2008

Another year going by, a new one coming, and you never know what is there for you, and how this one might turn out. Hopefully it will be great for all of us.

2008 was a year for growing up and changing attitude towards life. Finding out that some things are more important than others - being with those you love and cherish, healthy and happy. I have learned that I can reach the top but it is probably not worth trying if it means sacrificing yourself. So instead of doing that I prefer simple, everyday life, in which I strive to be myself, be real and not someone else. And I can tell you, it is not always easy for other people to accept that.

I have learned to trust my instinct and let people go, or push people out of my life especially if they are hurting me on purpose. I have learned that people claiming to love you are not always to be trusted - hidden agendas might make you mean something else to them. And that love is not something you can show with words, never just with words!  But I have people around me that show with their acts that they care and love them, so I am blessed. 

I have learned that closure is important, that relationships change and we adapt and enjoy the new state of life every time. That being healthy is probably the most important asset - and sometimes physical illness is purely an outcome of a bad state of mind. 

What did I achieve this year? Lots and nothing. But with the new year I will work towards some closures: some practical and some mental. Hopefully I will be done with most of them before easter and then the big journey will start. 

Enjoy!

tourlou τουρλού πάλε

Πρώτα από όλα ευχές για ότι καλύτερο, σε όλους μας!

Τούτες τις μέρες ο νους μου είναι τουρλού τουρλού, το ίδιο και οι πράξεις μου. Με λίγα λογια ο νους μου εν πάνω που την κκελέν μου, τόσο πολλά που σχεδόν μπορώ να τον δω να αιωρείται.

Τέλος πάντων, στόχος του ποστ δεν είναι ο νους μου αλλά διάφορα μιξ (με ξυδάτα) που σκέφτομαι και πράττω αυτές τις μέρες, άσχετα μεταξύ τους και μεταξύ μου, καθώς και συμβουλές και σχόλια, όλα με καμία απολύτως λογική σειρά:

- Γιατί ο Χριστόφιας να δώσει συνέντευξη στην Ειρήνη Χαραλαμπίδου; Εχαθήκαν οι δημοσιογράφοι στο ΡΙΚ; Ή έτσι για πασhιαμα θα κάμουν τζαι καμία κλήρωση για το ευχάριστο σαββατόβραδο;

- Γιατί η τηλεόραση δεν δείχνει τίποτε άλλο εκτός από βλακείες και επαναλήψεις.

- Η αίγια φούξια έγραψε, ειδικά τα Χριστούγεννα! Τα παιδιά σατύρισαν πολλές καταστάσεις με πουκάτω πουκάτω χιούμορ. Αλλά μετά την τρίτην επανάληψην ακόμα τζαι την αίγιαν εβαρεθήκαμεν την!

- Τα Σφηνάκια ακόμα λαλούν τα έτσι γιατί σφηνώνεσε. Είναι ακατάλληλα για άτομα όλων των ηλικιών που θέλουν να αναπνέουν τζαι να ταράσσουν.

- Το CIIM έχει καλό κόσμο και κάμνει σουπερ πάρτυ. Ίσως επειδή οι περισσότεροι δεν είναι Κυπραίοι και είναι άνετοι;

- Ο Αλ (όχι Μπάντι) τούτο όλον τον καιρό που ήταν άρρωστος (τάχα μου) ψώνιζε από το Bata δίπλα από το Απολλώνιο. Διότι αν δεν υποστηρίξεις τον γείτονά σου δεν έχεις υπόθεση! Εν που δαμέ που θωρείς το καλόν το πλάσμαν.

- Μετά τα Χ χρονών που είμαι, τα τσιγάρα, τα (πολλά) ποτά και τα ξενύχτια είναι ΔΟΛΟ-φονικά! Τι νερό, τι ντομάτες, τι μπανάνες, τι αφκά τηγανιτά, τίποτε δεν σε σώζουν. Πεσμένες δυνάμεις. Έτσι κάτσε κόρη μου σπίτι σου να κάμεις τον ιστό σου! 

- Άμαν θέλεις να κάμεις τσάι πρέπει να ανάψεις τον βραστήρα, αλλιώς το νερό δεν θα βράσει!

- Αν θέλεις να σιωνώσεις το νερό από το ένα δοχείο είναι συνετό να το σιωνώσεις στη βούρνα και όχι μέσα στον κάλαθο.

- Ο ήλιος βοηθά την ψυχική υγεία, αλλά ακόμα τζαι εχτές μπορείς αν καείς να κάτσεις πεντακόσιες ώρες να λιάζεσε! 

- Αλλά πάλε εν τέλεια να σηκώνεσε πρωί, να πιάνεις την εφημεριδούα σου που το περίπτερο και να κάθεσε στη βεραντούα σου στο ηλιούην και να σου λαλεί ο άλλος ότι εν χειμώνας και κρυάδες. Not in Cyprus my friend, definitely not in Cyprus!

- Ειδικά αν οι επισκέψεις σου ζητούν φραπέ με παγάκια!

- Όταν βουράς που καφέν σε καφέν τζαι που ποτό σε ποτό σε βοηθά να μην σκέφτεσαι. Και όταν δεν σκέφτεσαι είσαι χαρούμενος, μέχρι να σκεφτείς. Αλλά δεν βαριέσαι, εν διακοπές τωρά!

- Όταν σου λαλούν ότι "when you are bored of London, you are bored of life" σημαίνει ότι δεν εζήσαν ποττέ τους στο Λονδίνο τζαι δεν έχουν ιδέα τι άξιον εστί!

- Επίσης όταν σου λαλούν ότι δεν υπάρχει καταναλωτισμός στο Λονδίνο επιβεβαιώνεις ότι δεν έχουν ιδέα για το τι λαλούν και θα ήταν χρήσιμο να αποφύγεις περαιτέρω συζητήσεις μαζί τους. Ειδικά τωρά που ο εγκέφαλος σου είναι σε διακοπές και δεν θέλεις να τον κάμεις recall!

- Ειδικά την παραμονή της πρωτοχρονιάς δεν κάμνεις κράτηση σε δύο διαφορετικούς τόπους με δύο διαφορετικές παρέες εκτός αν το δώρο σου για τα χριστούγεννα ήταν ο κλώνος σου! Και ειδικά αν εσύ προτιμάς να μείνεις σπίτι με τη Λάσσυ!

- Κατά προτίμηση δεν σου αρέσκουν οι κολλητοί των φίλων σου, αν δεν έχεις ήδη διευκρινίσει ποιοι άλλοι σου αρέσκουν, γιατί σου αρέσκουν, τζαι αν θα σου αρέσκουν ακόμα και πριν το 4ο κοσμοπόλιταν!

- Αν πρέπει να πάεις για φαή τζαι εν προλαβαίνεις εν καλή ιδέα να μεν γράφεις ότι πελλάρες σου κατεβεί στο μπλογκ σου!

- Αμάν σου πουν στον καφέ ότι κάποιος έρκετε με αεροπλάνο σε 2 (μέρες, μήνες, ώρες, βδομάδες, αιώνες), με το πάρεις τζαι τις μετρητοίς!

Αυτά τζαι αφήνουμεν υγείαν.

The person next to me

On Friday, during my flight back home I was sitting next to someone I thought was worth meeting - there was something mysterious about him that I would like to explore. Maybe I felt that he was not grey. He had this grace and kindness, a polite look in his eyes, and he was stylish and gig-y at the same time. I was sitting next to him for 5 hours thinking that I should talk to him, and that it was stupid of me not to talk to him (as I would to anyone else). I could see all those thoughts/bubbles above my head and did not do anything to erase them and make things happen. 

I kept having all those crazy thoughts about putting an ad in a magazine saying: To the stranger with the grey blazer and jeans traveling from London to Larnaca on Friday: Do you remember me? I was sitting next to you during the flight and you gave me my headphones when I threw them on your feet. You looked at me for 1 msecond and I completely ignored you. I am the brunnete sitting next to you for 5 hours, pretending you were someone I did not want to talk to. Fancy a drink this week?

New Year's resolution: be more comfortable with people and meet new people. Otherwise I will need those ads! But if you are reading this, fancy a drink? :)

Πείτε με πελλήν....

Πείτε με πελλή, ψυχοπαθή, προβληματική, ό,τι άλλο θέλετε αλλά σήμερα μαγεύτηκα από ένα νεκροταφείο και δεν ντρέπομαι να το πω.

Το πρωί είχα συνάντηση για δουλεία στη μητέρα του κώλου (όπως λέει ένας φίλος), ή αλλιώς στου διαόλου τη μάνα - βλέπε βόρεια προάστεια Λονδίνου. Μου πήρε μόνο 2 ώρες να πάω εκεί, άλλαξα δύο γραμμές μετρό, έπιασα τρένο, έπιασα λεωφορείο και στο τέλος περπάτησα για να φτάσω στον προορισμό μου. Και όλα αυτά για να φτάσω σε συνάντηση μιας ώρας. Σημειώνω ότι μου πήρε ακόμη δύο ώρες για να επιστρέψω πίσω. Σύνολο δηλαδή 5 ώρες άρα πάει μεγάλο κομμάτι της μέρας έτσι. Όχι, μην πείτε ότι μουρμουρώ, δεν παραπονιέμαι, απλά παραθέτω γεγονότα :)

Λοιπόν εκεί στη μητέρα του κώλου και ενώ ήμουν στο λεωφορείο (3ο μεταφορικό μέσο διαδρομής) και ενώ άρχισα να παραλογίζομαι ότι θα χάσω τη στάση,  ξαφνικά βλέπω ένα τεράστιο τεραστιότατο νεκροταφείο και παλάβωσα. Κάτι με τράβησε, κάτι μου έκαμε κλικ (έτσι για να έχουν συνέχεια τα ποστ με τα κλικ - δεν ήταν right click όμως), τόσο πολλά που παρολίγο να χάσω τη στάση μου (που ήταν η επόμενη). Επειδή είμαι γνωστό άγχος πέντε και freak συνέπειας μέχρι να με μάθουν και να χαλαρώσω (υπερ του δέοντος) έφτασα στη συνάντηση κανένα 20-λεπτο πιο νωρίς. Χωρίς καν να το σκεφτώ περπάτησα πίσω, μέσα στο ψοφόκρυο και μπήκα στο νεκροταφείο. Κάτι είχε εκείνος ο τόπος, ένιωθες αμέσως μια ασφάλεια, μια γαλήνη, απόλυτη ηρεμία. Πανύψηλα δέντρα να στέκονται εκεί για χρόνια και πανάρχαιοι τάφοι. Περπάτησα λίγο και προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν τούτο που ένιωθα, όμως σε κάποιο σημείο εμφανίστηκαν οι ζωντανοί που ήρθαν να επισκεφτούν τους δικούς τους και χάλασαν την ατμόσφαιρα. Τζαμέ ελυπήθηκα γιατί σύνδεσα τούτη την ηρεμία και τη γαλήνη με τον πόνο που ενιώθαν τούτοι οι ζωντανοί. 

