγνώμη, ορίστε να σας δώσω το πιστοποιητικό σας που δείχνει ότι σας έχω κάνει έρευνα και είστε εντάξει και μπορείτε να φύγετε.
Α. Ευχαριστώ, γεια

Τζαι διερωτούμε κόρη μου πολισμάνα, είδες με έτσι φύτουκλα γέριμια, φορτωμένη με τις βαλίτσες τζαι τα λαπτοπ, τί έννοιες είχες να με σταματήσεις για έρευνα για τρομοκρατία; Τζαι που με σταμάτησες, ε τι εκατάλαβες; Έλεξες τις βαλίτσες μου, είδες αν είχα 5 κιλά εκρηκτικά και ήμουν έτοιμη να ανατινάξω το τρένο ή το μετρό ή να προκαλέσω πανικό; Τζαι που σου είπα ότι είμαι η Αράχνη επίστεψες; Την επόμενη φορά θα πω ότι είμαι η Μελίνα Μερκούρη, όχι πως θα σου κάμει διαφορά. Τζαι αν σου έλεα ότι μένω στις Πάνω Αρόδες ήταν να αντιδράσεις διαφορετικά;

Για αυτό μην μου ξαναπείτε τίποτε για την αντιτρομοκρατία στη χώρα τούτη. Περιπαίζουμε τον κόσμο, κάμνουμε 2-3 έρευνες (όπως κάμνουμε τα αλκοοτεστ στη Κύπρο) και κλείουμε τα στόματα στα πρόβατα. Αν θέλουν μπορούν να σας τα πετάξουν όλα στον αέρα σε μερικά δευτερόλεπτα, όσο και αν περιπαίζεται τα πρόβατα!

Μόλις επιστρέψω σπίτι θα ποστάρω και το πιστοποιητικό μου! Προς το παρόν θα είμαι ένα πρόβατο στα χωράφκια...που δεν μπορεί χωρίς ιντερνετ.

1 νέο μήνυμα

Τελειώνω το μάθημα και ανοίγω το κινητό να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο. Βρίσκω 3 μηνύματα, τα 2 για το ταξίδι του σ/κ και το 3ο από άγνωστο αγγλικό κινητό. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ότι θα είναι καμιά διαφημιστική βλακεία. Το ανοίγω και διαβάζω:

"Είδα την Κ. στο δρόμο και έμαθα ότι είσαι εδώ. Ξέρω πως ίσως και το sms μου να μην σου είναι ευχάριστο και πως έχω κάνει λάθη που σε πλήγωσαν όμως θέλω να διορθώσω. Θα ήθελα κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε αλλά αν δεν συμφωνείς κατανοώ"

Τελειώνει η πρώτη σελίδα το μηνύματος και πριν προχωρήσω πάρακατω είμαι ήδη σε κατάσταση σοκ! Ποιον είναι τούτο το άτομο το οποίο με πλήγωσε τόσο πολύ και γιατί εγώ δεν θυμούμε τίποτε; Μήπως με πλήγωσε τόσο πολύ που το κατέστειλα στο ασυνείδητό μου; 

Και συνεχίζω να διαβάζω:

"Όμως σε παρακαλώ δέξου αυτό το sms σαν ένα μεγάλο από καρδιάς συγνώμη. Β."

Αααααα. Now it makes sense! Μια παλιά "φίλη" που ενώ ήξερε ότι γινόταν ιστορία με κάποιον,  πήγε μαζί του, όχι επειδή της άρεσε αλλά επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο. Ιστορία παλιά, βλακεία παλιά, πριν 2 χρόνια έγιναν τούτα νομίζω. Μετά από αυτό απλά δεν τους απαντούσα τηλέφωνα, μηνύματα και γενικά τους απέφευγα μέχρι που εξαφανίστηκα. Αποφάσισα ότι δεν ήταν άτομα που ήθελα στη ζωή μου. Τότε πρέπει να με είχε πειράξει, αλλά από τότε ούτε που το ξανασκέφτηκα.

Ένιωσα παράξενα όμως με το μήνυμα. Δεν νιώθω καθόλου αρνητικά συναισθήματα απέναντί της,  αλλά, ενώ από τη μια η λογική μου λέει να μην απαντήσω γιατί δεν υπάρχει λόγος, από την άλλη σκέφτομαι ότι εαν ένα άτομο 2 χρόνια μετά θέλει να σου ζητήσει συγνώμη για κάτι που έγινε, ίσως νιώθει πραγματικά την ανάγκη να το κάνει, ίσως να είναι ένα είδος closure για αυτή. 

Η ερώτηση είναι, εσείς τι θα εκάμνετε στη θέση μου; 

London today!