Τέλοσπάντων, ελπίζω να μεν παραλογίζομαι πάααααρα πολλά αλλά αφού έτσι ένιωσα είπα το, ή μάλλον έγραψα το. Πάντος εμετάνιωσα που δεν είχα φωτογραφική μαζί μου - ένιωσα τέλειες εικόνες. Ακόμα να αποφασίσω αν θα την πάρω μαζί μου την άλλη φορά ή αν θα τους αφήσω to rest in peace όπως τους αξίζει. 

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από κακής ποιότητας κάμερα κινητού :(

Flirting...νοτ

Έχω να φλερτάρω εδώ και καιρό, ίσως επειδή έχει καιρό να μου αρέσει κάποιος. Πρόβλημα μου ή πρόβλημα των άλλων, ή όπως λέει και η αγαπητή Dr Spock γκρίζοι άνθρωποι, δεν είμαι σίγουρη. Πολύ απλά όμως δεν εξάσκησα το άθλημα εδώ και καιρό, ίσως ήταν healing process.

Τις προάλλες ήμουν σε μια σύναξη και ήταν εκεί ένας τύπος που έβλεπα για 2 ή 3 φορά. Συνήθως αν δεν μου κάνει κλικ στην πρώτη δεν ...  Γενικά εκείνο το βράδυ ήμουν σε καλή διάθεση, δεν ήπια σχεδόν τίποτα άρα ήξερα τι κάνω, αλλά γενικά ήμουν διαχυτική και ευχάριστη (που διαχυτική είμαι όταν είμαι πίττα). Σε κάποια φάση πρόσεξα ότι ο τύπος άρχισε να με φλερτάρει. Μπορεί και να το προκάλεσα, δεν ξέρω. Στην αρχή είπα να παίξω πελλό, αφού δεν γούσταρα. Μετά είπα ας παίξω να δούμε τι θα γίνει. Η όλη ιστορία άρχισε με συζήτηση για ευρωπαϊκό κινηματογράφο, και συνέχισε με μουσική, με τη δουλειά του, που μένει, ενδιαφέροντα κλπ κλπ. Τελικά ήταν πολύ απλό, έδειξα ενθουσιασμό για τα ενδιαφέροντα του, ότι ενθουσιάστηκα με όσα κάνει και το ψητό ήταν έτοιμο. 

Τελικά όμως νομίζω θα γίνω χορτοφάγος! Αφού λειτουργώ με τούτα τα κλικ ρε παιδίν μου, τί το παιδεύφκω;

Just a few

Few people make you think about your thoughts. And if they do, it might mean that they don't know anything about you or they know more than you want to believe they do. In this case I am sure it is the latter. Last week when someone ‘read’ my eyes and ‘forced’ me to discuss my thoughts I left my beautiful world of making loved oned happy and feeling happy for them and I reflected upon my thoughts and feelings. I realized that I was trying to fool myself. This was not the first time, and I know it will not be the last either. This is when I tried to be honest with a friend - one of the dearest. I think I managed to hurt my friend because I was honest, but remembered to do so a little bit too late. I was being honest after lying to both of us – because I did not know either. Now I am not sure that it was worth that look in your eyes, you being distant.

How easy is it to find a friend that wants you to be honest (with yourself), and will be with you even if you are not? How rare is it to find someone that reads through you, just from the tone of voice, the gestures, the smile? How difficult is it to be honest with them, especially if honesty might blow everything apart?

I am not being pessimistic here, just grateful that I can have these thoughts, and these people in my life. The only thing left now is to find the courage to be honest, always.

Είμαι έτοιμη να χαθώ εκεί που έρωτας είναι πάντα γιορτή...

One day @ a time

Έχει μέρες να γράψω στο μπλογκ. Έχει μέρες να μιλήσω, να εκφραστώ, να μου εκφράσω πως νιώθω. Με καταπιέζω, με καταπιέζουν, αυτο-πνίγομαι. Δεν ξέρω γιατί το έπαθα τούτο έτσι ξαφνικά. Ή μήπως ξέρω;

Ζω σε μια χώρα που ποτέ δεν ήθελα να ζήσω. Ο καιρός με σκοτώνει, η έλλειψη ήλιου περισσότερο, όχι τόσο το κρύο. Η απουσία των φίλων μου και των δικών μου με πληγώνει. Σαν να μου καρφώνουν ένα μαχαίρι και να το γυρίζουν και εγώ να μην φωνάζω καν. Ποτέ μου δεν φωνάζω. Δεν είναι ότι δεν γνωρίζω κόσμο εδώ. Ξέρω κόσμο, μπορώ να πάω για ένα καφέ ή ποτό. Αλλά δεν θέλω. Δεν θέλω να πιώ άλλους καφέδες, δεν θέλω να βρεθώ με κάποιον σε ένα χώρο για να ανταλλάξουμε 5 τυπικές κουβέντες και να πούμε καληνύχτα. Πλήττω. Νιώθω ότι δεν έχει νόημα. Δεν έχει σημασία αν είμαι με πέντε, 50 ή ένα άτομα.Σημασία έχει να νιώθω ότι μπορώ να είμαι. 

Πεθύμησα να βρεθώ με τα άτομα μου, να καθόμαστε με τις ώρες και ας μην μιλάμε, γιατί δεν είναι απαραίτητο. Να με βλέπουν με κατεβασμένα μούτρα και να ξέρουν τι έχω και ότι απλά πρέπει να με αφήσουν ήσυχη και να με φροντίσουν μέχρι να φύγει η καταιγίδα. Και να τους φροντίζω, να περνώ ώρες μαζί τους, να φτιάχνω γλυκά, να παίζουμε μαξιλαροπόλεμο στον καναπέ, να κλαίμε, να γελάμε, να υπάρχουμε μαζί, όχι παράλληλα.

Φταίνε οι επιλογές μου; Το ήξερα ότι αυτή η χρονιά θα είναι έτσι, ίσως μάλιστα την δημιούργησα γιατί δεν είχα άλλες προσδοκίες. One day at a time είχα πει αλλά η ενέργεια συσσωρεύτηκε και τώρα πρέπει να φύγει. Για να αρχίσει πάλι το one day at a time και να μπω ξανά στην τροχιά, να δω τους στόχους της χρονιά να εκπληρώνονται, και να τα μαζέψω, να αφήσω πίσω τη δεύτερη πατρίδα και να μείνω μόνο με την πρώτη. 

Τούτες τις μέρες είναι και άλλα. Ένα κουβαράκι που βρήκα, που δεν του έδωσα σημασία (νόμιζα). Δεν είναι ότι είναι κάτι (δεν ξέρω) αλλά η ιδέα ότι μπορεί να είναι κάτι. Η ιδέα του ότι εσύ μπορεί να σπαταλάς πολύτιμο χρόνο που δεν έχεις. Σχεδιάζεις την επόμενη χρονιά που μπορεί να μην έχεις. One day at a time γιατί μόνο αυτό μπορεί να έχεις. 

p.s.1. Τούτο το post έγραψα το γιατί άρχισα να επανέρχομαι

p.s.2: Αγαπημένο τραγούδι Counting Crows Round Here - ταιριάζει. Οι live εκτελέσεις του Adam είναι πάντα καλύτερες.

Twin Peaks sound track

The personal...sun

Την πρώτη φορά που το είδα ήταν σε ένα περιοδικό που διάβαζα στο αεροδρόμιο. Μόλις το είδα γέλασα και σκέφτηκα: Μεγάλη βλακεία! Υπάρχει κόσμος που τα πιστεύει αυτά; Υπάρχει κόσμος που τα αγοράζει; Έβγαλα τα γυαλιά του ήλιου για να δω καλύτερα τη φωτογραφία της διαφήμισης και γέλασα. Σκέφτηκα ότι ήταν κάτι που σίγουρα θα αγόραζε ο αδερφός μου (επειδή τον πειράζουμε ότι αγοράζει ότι δει!). Έκλεισα το περιοδικό και μπήκα στο αεροπλάνο.