Για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια έπεσε τόσο χιόνι στη Λόνδρα! Λεωφορεία γιόκ, τρένα ημι-γιόκ, δουλειά γιόκ (δουλειά απο σπίτι). Αποκλεισμένοι στο σπίτι. Enjoy, we do!

Let's go for a drink

Χμ...λαλείτε να μεν είμαι γυναίκα;

Μπλοκ...σας φέρνει πιο κοντά!

Χρόνος: Εχτές το απόγευμα
Χώρος: Γραφείο μπροστά από μια άδεια σελίδα στη word
Προηγούμενη σκηνή: Γραφείο μπροστά από μια άδεια σελίδα στη word

Α: Αράχνη
Φ: Φίλος από τα παλιά

Σκηνή πρώτη: Η αράχνη κάθεται στο γραφείο τζαι προσπαθεί να σκεφτεί τι να γράψει για τζίνον το πέηπερ. Χτυπά το τηλέφωνο και βλέπει τον αριθμό κάποιου φίλου από την Κύπρο. Απαντά:

Α. Έλα! [με ενθουσιασμό]
Φ. Αράχνη είσαι καλά; [αγχωμένα]
Α. Μια χαρά, εσύ; [με ενθουσιασμό]
Φ. Ρε, πε σου σίουρα, είσαι καλά [αγχωμένα]
Α. Ναι. Γιατί έγινε κάτι; [αγχωμένα]
Φ. Μόλις διάβασα το μπλόκ σου και ανησύχησα ότι δεν είσαι καλα.
Α. Ου μα διαβάζεις το μπλόκ; Ντρέπουμαι! [εγώ σου έστειλα το λινκ...τι ντρέπουμαι τωρά;]
Φ. Ρε σίγουρα είναι όλα καλά; Ήταν ευχάριστα όσα έγραφες παλιά τζαι τωρά τελευταία γράφεις κάτι σκέψεις και προβληματισμούς για τις σχέσεις σου με τους άλλους [βλέπε τελευταία 3 ποστ]
Α. Ναι Φ μου, απλά ήμουν πιεσμένη με διάφορα άλλα και έγιναν και διάφορα.
Φ. Να σε ρωτήσω, είμαι ένας άνθρωπος μονόδρομος στη ζωή σου; [βλέπε προηγούμενο ποστ]
Α. Εμ, χμ, τι λαλείς; Εν για την Χ και τον Ω που τα έγραψα.
[αρχίζω το μπλα μπλα περί ανέμων και υδάτων και catch up που δεν καταφέραμε να κάνουμε στην Κύπρο τα Χριστούγεννα]
Α. Να σου πω, θα το γράψω στο μπλοκ τούτο που έγινε.
Φ. Ρε Α μεν τολμήσεις!
Α. Γιατί αφού θα το βάλω ανώνυμα Φ μου, δεν θα ξέρει κανένας ότι είσαι εσύ!
Φ. Ναι τζαι τα άλλα που έγραψες με τον μαλάκα ήταν ανώνυμα αλλά εγώ κατάλαβα ποιος ήταν.
Α. Ε, καλά επειδή με ξέρεις. Οι άλλοι δεν θα καταλάβουν!

Συμπέρασμα: Το μπλοκ σας φέρνει πιο κοντά στους φίλους σας, ή τους ενημερώνει για τη ζωή σας! Σε λίον αντί να πηένουμεν για καφέ θα λαλούμε: Ρε Κωστή, έμπα στο μπλοκ σου ρε φίλε να πιούμεν κανένα καφέ τζαι να μας πεις αν έσhει τίποτε!

Υ.Γ. Είδες που σε κράτησα ανώνυμο! Αν όμως μου στείλεις τις φωτογραφίες που υποσχέθηκες θα σε ξη-ανωνυμήσω :)

Για σένα λιώνω μάθε το!

Αγαπητέ μου που είσαι εκεί έξω και πιθανόν να [μην] διαβάζεις το μπλοκ μου, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Τι προσπαθείς να μου πεις με τούτα ούλλα τα [ψεύτικα] τα λόγια [τα μεγάλα]; Θέλεις να μου πεις ότι [δεν] με γουστάρεις; Θέλεις να μου πεις ότι είμαι η γυναίκα των ονείρων σου και χωρίς εμένα [δεν] μπορείς να ζήσεις; Μήπως τούτα ούλλα πρέπει να [μην] μου τα πεις ώσπου εν τζαιρός τζαι πριν τες σήκωσες;

Εαν [δεν] τα εννοείς πε μου τα τζαι έσπασες με! Επειδή δηλαδή  [δεν] χαπαρκάζω τίποτε πρέπει τζαι εσύ να τα παίρνεις ούλλα κατάκαρδα τζαι να νομίζεις ότι δκιώχνω σε; Απλά [δεν] εκατάλαβα τις προθέσεις σου. Τζαι μεν νομίσεις ότι οι κινήσεις μου [δεν] ήταν σχεδιασμένες για να σου σπάσω τα νεύρα.