Έφτασα στο Λονδίνο αργά το βράδυ, έκανε κρύο και έβρεχε. Μεγάλη διαφορά από τον καιρό στη Μαδρίτη σκέφτηκα, αλλά δεν το επεξεργάστηκα περισσότερο. Περνά το βραδάκι ήσυχα, και ξυπνώ το πρωί για δουλειά. Επηρεασμένη από τη Μαδρίτη βάζω μια κοντή, λεπτή φούστα, ένα μπλουζάκι, ισιώνω το μαλλί και βγαίνω έξω. Σκοτάδι, φυσάει και βρέχει...φωτία στη στράτα μου! Η φούστα είπαμε ήταν λεπτή, καλοκαιρινή, ένιωθα τα μποφόρ μέσα στον κώλο μου. Η μπλούσα επίσης άκυρη για τις καιρικές συνθήκες. Το μαλλί (το οποίο ισιώνω once in a lifetime) έγινε φυσικό του στυλ: μόλις βγήκα από το μπάνιο. Γιατί ομπρέλλα που να βρεθεί στα χέρια μου; Αφού έχω φοβία στις ομπρέλλες, νιώθω λέει μια καταπίεση όταν είμαι κάτω από την ομπρέλλα. Έτσι φτάνω α-καταπίεστη και παπί στο γραφείο. Περνάει η μέρα και ο ήλιος δεν φάνηκε. Περνάει και η επόμενη και πάλι ο ήλιος δεν...και ας σταμάτησε η βροχή.

Άρχισα να "σαλαβατώ", να μουρμουρώ και να συλλογίζομαι. Άραγε να περνώ τα σαββατοκυρίακα μου σε εξωτικούς προορισμούς; Άραγε δεν είμαι η κόρη του Ωνάση αλλά ούτε αεροσυνοδός; Άραγε να σιωπήσω και να περιμένω τις καλοκαιρινές διακοπές (για πάάάντα!). Τότε θυμήθηκα τη διαφήμιση που είχα δει στο αεροδρόμιο.




Ένα ξυπνητήρι με ενσωματωμένη λάμπα η οποία προσομοιώνει τον ήλιο. Έτσι πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι αρχίζει να αυξάνεται η ένταση της λάμπας και σου δίνει την εντύπωση ότι ο ήλιος είναι δίπλα σου. Ε ναι λοιπόν, τελικά υπάρχει κόσμος που τα αγοράζει αυτά! Εγώ! Αφού δεν έρχεται ο ήλιος σε εμένα, αλλά η κατάθλιψη με θυμήθηκε πάλι, είπα να αγοράσω ένα ήλιο να με ξυπνάει.

Βλακεία ή όχι; Δεν ξέρω, θα σας πω μόλις τον παραλάβω. Μόλις πήρα μήνυμα από Amazon ότι ο προσωπικός μου ήλιος θα μου παραδοθεί λίαν συντόμος. Αν εσείς δεν τον έχετε δεν φταίμε εμείς :)

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά βλέπατε το Twin Peaks . Το θυμήθηκα έτσι στο άσχετο εψές και ενθουσιάστηκα αλλα ήμουν η μόνη που το έβλεπα από όσους ρώτησα.

1000 Χ 5 λέξεις

3 πουλάκια κάθονταν...ή αλλιώς: Διαπιστώσεις

Διαπιστώσεις άσχετες και σχετικές, σκέψεις σκόρπιες:

• 1η: Τελικά βγάζω καλές φωτογραφίες. Να ξεκινήσω κανένα μάθημα μπας και αποκτήσω κανένα χόμπυ της προκοπής;

• 2η: Ήλιος = ενέργεια = I feel good = I know why londoners are unhappy

• 3η: Το σύντομο διάλειμμα από το Λονδίνο ήταν τελικά άκρως απαραίτητο για τη ψυχική μου ηρεμία και αυτή των γύρω μου. 

• 4η: Πρέπει να μάθω επειγόντος παραπάνω που 3 ισπανικά. Εντάξει είπαμεν μπορούμε να φάμε, να πιούμε και να..(mpip) γλεντήσουμε με τα ισπανικά που ξέρουμε αλλά βασικό διάλογο σίγουρα δεν κάνουμε. Ειδικά όταν σου την πέφτει ο άλλος αλλά δεν καταλαβαίνεις γρι εν πρόβλημα (εκτός αν δεν μου την έπεφτε;). 

• 5η: Οι Ισπανοί είναι εξίσου χώρκατοι με τους χώρκατους Κυπραίους. Δεν κρατούν σειρά, μιλούν με τους δίπλα τους as if να έχουν πρόβλημα ακοής, και γενικότερα συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει ο κόσμος ούλλος. 

• 6η: Οι Ισπανοί είναι εξίσου πρόσχαροι με τους Κυπραίους. Δηλαδή δεν παίζει να σε δουν (άσχετο ότι δεν σε ξέρουν) και να μην σε χαιρετήσουν. They made my day: Hola, commo estas?

• 7η: Μπορώ άνετα να περάσω μια μέρα μόνη μου σε μια μεγάλη πόλη, ειδικά αν έχει μουσεία και πάρκα. Φτάνει να ξέρω ότι μετά με περιμένει παρέα.

• 8η: Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα φαγοπότια δεν είναι για εμάς πλέον. Ειδικά μετά τη δεύτερη καράφα σαγκρία είμασταν για τα πανυγήρια. 

• 9η: Θέλω να ζω απλά, να είμαι με τους φίλους μου, την οικογένεια μου, τα σκυλάκια μου, στο σπιτάκι μου. 

• 10η: Μιλώ λιγότερο από ότι πρέπει και σκέφτομαι περισσότερο. Λέω να μειώσω την σκέψη, αλλά να μην αυξήσω την ομιλία ...εκτός αν θα μιλώ στα ισπανικά δηλαδή που τα έχω.

Buenas noches y buenas dias amigos.

Πάμε για άλλα...

Τις προάλλες έρχεται ένας φοιτητής και μου λέει: 

- Αράχνη μου μπορώ να σου μιλήσω στο τέλος του μαθήματος για κάτι;

- Ναι τον γίον μου, έλα στο γραφείο μου μετά. 

Τελειώνει το μάθημα, πάω στο γραφείο, αφήνω ανοικτή την πόρτα και έρχεται ο Πετρής, μπαίνει μέσα, κλείνει την πόρτα και κάθεται άνετος:

- Αράχνη μου, έχει καιρό που το σκέφτομαι τούτον, και ήθελα να σου μιλήσω, και προφανός ήθελα να μιλήσω σε εσένα πρώτα. Καταλαβαίνεις.

- (Γκλουπ, ξεροκαταπίνω) Ε, ναι καταλαβαίνω. [Τι σκατά, τούτα μας ελείπαν τωρά]

- Ξέρεις, τις τελευταίες δύο βδομάδες το σκέφτομαι συνέχεια και δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να πάρω την απόφαση αυτή, αλλά επειδή νιώθω πολύ έντονα θεώρησα ότι είναι η σωστή απόφαση (να στριφογυρίζει στη καρέκλα)

- Ναι; [Ρε να πάρει, τι είναι τούτο πάλε; Τζαι δεν καταλαβαίνω τζαι την προφορά του πολλά καλα. Τί να κάμω αν που πει τούτο που νομίζω;]

- Ξέρεις Αράχνη μου, θα σου το πω και μην με παρεξηγήσεις, θέλω να ξέρεις ότι είσαι μεγάλη έμπνευση για εμένα, και ο επαγγελματισμός σου δεν έχει να κάνει τίποτε με αυτό που με απασχολεί.

- [α τζαι αν πεις καμια βλακεία ρε Πετρή]

- Ξέρεις, αυτό που σκέφτομαι και με απασχολούσε είναι αν πρέπει να εγκαταλείψω το πτυχίο. Ήταν δύσκολη απόφαση και αλλά νιώθω έντονα ότι δεν είναι για εμένα το συγκεκριμένο πτυχίο έτσι θα τα παρατήσω. 

- [αναπνέω ξανά μετά από 5 λεπτά] Κοίτα Πετρή είναι δική σου απόφαση, αν το σκέφτηκες και είσαι σίγουρος καλά κάνεις. [one down!]

Την ίδια μέρα περπατώ στο διάδρομο του γιούνι και μου φωνάζει μια φοιτήτρια: 

 - Αράχνη, να σε ρωτήσω κάτι; 

- Καλοοοο.

- Αν θέλω να παρατήσω το πτυχίο τι πρέπει να κάνω;

- Θέλεις να τα παρατήσεις δηλαδή;

- Ναι.

- [another one bites the dust!] Θα συμπληρώσεις μια αίτηση, μπλα μπλα μπλα

Σε μια μέρα "έδιωξα" 2 ολόκληρους φοιτητές, ενώ τον "οχτρόν" μου πήρε τόσο καιρό να τον αποβάλω από το σύστημα μου. Άσχετο αλλά σχετικό! Γιατί τώρα πάμε για άλλα...τζαι εγώ, τζαι οι φοιτητές. Και όπου "οχτρός" μακρυά γιατί άργησα αλλά τελικά ωρίμασα.

Κότσινα Βραστά Αψά Πιπέρκα και Dani California, ετσι επειδή είναι στο playlist!

Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Γου

20 χρόνια μετά

Η Μαρικού εμεγάλωσεν αλλά εν έθελεν να παντρευτεί, επερίμενεν τον ιδανικό, να είναι πολιτικός μηχανικός με άππαρον BMW ή Mercedes που να εν που τη Xώραν τζαι να έχει δικό του διαμέρισμα. Ο Αντρίκος που την άλλην άφηκεν έγγυο μιαν που τις ξενιτζιές, επαντρεύτηκεν την τζαι τζίνη έπιασεν τα λεφτά του γάμου τζαι έφυεν. Την κόρην τους, την Άντρεα (που το Αντρονίκη) έπιασεν την αναγιωτή η Μαρικού με την Αντρονίκην. Ο Γιαννής πάλε εγίνηκεν πολιτικός τζαι είχεν κάτι περίεργες ιδέες, ότι τάχα πρέπει να διώξουν τον καπιταλισμό που τη χώρα τζαι να κυριαρχήσει ο κομμουνισμός – φυσικά άμμαν τον ερώτας δεν ήξερεν τι σημαίνουν τούτα αλλά επολέμησεν άγρια, τζαι έγινηκεν τζαι περσονα γκράτα. Το μόνο μειονέκτημα του ήταν ότι ήταν γκομενιάρης τζαι έτσι έσπειρεν πολλά μωρά - κάθε φορά που επήενεν σε καμία ευρωπαϊκή χώρα έκαμνεν τζαι ένα. Έκαμεν 12 γίουδες τζαι ονομάσαν τους ούλλους Γιαννάκηδες αλλά εμεινήσκαν με τις μανάες τους. Εννοείται ότι οι υπόλοιποι εμεινείσκαν ούλλοι στο ίδιο σπίτι (που το ανακαινίσαν τζαι επιάσαν τζαι έπιπλα που το Bo και το Salt&Pepper) διότι η γη αρκίβωσεν πολλά τζαι η Αντρονίκη ήθελεν να τους κρατήσει τζαι κοντά της. Κάπου τζίνον το καιρό εμφανίστηκε σπίτι τους ο Μελκιάδες. Ούλλοι εφοηθήκαν γιατί ενομίσαν ότι ήταν φάντασμα, αφού εξέραν ότι επέθανεν. Είπεν τους ότι τελικά δεν επέθανεν όπως ενομίζαν αλλά ήταν νεκροφάνεια. Ευτυχώς ανακαλύψαν τον στο C.S.I. Miami όπου εκατέληξεν το σώμα του, έτσι είναι ακόμα ζωντανός τζαι ήρτεν να μείνει μαζί τους. Της Αντρονίκης κάτι εν της πολλοάρεσεν σε τούτην την ιστορία αλλά πάλε εσιώπησεν. Ο Μελκιάδες έμεινεν μαζί τους σε ένα δωμάτιο που του εχτίσαν τζαι εμελετούσε μέρα νύχτα, μαζί του τζαι ο Κωστής.

Έτσι επερνούσαν οι μέρες τζαι οι νύχτες τους ήσυχα – ο Μελκιάδες έγραφεν μέρα νύχτα, μέρα νύχτα κάτι τσαττιστά που κανένας δεν καταλάβαινε. Ο Κωστής εγέρασεν, έπαθεν Altzhaimer τζαι αναγκαστήκαν να του φέρουν κοπέλα να τον σάζει. Η Αντρονίκη εσυνέχισεν με την επιχείρηση πετικούρ, τζαι η Μαρικού η γεροντοκόρη εποσκολιέτουν με την Άντρεα, ενώ εκαρτέραν τζαι τον γαμπρό τον περατικό.

Σιγά σιγά η Άντρεα εμεγάλωσεν τζαι άρχισε να παίζει το μάτι της. Είχεν ιδιαίτερη αδυναμία στους ασπρουλιάριες τους ξενικούς, τζαι μια μέρα που ήρτεν ένας έσσω τουςεγυάλισεν της πολλά. Φυσικά τούτος ήταν ένα που τους Γιαννήδες (ανιψιός της δηλαδή) αλλά η μιτσιά έν το έξερεν. Εκάμαν καλήν παρέα αλλά ο Γιαννάκης είχε σχέση με μια άλλη κορούα έτσι δεν έγινε τίποτε μεταξύ τους. Η Άντρεα επαντρεύτηκεν ένα συμμαθητή της για να περνά η ώρα τζαι εμείναν μαζί στο σπίτι των παππούδων. Εν τω μεταξύ εγεράσαν ούλλοι, τζαι πως τα εκαταφέραν, σε ένα μήνα επεθάναν ούλλοι. Εν επρολαβαίναν να κάμνουν κόλλυφα. Η Άντρεα έμεινα μόνη της με τον άντραν της μέσα στο γερημόσπιτον, τζαι έρκετουν συχνά τζαι ο Γιαννάκης τζαι εθώρεν την. Η αλήθκεια είναι ότι εγούσταρεν την πολλά, αλλά έρκετουν γιατί άρεσκεν του να μελετά τα τσαττιστά του Μελκιάδες. Εκάθετουν τζαι εδκιάβαζεν τα τζαι επροσπάθαν να καταλάβει τι εννοεί:

Κάτι στοιshια θα γεννηθούν άμαν το γέμαν σμίξει
γιαυτό επροσεχέ πολλά, μεν πάεις ρε με την μιτσιάν
γιατί θα την πατήσεις (δις)

Εδιερωτάτουν ο γέριμος ο Γιαννάκης τι ήταν τούτα που έγραφεν ο Μελκιάδες αλλά δεν καταλάβαινε. Είχε και διάφορα άλλα, ήταν σαν ιστορία μιας οικογένειας. Μια μέρα ενώ ήταν μέσα στο δωματιούην του Μελκιάδες τζαι εδκιάβαζεν, πετάσσετε μέσα η Άντρεα τζαι με το κομπινεζόν τζαι λαλεί του: Θέλω σε. Εν μπόρω. Πάμε πάνω τωρά! Τζαι επήαν. Τζαι για πέντε μέρες εν εφκύκαν που το δωμάτιο ώσπου τζαι εδοκιμάσαν ούλλο το καμα σούτρα.

περίπου 9 μήνες μετά:
Η Άντρεα γεννά τον γιό του Γιαννάκη (δηλαδή του ανιψιού της, αλλά δεν το ξέρει ακόμα). Εν πολλά ευτυχισμένοι τζαι οι δκυο τους. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι ο γιός τους έχει νούρον ούλλα εν καλά. Ώσπου τζαι ξαφνικά η Άντρεα ανοίγει αιμορραγία. Ενέσεις, μεταγγίσεις, κακά ιστορίες αλλά τίποτε εν την γλυτώνει. Πάει η αγάπη του, πάει τον άφησε μόνο του ένα πρωί....

Ο Γιαννάκης πάει βουρητός στο γραφείο του Μελκιάδες τζαι δκιαβάζει ξανά τα τσιαττιστά του:

Μόλις γεννήσει θα το δεις, θα κάμει ένα σhιρούην,
με νούρο τόσο δα μιτσήν τζαι με κκελέ σαν το ποτσίν
να κλαίει το μωρούιν (δις)

Τζαι η γεναίκα η φτωχή αμέσως θα πεθάνει,
τα γεματά της θα πιτούν, και οι ορροι εν θα μπορούν
θαύματα πια να κάμουν (δις)

Γιατί μιτσή ανώριμε επήρες την ξαδέρφη,
τζαι εξερέν το η γιαγιά πως άμα σμιξει η γενιά
το γένος θα τελέψει (δις)

Τζαι τζαμέ ο Γιαννής έπαθεν καρδιακή προσβολή και ο Gabriel García Márquez ετέλειωσεν το μυθιστόρημα του 100 χρόνια μοναξιάς.

Υ.Γ. Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όσους εβαρεθήκαν τα 100 χρόνια μοναξιάς του Gabriel García Márquez (αν τα εδκιαβάσαν). Ήθελα να γράψω κάτι για να πλήξω περισσότερο!

Έκαμα τζαι γενεαλογικό δέντρο αλλά εν μου το φορτώνει :(

Σε αγαπούσα όλο αυτό τον καιρό

Την Παρασκευή το βράδυ πήγαμε σε μια γαλλική ταινία του Philippe Claudel, το Il y a longtemps que je t'aime. Είχε καιρό να δω ταινία και να μου αρέσει τόσο. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που ήταν στη φυλακή για 15 χρόνια. Όταν αποφυλακίστηκε πάει να μείνει στην αδερφή της (με την οποία δεν είχαν επικοινωνία όλα αυτά τα χρόνια) και ο σκηνοθέτης μας δείχνει τις προσπάθειες της να προσαρμοστεί ξανά και σιγά σιγά ξετυλίγει το μυστικό: γιατί είχε φυλακιστεί.

Όταν τέλειωσε η ταινία ένιωθα ότι κάποιος με πατούσε στο στήθος, έκλαψα και λυτρώθηκα. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα, φτάνει να είστε έτοιμοι. 

Υ.Γ. Το μέρος γου της μοναξιάς είναι σχεδόν έτοιμο

28η Οκτωβρίου λευκή πάλι, σαν να είμαστε παιδία

Έκτακτη επικαιρότητα από το Λονδίνο: Σήμερα 28η Οκτωβρίου 2008 ο καιρός είπε το μεγάλο ΟΧΙ στις ψηλές θερμοκρασίες και πίασαμε πάτο (εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω) στο θερμόμετρο! Χίονια στο Λονδιναριό που χριστούγεννα σημαίνειιιιιιιιι.

Προσπάθησα να βγάλω φωτογραφίες για να τις αναρτήσω αλλά ήταν δύσκολο που μέσα στο σπίτι...τζαι σιγά που ήταν να φκω έξω να ψοφίσω.

Άτε, τζαι καλό καλοκαίρι :)

π.σ. είπα σας ότι άρχισε να μου φακκά ΟΙ δουλειά;

Update me photos apo pses kai simera to proi

Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Βου

Ο Κωστής ήταν πολλά περίεργος, μόλις είδεν τούτους τους ασπρουλιάριες έθελεν να μάθει ποιοι έννουν τζαι πόθθεν έρκουνται, τζαι πάνω από όλα ήνταμπου φέρνουν μαζίν τους. Έπιαεν τον Γιαννήν τζαι τον Αντρίκον (γιατί η Αντρονίκη ήταν να πάει στην αισθητικόν, ήταν Σάββατον πρωί), τζαι άφησεν την Μαρικούν με την Φιλιπινέζα (ήταν πολλά μιτσία για να την κουβαλά μέσα στις κρυάδες) τζαι επήαν στην πλατεία. Ευτυχώς, παρόλες τις φοβίες της Αντρονίκης τα μωρά τους όι μόνον εν ήταν στοιhια αλλά ήτουν τζαι πολλά όμορφα.