Να ξέρεις ότι τα πράματα είναι απλά αν τα αφήσω πάνω σου, ειδεμή βάρτου ρίγανη (μεν με ρωτήσεις ποιου!) τζαι αρέσκει μου πολλά. Να [μεν] σε καρτερώ οξά;

Με αγάπη

Αράχνη

Υ.Γ.1 Το κείμενο μπορεί να διαβαστεί με ή χωρίς τα [ ]

Υ.Γ.2 Ο τίτλος δεν απευθύνεται στον παραλήπτη αλλά το άσμα μου το αφιερώνει ο ψόφος του Λονδίνου που από σήμερα αποτελεί παρελθόν (ελπίζω για πολύ ακόμη!)

Υ.Γ.3 [Δεν] υπάρχει συγκεκριμένος παραλήπτης αλλά πολλοί - ούλλοι τούτοι που δεν εχαπάρκασα! Εκτός τζαι αν κανένας νομίσει ότι μιλώ για τον ίδιο να θυμηθεί ότι απ' εshει μούγια μουγιάζεται τζαι να κόψει τα μωρέματα τζαι το τηλέφωνο μου ξέρει το! 

Περπατώ περπατώ μες το άλας...

Τους μειον 5 μου μέσα!

Επανα-εξωτερικίστηκα ξανά μετά από σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα (με πολλά παραλειπόμενα) στα πάτρια εδάφη. Το πρώτο βράδυ της επιστροφής κατεβαίνω που το αεροπλάνο τζαι σκέφτηκα: ήντα δροσούα θέε μου. Άτε επιτέλους να ανοίξει λιον το μάτι μας που πιέ πιέ στην Κύπρο τζαι κάτσε μέσα στον ήλιον ούλλη μέρα εγίναμεν σταφίδες. Φτάνω σπίτι, κατεβάζω τη βαλίτσα τζαι τραβώ την να τζιλίσει τζαι ακούω κάτι να τσακρά, σαν να περπατούσα πάνω στα πιλά. Παρατηρώ τζαι θωρώ κάτι άσπρα πάνω στο πεζοδρόμιο. Εντάξει λαλώ, εν να εν τίποτε πιλά, έβρεξεν πριν αλώπος. (που; στο Λονδίνο που χώμαν εν θωρείς πούποτε...άρα ούτε πιλά).

Την άλλην μέρα ξυπνώ πρωί, βγαίνω έξω να πάω δουλειά τζαι πάλε η ίδια δροσούα. Μέσα στην τρελλή χαρά η δική σας (είπαμεν, επαραγεμώσαν οι μπαταρίες) και πάλε περπατώ τζαι κάτι ετσακρούσεν. Παρατηρώ χαμέ, παντού άλας! Εντάξει λέω, εν επειδή κάμνει κρύο τζαι εβάλαν το για να λειώσουν οι πάγοι (όχι στο βόρειο πόλο). Πάω δουλεία, με το χαμόγελο μέχρι τα φκιά τζαι επήα να πω γεια στους συναδέλφους. Σε όποιο γραφείο έμπαινα έβρισκα κατεβασμένα μούτρα! Τζαι τι σκατά εν ο καιρός, τζαι πόσο χάλια ήταν μέσα στις γιορτές, τζαι εν παγωνιά συνέχεια, τζαι τι τυχερή είσαι που δεν ήσουν δαμέ (ούλλα στα αγγλικά - μετάφραση κατά προσέγγιση). Τζαι εσκέφτουμουν τι πίκριες τζαι πρίχτιες είναι οι γέριμοι, δεν μπορούν να εχτιμίσουν αυτά που έχουν. Αντί να απολαύσουν τις εναλλαγές του καιρού κάθουνται τζαι μιζεριάζουν (τζαι φακκούν μου οι μίζεροι άνθρωποι). Ενώ εγώ τι θετικός άνθρωπος, γεμάτος ενέργεια που είμαι: Γιατί να μεν είναι ούλλοι τόσο θετικοί όσο εγώ. τσ τσ τσ...

Τσα...ελα που μου εγελάσαν όμως! Για την θετικότητα που λαλώ. Μετά που την 4η μέρα που περπατώ μέσα στο άλας για να μεν γλυστρώ θέλω επειγόντος διακοπές κάτω απ΄την πανσέληνο καυτές (με ούλλους τους τρόπους). Ή θέλω να μετακομίσει το γραφείο σπίτι μου τζαι να μεν χρειάζεται να φκαίνω έξω εκτός τζαι αν ο λόγος που θα φκω θα φροντίσει να με βράσει μετά. 

Ουφ...είπα τα τζαι έβρασα!