Τούτοι οι άσπροι οι ξένοι που ήρταν ήταν λαλεί ευρωπαίοι τζαι εφέραν προϊόντα τζαι συνήθειες που τη χώρα τους να διαφημίσουν. Κάτι κορούες εκάμναν μαθήματα pole dancing στις χωρκανές, κάτι άλλες ξενιτζές άμαν τες επλήρωνες 4 γρόσια εκλείαν σε μέσα στη σκηνή τους τζαι επέρνας καλά. Παρακάτω ήταν ένας τύπος που διαφήμιζε ένα μασκαραλίκι, που το ένωνες πάνω στην τηλεόραση τζαι ελάλεν σου ότι πρέπει να παστήνεις τζαι έλεεν σου ήντα ασκήσεις να κάμεις, γουή φίτνεςς θαρκούμε το ελαλούσαν.

Πάει κοντά ο Κωστής, θωρεί το τζαι ενθουσιάζεται. Τούτον το πράμα λαλεί εν μεγάλη ανακάλυψη, πως λειτουργεί έτσι; Έθελεν να το ξιλώσει να δει πως εν που μέσα, γιατί ο Κωστής ενόμιζεν ότι ήταν ο Κύρος Γρανάζης έναν πράμαν. Τούτον το γουή όμως ήταν 10 γρόσια, τζαι ο Κωστής έν εκράταν. Εβούρησεν στην Αντρονίκη τζαι είπεν της τα καθέκαστα:
- Άτε κόρη δώσμου 10 γρόσια που την προίκα σου να το γοράσω, εν να τα φκάλουμε τζαι με το παραπάνω.
- Άμνε μαυροήρεφκε ρε Κωστή που ότι πελλάραν δεις εν να πάεις να την γοράσεις.
- Κόρη Αντρονίκη, για διάς μου τα 10 γρόσια για εν να δώκω τα 4 που κρατώ της κορούς της καστρίshισας τζαι εν να κλειωθώ μέσα στο τσαντίρι μαζί της.
- Άτε, ας όψετε, πιάστα 10 γρόσια τζαι κανεί.

Πάει χαρούμενος ο Κωστής τζαι γοράζει το γουή που τον Μελκιάδες (έτσι ελαλούσαν το ξενικόν το πλάσμαν/πωλητή). Εγινίκαν πολλά καλοί φίλοι οι δκυό τους. Ελάλεν του ο Μελκιάδες που επήεν τον γύρον του κόσμου μόλις ετέλιωσεν το πανεπιστήμιο – ήταν το δώρο που του έκαμεν ο παπάς του. Είπεν του που εγνώρισεν κόσμον που εθώρεν την αύρα σου τζαι εκαταλάβαινεν αν είσαι καλόν πλάσμαν για παττάληκον, που έκαμεν διαλογισμό στο Θιβέτ (αλλά εν του άρεσεν γιατί εν του ετέρκαζεν το πορτοκαλί χρώμα), και υπερ-Βατοπεδικό διαλογισμό στο Άγιον Όρος. Ο Κωστής επέλλανεν που τη χαρά του. Πάντα ήθελε να μαθαίνει τζαι να έχει νέες εμπειρίες.
- Άκου να δεις Μελκιάδες, λαλεί του. Θέλω να τα μάθω τούτα ούλλα
- Κωστή, να δκιαβάζεις, κάθε πρωί να πίνεις ένα γκρήν τή, να αποφεύγεις τους καφέδες και να τρώεις μόνο οργανικά προϊόντα τζαι να μελετάς τη φύση. Τζαι μια μέρα εσύ θα γίνεις σπουδαίος.

Της Αντρονίκης εν της αρέσκαν τούτα το πολλά τα πάρε δώσε γιατί ο Κωστής άρχισε να αππώνεται. Έπιασεν τζαι κάτι ψιλές του φτύν της ότι οι χωρκανές ελαλούσαν ότι επειδή εν του κάθεται του Κωστή, έπιασεν γκόμενο. Αντά τζαι εθώρεν τον Μελκιάδες ετριβιτζιάζετουν. Τζαι η αλήθκεια ήταν ότι ο Κωστής έκαμεν μιαν παραγκούαν τζαι εσηνάουνταν τζιμέσα οι δκυό τους, τζαι ο Γιαννής με τον Αντρίκον τζαι εν εφκέναν αν δεν εκατουρκούνταν. Η Μαρικού που την άλλην εκάθετουν ούλλη μέρα στη βεράντα τζαι έραφκεν.

Μια μέρα ο Μελκιάδες είπεν τους ότι πρέπει να φύει, να συνεχίσει το ταξίδι. Ο Κωστής έκαμεν 3 μέρες να φάει που το μαράζι του. Μετά έμεινεν κλειδωμένος μέσα στην παράγκα τζαι εμελέταν όσα του είπε ο Μελκιάδες. Τα χτηνά εμείναν άσαστα τζαι αρχίσαν να ψοφούν. Ελάλεν του η Αντρονίκη να ταράξει να κάμει καμιά δουλεία αλλά τζίνος κλεισμένος μέσα στην παράγκα εμελέταν (ή έπαιζε γουή). Τα χρόνια επερνούσαν τζαι στο χωρκό ήρταν διάφοροι ντιβελοπερς τζαι εχτίζαν διαμερίσματα. Άρχισε να πολλινίσκει ο κόσμος τζαι η Αντρονίκη άνοιξε δική της επιχείρηση τζαι έκαμνεν νύσια για να φκάλει λεφτά. Η Μαρικού εκάθετουν στη βεράντα τζαι έραφκεν, ενώ ο Γιαννής εμελέταν με τον παπά του τζαι ο Αντρίκος εγύριζεν στα καπαρέ.

Σε τούτα τα χρόνια που επεράσαν ο Μελκιάδες ήρτεν τζαι έμεινεν μαζί τους αλλό δκυο τρείς φορές τζαι κάθε φορά είχεν και μια νέα ανακάλυψη να φέρει, ένα νέο τρόπο για να χαντακώσει τον Κωστή. Η Αντρονίκη ετριβιτζιάζετουν αλλά εσιωπούσεν. Ώσπου μια μέρα εφέραν του το χαπάρι: ο Μελκιάδες επέθανεν που AIDS σε ένα που τα ταξίδκια του στην Αφρική τζαι αντί να τον θάψουν επετάξαν τον στη θάλασσα.

του πι κοντίνουτ ....

Υ.Γ.1. Τελικά εν πολλά 1000 χρόνια μοναξιάς τζαι θα με δυσκολέψουν ώσπου να λείψουν
Υ.Γ.2. Αξιοποιώ τα κυπριακά μου :)

Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Α’

Σημείωση: Το κείμενο δεν έχει καμία σχέση με γνωστό μυθιστόρημα ξένου συγγραφέα και αποτελεί original κυπριακό παραμύθι– το πολλύν πολλύν τούτος ο γνωστός συγγραφέας να το έκλεψεν και να το μεταγλώττισεν στα ισπανικά για να το πουλήσει σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό ως σενάριο. Για να μεταγλωττιστεί ή να προσαρμοστεί στη συνέχεια στην ελληνική και να προβληθεί στον ΑΝΤ2.

Κάποτε ήταν ο Κωστής (πριν καμιάν 200 χρόνια η κουβέντα). Ο Κωστής είχεν δκύο γίουες, τον Γιαννή τζαι τον Αντρίκον. Επίσης είσσεν τζαι μιαν κόρην, την Μαρικού. Ο Κωστής, πριν πάρει την γεναίκα του την Αντρονίκην εζούσαν στον χωρκό τους αγαπημένοι. Εφτάναν κοντοσυγγενείς γι’ αυτόν οι δικοί τους εν εκαηλούσαν να τους παντρέψουν. Τάχα μου αν επαντρεύκουνταν ήταν να κάμουν κοπελούδκια στοιshια. Τελικά επαντρευτήκαν γιατί αγαπιούνταν πολλά, αλλά η Αντρονίκη εν του εκαήλαν του Κωστή:

- Οϊ Κωστή, εν γίνεται, μεν μου τζίζεις λαλώ σου! Εν να φκούν τέρατα τα μωρά μας.
- Άτε κόρη σιώπα τζαι έλα να κάμουμεν καμιάν πελλαρούαν.
- Καλά άτε τζίσε μου λίον.
- Αμάν κόρη Αντρονίκη, τόσους μήνες παντρεμένοι τζαι τίποτε. Εν μπόρω πιόν.

Για να μεν τα πολυλογώ, μιαν νύχταν η Αντρονίκη ήπιεν κανέναν κοσμοπόλιταν παραπάνω, είδεν τζαι κανέναν Sex and the City τζαι εζήλεψεν που τα κόλπα της Σαμάνθα τζαι έδοκεν του Κωστή τζαι κατάλαβεν. Εκάμαν πέντε μέρες να φκούν που το σπίτι. Εκάμαν τζαι τον πρώτον τους τον γιόν, τον Γιαννή. Πριν γεννήσουν όμως εσυνάξαν τα ούλλα τζαι εφύαν που το χωρκό. Λαλεί σου ο Κωστής, αφού έχω την Αντρονίκη τζαι την μάναν της που με κουκουφούν ότι το κοπελούιν μας εν να φκει στοιshιόν, να πάμε κάπου μακρυά να μας αφήκουν οι συγγενείς ήσυχους πέρκει δω χαϊριν. Μεν μου κόψει τα χατήρκα πάλε η Αντρονίκη. Επιάν τα πράματα τους τζαι εφορτώσαν τα πάνω στον γάρο τζαι εξεκινήσαν να έβρουν κανέναν χωρκόν που εν τους έξερεν κανένας.

Εφτάσαν κάπου πουκατοδκιόν της Μαδαρής, ήβραν έναν μιτσήν χωρκούιν, καμιά δεκαρκά πλάσματα, τζαι εχτίσαν τζιαμέ μιαν μάντρα, εγοράσαν 5-6 χτηνά τζαι εχτίσαν τζαι το σπιτούιν τους. Η Αντρονίκη εκαήλαν του κάθε νύχτα πιον του Κωστή τζαι έτσι εκάμαν τζαι τον δεύτερον τον γιό, τον Αντρίκο, τζαι ύστερα που λια χρόνια εκάμαν τζαι την κόρην, την Μαρικού (εν ξέρω αν ήταν που τα Λεύκαρα). Επερνούσαν καλά στο σπιτούιν τους, οι μέρες τους απλές, έτω νάκκον να σάσουν τα κτηνά, να κάμουν καμίαν αυκολέμονιν τζαι καμιάν φλαούναν το πάσχα, ο Κωστής επίενεν νάκκον στον καφενέν τις Κυριακάες μετά την εκκλησσιάν τζαι ούλλα ήταν όμορφα τζαι ήσυχα.

Μια μέραν ήρταν στον χωρκόν κάτι άσπρες shιονάτες κατάξανθες, με κάτι καστρίσσιες τύπους, τζαι εστίσαν μέσα στην πλατεία τέντες τζαι εδιαφημίζαν την πραμάτιαν τους. Τούτη ήταν η μέρα που η ζωή του Κωστή θα άλλαζεν για πάντα….

O Δαρβινος και η θεωρια (μου) της ανελιξης

Οι Εγγλέζοι είναι περήφανοι για αρκετά πράματα στη χώρα τους (εκτός από τη βασίλισσα τους) και ένα που τούτα είναι και ο Δαρβίνος. Τις προάλλες ήμουν καλεσμένη μέσω της δουλειάς (δηλαδή υποχρεώσαν με να πάω) σε μια εκδήλωση που γινόταν για τα 200 χρόνια του Δαρβίνου - που τον καιρόν που γεννήθηκε (γιατί δεν ήμουν σίγουρη πριν το κοιτάξω στο ιντερνετ).

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να πάω στην εκδήλωση - μπορούσα να σκεφτώ καλύτερα πράματα να κάμω, π.χ. θα μπορούσα να είμαι στο γυμναστήριο ή για καφέ ή να αντικοινωνικεύω στο μπλοκ. Είχαν πει όμως στη δουλειά ότι ήθελαν να με συστήσουν στον κόσμο (η νέα αλέκτορας) και έπρεπε να πάω. Να βάζω τα μεταξωτά λοιπόν και να φυσάει, στα λεωφορεία μπροστά στα ανσανσέρ τους πλάι (άσχετο) και να φτάνω στην εκδήλωση. Με το ipod στα αυτία και να προσπαθώ να σκεφτώ δικαιολογίες για να σκαπουλάρω όσο πιο σύντομα γίνεται. Μόλις μπαίνω μέσα βρίσκω ακόμη μια από τη δουλειά και συνειδητοποιώ ότι εξεχάσαν ότι θα πήγαινα, και δεν με περίμεναν...να πάρει, έχασα ένα απόγευμα, τζαι κόφκουν με τα τακουνάκια! Σκάζω (εσωτερικά) και μπαίνω στην έκθεση που είχαν για το Δαρβίνο. Βλέπω τους υπόλοιπους μέσα στον ενθουσιασμό και ακούω συζητήσεις του τύπου:
- Εσύ από ποιο πανεπιστήμιο είσαι;
- Της άνω κολοπετινίτσας
- Τι τέλεια! Δεν είσαι ενθουσιασμένος; Εγώ είμαι πολύ ενθουσιασμένη.
- Ναι, και τι ωραία που είναι αυτή η εκδήλωση!
- Και τι τέλειος ο Δαρβίνος.
- Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που είμαι εδώ σήμερα!

Στους διαλόγους άκουα συνέχεια τις λέξεις: exciting, amazing, interesting, great, και η έκφραση στο πρόσωπο τους έδειχνε ότι όντως το εννοούσαν. Εννοείται ότι η μόνη κουβέντα που έκοψα ήταν: hi, how are you στη συνάδελφο...και τονίζω ότι δεν σύστησαν την αλέκτορα σε κανένα, άρα πήγα άδικα. Ήμουν έτοιμη να δραπετεύσω όταν μας φώναξαν να μαζευτούμε σε μια αίθουσα για μια παρουσίαση. I was so excitingly amazed because of this great interesting person that was talking - the great great grandson του Δαρβίνου! Ο δισέγγονος του Δαρβίνου (μεν φανταστείς κανένα μωρό, τα 70 έγυρεν τα!) μίλησε για τη ζωή και το έργο του παππού του μέσα από κάποιες φωτογραφίες του, και επίσης μίλησε για το σπίτι του Δαρβίνου το οποίο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο/ χώρος επισκέψεων για σχολεία.

Την ώρα που μιλούσε ο παππούλης (που μου φάνηκε περισσότερο PR παρά συγγενής) μας είπε λεπτομέρειες που δεν ήξερα, π.χ. ότι ο Δαρβίνος έμεινε μόνο 5 βδομάδες στα Galapagos, όταν επέστρεψε στην Αγγλία μετά από το ταξίδι του τις πιο πολλές ώρες περπατούσε και σκεφτόταν. Και έτσι έγραψε το Origin of Species. Και μέσα στην αντιδραστικότητα μου (που ήθελα να είμαι αλλού και είχα κάτσει και δίπλα από την έξοδο) σκέφτηκα ότι τελικά τούτος ο άνθρωπος επιβεβαιώνει ότι η επιστήμη σχετίζεται άμεσα με τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Γιατί πως μπορείς κύριε μου με 5 βδομάδες παρατήρηση των πουλιών, χωρίς να έχεις μελετήσει σε λεπτομέρεια την περιοχή, να καταλήξεις σε συμπεράσματα για εξέλιξη και επιλογή του είδους (σε σχέση με το ράμφος των πουλιών) αν δεν εφαντάστηκες τζαι κάποια πράματα; Πως μπορείς να σκέφτεσαι (αντί να πειραματίζεται) και να φκάλεις στο τέλος μιας από τις πιο influencial (στα ελληνικά;) θεωρίες; Πολλά που τούτα τα φαντάστηκες, τα σκέφτηκες ή ακόμα τζαι τα ονειρεύτηκες. Τζαι μπράβο σου! Αλλά η θεωρία (μου) εδώ λέει ότι δεν είναι μόνο ο πειραματισμός είναι πάνω από όλα η φαντασία και η δημιουργικότητα, ίσως και ο ενθουσιασμός;

Και αυτό μας οδηγεί στη θεωρία (μου) της ανέλιξης: Για να μπορέσεις να ανελιχθείς στο χώρο εργασίας σου πρέπει να κατελιχθείς στην προσωπική σου ζωή. Επίσης απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μπορείς να χρησιμοποιείς στη δουλειά με ευκολία και ταυτόχρονα τις λέξεις exciting, amazing, interesting, great ενώ χαμογελάς σαν να τζαι εκέρδισεν η Ελλάδα το euro. Στην περίπτωση που δεν μπορείς να κάνεις τα πιο πάνω τότε είναι σίγουρο ότι ναι μεν μπορεί να ανελιχθείς (και μάλιστα με γοργότερους ρυθμούς) αλλά ταυτόχρονα δεν θα σε συμπαθεί κανένας στη δουλεία σου και δεν θα σε καλούν σε συνάξεις, αλλά εσένα δεν θα σε κόφτει γιατί θα έχεις δική σου ζωή.

Φυσικά μετά από μια σύντομη αναφορά στο Δαρβίνο, και μετά από δύο θεωρίες θέλω να θέσω και ένα ερώτημα: Εγώ που δεν ενθουσιάζομαι με τη δουλειά μου αλλά ενθουσιάστηκα προχτές που είδα το φεγγάρι, ή το Σάββατο που είδα ένα φίλο από τα παλιά ή όταν πάω σε ήσυχη παραλία, ή όταν δω ένα χαμόγελο στα χείλη μιας φίλης έχω κάποιο πρόβλημα; Γιατί με όσα βλέπω δίπλα μου φυσιολογική και ανελίξημη δεν με λες!

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια…

Αν δεν κάνω λάθος έχει πανσέληνο απόψε, και είναι ωραία, το σπίτι μου δεν είναι έρημο και ας μην κάνουμε παρέα. Δεν νιώθω θλίψη, μα μόνο τύψεις που δεν έμαθα από τα λάθη μου όσο όλα ήταν ωραία.

Ξεκίνησα να γράφω για τα φεγγάρια όχι γιατί βλέπω ένα πανέμορφο φεγγάρι έξω από το παράθυρο μου αλλά και για ένα πιο πεζό λόγο..είμαι πεζό-αράχνη: Είχα psycho-astrological reading εχτές, δηλαδή μια συνάντηση στην οποία μου εξήγησαν τον αστρολογικό μου χάρτη (τον ήλιο, το φεγγάρι, τους κρόνους και διάφορα που δεν καταλαβαίνω) σε σχέση με το χαρακτήρα μου.

Τούτο το reading νομίζω μου άλλαξε τη ζωή μια για πάντα. Διότι είπε μου η κοπέλα ότι σύμφωνα με τον χάρτη μου έχω τον ήλιο στον καρκίνο, το φεγγάρι στο σκορπιό, και έχω και έχαν Κένταυρο κάπου, και επίσης έχω και κάτι παρθένους κάπου αλλού. Αλλά μεν νομίζετε ότι τούτα εν πράματα που πάνω που πάνω τζαι βλακείες! Διότι μου το είπε η αστροψυχολόγος η γερμανίδα ότι φίλε μου όπως είναι ο χάρτης μου πρέπει να περνώ περιόδους κατάθλιψης διότι μέσα από την κατάθλιψη και την αυτοκριτική θα ξαναγεννηθώ. Άρα κάμνω μου καλό με λία λόγια. Επίσης μου είπε ότι επειδή έχω κάτι άλλα πράματα σε κάτι άλλους οίκους (σιγά μεν θυμηθώ τι έχω που!) με κάνουν να νιώθω ανασφάλειες, ειδικά ότι δεν μπορώ να αγαπηθώ. Γι’αυτό γίνομαι possessive στις σχέσεις μου και προσπαθώ να κρατηθώ σε αυτές and I don’t let go so easy και γι’αυτό δεν είναι εύκολο να εμπιστευτώ από την αρχή τζαι σπάζω κάμηλον! Έμαθα και διάφορα άλλα για εμένα, ότι για παράδειγμα όταν αγαπώ κάποιο άτομο κάνω τα πάντα για αυτό, και ότι βρίσκω την ικανοποίηση και ολοκλήρωση μέσα από το να φροντίζω για τους άλλους. Είμαι πολλά καλή τελικά!

Φυσικά πολλά από τα πιο πάνω έχουν μια δόση αλήθειας, και επίσης η συζήτηση που είχα μαζί της με βοήθησε να κάνω μια αυτοκριτική και μια σύντομη ανασκόπηση του παρελθόντος. Αλλά ρε φίλη που ήσουν τόσα χρόνια τα γέριμα να μου τα πεις να μεν ανησυχώ; Κατάθλιψη; Φταίει ο 5ος οίκος και το φεγγάρι μου. Εκόλλησα πάνω σε έναν ηλίθιο που μου με έριξε στην κατάθλιψη (δηλαδή έκαμε μου τζαι καλό γιατί θα ξαναγεννηθώ!); Φταίει τούτο το πράμα που έχω στους παρθένους. Νιώθω ανασφάλειες και δεν πιστεύω εύκολα ότι μπορώ να αγαπηθώ; Ας όψετε ο μαυρογέρημος ο Κένταυρος μου!

Γιαυτό σας λέω, ίσως φταίνε τα φεγγάρια που πολλοί με λεν τρελλή, η ευθύνη αλλού και αν σας έκανα κάτι που δεν έπρεπε τα παράπονα στη μάδερ που με εγέννησε όταν με γέννησε και βγήκα αυτή που είμαι!

Διατελώ μετά τιμής με τον καρκίνο και τον σκορπιό στον 47ο οίκο
Αράχνη

Κάρμα σούπα

Σημειώστε ημερομηνίες, καταπληκτικός καιρός στο Λονδίνο. Ήλιος, δροσούλα (ζέστη δεν την λες), ότι πρέπει για χαλάρωση. Άσε που εσχολίαζαν οι εγγλέζοι ότι ήταν το πιο ωραίο σ/κ του καλοκαιριού...φθινόπωρο καιρό! Τελοσπάντων, ως τυπική κυπραία που έχει υιοθετήσει κάποιες (ευτυχώς) συνήθειες των εγγλέζων, όποτε δω ωραίον καιρόν αππώνουμε! Εξύπνησα το πρωί και άνοιξα τα blinds παντού, ακόμη και στην τουαλέτα/μπάνιο, άνοιξα τζαι τα παράθυρα να πάρουμε αέρα και κατέβηκα να δκιανευτώ. Επιστρέφω που λέτε όταν άρχισε να νυχτώνει, μπαίνω στο δωμάτιο, κλεινω παράθυρα και blinds (την τύφλα μου) και λέω να τελειώσω την ημέρα με ένα ζεστό ντουσάκι. Βγάζω τα ρούχα και τα πετάω δεξιά και αριστερά, θεά έτοιμη για χαλάρωση και μπαίνω στο ντους. Ξέρετε my time, να σκεφτώ, να χαλαρώσω και να σβήσω την προηγούμενη βδομάδα από πάνω μου. Και ξαφνικά ενώ είμαι ήδη μέσα στο ντους έτοιμη να ξεκινήσω να χαλαρώνω συνειδητοποιώ ότι ούλλα ήταν ανοιχτά μέσα στο μπάνιο. Τζαι φυσικά ως αλαφροϊσκιωτη που είμαι πια είναι η πρώτη μου αντίδραση; Να βουρήσω να κλείσω το παράθυρο και να κατεβάσω τα blinds; Όχι φυσικά! Να φυρτώ που το γέλοιο τζαι να διπλωθώ μέσα στο ντους. Σημειώστε ότι το παράθυρο εν ίσhα με την μισήν πόρταν άρα αμφίβολο να μεν με είδαν. Τι να πώ; Καλά να πάθουν;

Αλαφροίσκιοτισμός νούμερο δύο: Ξεκινώ για τη δουλειά σήμερα το πρωί, κουνιστή και λιγιστή, με το ipod στα αυτιά να παίζει Dode estas Yolanda και με το ρυθμό στα πόδια, γεμάτη ενέργεια για την νέα μέρα που ξεκινά. Καθώς περπατώ (στην κοσμάρα μου πάντα) στο δρόμο με πλησιάζει ένα αυτοκίνητο και μου λέει η κοπέλα που ήταν μέσα: Excuse me you dropped something. Γυρίζω πίσω και βλέπω ένα κύριο να έρχεται προς το μέρος μου και να μου φέρνει την oyster κάρτα μου. Φίλοι μου φτιάξατε την μέρα μου. Ξέρετε τι θεούς ήταν να βρίζω αν έχανα την κάρτα; Μεν μου πείτε ότι τούτον εν είναι κάρμα! Όσο για την σούπα...ήταν η προηγούμενη βδομάδα.

Α, τζαι αφού είναι τουρλού τουρλού το ποστ...επήα στους Calexico το Σάββατο! Είναι performers αλλά έχουν συγχισμένη ταυτότητα νομίζω. Μισά τραγούδια ήταν λάτιν και τα υπόλοιπα country. Προς το παρόν βιντεάκι από το youtube μέχρι να κατεβάσω τα δικά μου από τη camera.

Υ.Γ. Νομίζω το ποστ είναι τόσο σαντανωμένο όσο και η ποστιή

Υστερόγραφο

Κυριακή, πρωινό ξύπνημα (δηλαδή 10), εφημερίδα από το περίπτερο και συνάντηση με τους συνήθεις υπόπτους για καφέ/χυμό. Αν δεν προλάβω να στείλω εγώ το μήνυμα θα το στείλει ο Φιφις. Και πάντα ακούω παράπονα ότι αντί να τους μιλώ διαβάζω εφημερίδα κλπ κλπ αλλά έχω μια αδυναμία στο Υστερόγραφο (πολιτιστικό ένθετο) και πάντα θέλω να του ρίχνω ένα διάβασμα. 

Η πιο πάνω ρουτίνα έχει μείνει στο pause προς το παρόν και την έχω πεθυμήσει, αλλά οι κυριακάτικες συναντήσεις με τους συνήθεις υπόπτους είναι αποστάσεως επιτρεπούσης δύσκολες. Όχι όμως η "συνάντηση" με το υστερόγραφο. Ζήτησα λοιπόν από τους δικούς μου να μου στείλουν μερικά Υστερόγραφα έτσι για να δω τι συμβαίνει. 

Παίρνω προχτές ένα φάκελο, τον ανοίγω και βρίσκω μέσα ένα αντίγραφο του ΥΓ, λέω ωραία, πολύ γρήγορα έφτασε! Ανεβαίνω σπίτι και αρχίζω ανάγνωση. Βρίσκω μέσα άρθρο από ένα φίλο μου (που καμία σχέση δεν έχει με πολιτιστικά ή με δημοσιογραφία). Ήταν ένα αφιέρωμα στο γάμο ως παγκόσμιο γεγονός (δεν θυμάμε τίποτα άλλο!) με φωτογραφίες που είχα βγάλει το καλοκαίρι στη Σαντορίνη. Αμέσως το σκηνικό αλλάζει. Βλέπω ΡΙΚ, μια ενημερωτική εκπομπή, και στην οθόνη βλέπω τον ίδιο φίλο που έγραψε το άρθρο, μαζί με τον πατέρα του, να μιλούν για το ίδιο ακριβώς θέμα. Ο πατέρας του με κοιτάζει και μου χαμογελά γλυκά, να χαμογελώ και εγώ και νιώθω πως υπάρχει μια σύνδεση και πως προσπαθεί να μου πει κάτι. 

Ξαφνικά σκέφτομαι μήπως τελικά το ΥΓ δεν ήρθε από τους δικούς μου αλλά από τον φίλο που έγραψε το άθρο; Αλλά αφού δεν ήξερε τη διεύθυνση μου. Και μετά πως μπορούσε να χαμογελά σε εμένα ο πατέρας του αφού δεν μπορούσε να με δει; Κάμερα είμαι; Και στην τελική ποια η σχέση των δύο τους με τη δημοσιογραφία και τα πολιτιστικά, και τι ακριβώς είχαν γράψει για το θέμα;

Η πραγματικότητα και η φαντασία έχουν πλησιάσει επικύνδινα. I need some closures μαν...χελπ μι χιαρ.

Υ.Γ. Τζαι μάμα αν δκιαβάζεις το βλογκ μου σαν να τζαι εξίχασες να μου στείλεις το Υ.Γ.;

Χάλια

Περνάω την κιθάρα στο βύσμα

με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι

αρχίζω τον πρώτο μου στίχο

τρυπάω τον τοίχο και σκοτώνομαι.

Τις τελευταίες μέρες όσο και να το προσπαθώ νιώθω χάλια. Νιώθω την ανάγκη να τα παρατήσω όλα και να επιστρέψω πίσω στην Κύπρο, στην εύκολη ζωούλα μου, στους φίλους μου και στην οικογένεια μου. Στην αρχή δεν είπα τίποτε σε κανένα γιατί γενικά δεν μου αρέσει η μαυρίλα και η αρνητικότητα. Έπρησα μετά 2-3 φίλους μου που μου συμπαραστέκονται πάντα και προσπάθησαν να με ηρεμήσουν. Εγώ πάλι προσπαθησα να τους πείσω να συναντηθούμε Αθήνα κανένα σαββατοκυρίακο έτσι για αλλαγή αλλά ας όψονται οι δουλειές (και τα πολλά ταξίδια!). 

Τέλοσπάντων, για να μην κλαίουμε έτσι χωρίς δεδομένα: Ξυπνώ εχτές, μια χαρά, όμορφα και ωραία και ξεκινώ για δουλεία. Χάνω το τρένο για μερικά δευτερόλεπτα, πέφτει μου το τσάι μου χαμέ, πάω στο σουπερμάρκετ και δεν λειτουργεί η κάρτα μου, έχω πυρετό και πονοκέφαλο. Αποφασίζω λοιπόν να λήξω την ημέρα μου με ύπνο τουλάχιστον πέρκει γλυτώσω το κρυολόγημα. 

Σήμερα ξυπνώ με θετική ψευτοδιάθεση - δηλαδή εν ήταν θετική αλλά ήθελα να έχω την ψευδαίσθηση ότι ήταν. Είχα ραντεβού στο γυμναστήριο για να κάμω εγγραφή πριν πάω στη δουλειά. Ενώ ετοιμάζομαι τηλεφωνά μου η κοπέλα που το γυμναστήριο για να δει αν όντως θα πάω και εκνευρίζομαι - 5η φορά που με έπιανε, προηγήθηκαν άλλες 4 την προηγούμενη! Πάω γυμναστήριο και την ώρα που μου έκανε την εγγραφή χαλά το κομπιούτερ και πρέπει να περιμένω ένα μισάωρο. Τελειώνω και πάω στο λεωφορείο και μόλις το έχασα. Όσπου να πάω στο γραφείο με παίρνουν από την εταιρεία για το ίντερνετ ότι τελικά δεν θα μπορέσουν να μας κάνουν την εγκατάσταση αν δεν υπογράψει ο λάντλορτ. Και μόλις φτάνω στο γραφείο με παίρνουν από το ΙΚΕΑ ότι η παραγγελία/καναπές που είχα κάνει δεν υπάρχει και θα έρθει λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. 

Εκεί αν είχα κιθάρα θα την περνούσα στο βύσμα και θα έγραφα και ένα στίχο αλλά δεν θα τρυπούσα τον τοίχο γιατί τωρά που να κάτσω να σκοτώνομαι. Ευτυχώς αντί να πιάσω την κιθάρα έπιασα τα πόδια μου και πήγα στην τουαλέτα για να ανακαλύψω ότι είδα περίοδο. Το οποίο εξηγεί πολλά! Γιατί τωρά, κατόπιν εορτής θα ήθελα να σχολιάσω ότι: (α) αν λειτουργούσε η κάρτα μου δεν θα ανακάλυπτα ότι μου έκλεψαν το πιν, (β) αν δεν είχα πυρετό δεν θα περιοριζόμουν στο κρεββάτι μου και τώρα θα ήμουν σκατά, (γ) αν δεν με έπιανε τηλέφωνο η κοπέλα δεν θα πήγαινα γυμναστήριο και λαστ μπατ νοτ λιστ (δ) αν δεν με επιάναν που το ΙΚΕΑ εν θα ανακάλυπτα ότι δεν είναι καναπέ που παράγγειλα αλλά κάλυμμα του καναπέ!

Άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν είμαι χάλια τελικά, αλλά αν με ακούσετε να παίζω κιθάρα θα αλλάξετε γνώμη :)

Όνειρο ήτανε

Είμαι σε μια πλαγιά, κάτι σαν κατασκήνωση. Ακριβώς κάτω από την πλαγιά ο δρόμος και ακριβώς κάτω από το δρόμο ένα γήπεδο. Τί γήπεδο δηλαδή, μια χωράφα με δύο τέρματα και πολλά χόρτα. Τυπικό κυπριακό τοπίο της ορεινής υπαίθρου. Κάτι μου θυμίζει είναι η αλήθεια, μια παλιά κατασκήνωση νομίζω.

Στην κατασκήνωση παντού παιδιά να τρέχουν, να παίζουν και να φωνάζουν, στο γήπεδο κάποια άλλα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο και εγώ στέκομαι στην πλαγιά, μαζί με φίλους και κοιτάω προς το δρόμο τα αυτοκίνητα. Δεν ακούω τους ήχους, μόνο τους νιώθω. Κάποιον περιμένω να έρθει και συνεχώς βλέπω τα αυτοκίνητα που περνούν και ενημερώνω τους άλλους. Κάποια στιγμή περνάει ένα μεγάλο τουριστικό λεωφορείο, όχι δεν είναι αυτοί που περιμένω. Πίσω από το τουριστικό λεωφορείο ένα παλιό, πολύ παλιό λεωφορείο, όπως αυτά που βλέπαμε στις ιστορίες του χωρκού απο το ΡΙΚ. Βλέπω το λεωφορείο και αρχικά ενθουσιάζομαι, τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό/αυτοί που περιμένω. Σε κλάσματα δευτερολέπτου το βλέπω να αναποδογυρίζεται και να πέφτει μέσα στο γήπεδο όπου έπαιζαν τα παιδάκια. Ακούω φωνές, ξέρω ότι υπάρχουν πληγωμένοι, ίσως και νεκροί. Για κάποιο λόγο στο μυαλό μου βλέπω τις εικόνες, αν και είμαι αρκετά μακρυά. Το λεωφορείο πρέπει να έπεσε πάνω σε αυτούς που ήταν στο γήπεδο. Πρώτη αντίδραση να τηλεφωνήσω ασθενοφόρο και πυροσβεστική. Τρέχω στο τηλέφωνο, οι αντιδράσεις μου γρήγορες, στο μυαλό μου όμως έχω μια σκέψη: Να βοηθήσω όπως μπορώ φτάνει να μην αναγκαστώ να δω τους νεκρούς και το αίμα, φτάνει να βιώσω τον μόνο πόνο από μακρυά. Και αυτή η σκέψη τρυγυρίζει συνέχεια στο κεφάλι μου. 

Ξυπνώ. Αυτή η σκέψη συνεχίζει να είναι στο κεφάλι μου...ο φόβος, η προσπάθεια να μείνω μακρυά από τον ανθρώπινο πόνο αλλά και η ανάγκη να βοηθήσω. Προσπαθώ να καταλάβω τι μπορεί να σημαίνει, ποια γεγονότα στο υποσυνείδητο μου φανέρωσαν αυτή τη φοβία. Τίποτα...κενό.

Χτες το βράδυ πήρα ένα email από κάποια άγνωστη που μου έλεγε πόσο πολύ με έχει πεθυμήσει και μου έδινε διάφορες συμβουλές για τα επαγγελματικά. Ποια είναι αυτή; Σε λίγο ακολούθησε δεύτερο email απο τον Μ.: Ελα Αράχνη, εγώ ήμουν στο email πριν. 

Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν ξύπνησα. 

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που θυμήθηκα όνειρο. Το υποσυνείδητο μου προσπαθεί κάτι να μου πει, άρχισα να το ακούω αλλά όχι να το καταλαβαίνω. Το session ονειροκρισίας έχει ανοίξει και σας περιμένουμε με τα σχόλιά σας. 

Update

Ο κύριος ο άντρας ο λάντλορτ εδεήθηκεν τελικά να μας στείλει το συμβόλαιο, και όλα τα υπόλοιπα που του τσιρίλισα την Πέμπτη στο τηλέφωνο. Τελικά μια φωνή και μια απειλή για δικηγόρο κάμνει τη δουλειά σου;

Πάντως το Λονδίνο είναι τέλειο (κάποτε;). Μόλις επέστρεψα από χάους πάρτυ φίλου του φίλου της φίλης και ήταν τέλεια. Κόσμος από παντού και ότι να 'ναι, γνωριμίες και συζητήσεις και αμπελοφιλοσοφίες. Ουσίες και οινοπνεύματα. 

Ώρα για ύπνο. Φιλιά :)

Ρουφημένη ενέργεια;

Πέμπτη πρωί (εχτές δηλαδή!) και επιτέλους μια μέρα χωρίς μαθήματα και ας έχω συναντήσεις όλο το απόγευμα. Ξυπνώ χαλαρά και περιμένω να έρθει ο λαντλορτ στο σπίτι για να του πούμε τι έμεινε να διορθώσει και να μας δείξει μετρητές γκαζιού, ρεύματος κλπ. Ήταν η δεύτερη συνάντηση που οργανώναμε αλλά φυσικά στην πρώτη εν ήρτεν. Τέλοσπάντων κάμνω το προγευματάκι μου, πιάνω τζαι το λαπτοπ και κάθομαι να ποσκολιστώ λίον ώσπου να έρτει ο κύριος λάντλορτ. Κατά τις 10.30 (δηλαδή μισή ώρα μετά από την ώρα που έπρεπε να εμφανιστεί) πιάνει με η γραμματέας του για να μου πει ότι εχάσεν το συμβόλαιο που υπογράψαμε. Καλά λαλώ της ο μάστρος σου που ένει, ήταν να έρτει να μας δει να το συζητήσουμε και τούτο. Η κορούδα δεν είχε ιδέα! Πιάνω τηλέφωνω τον ίδιο τον λαντλορτ:

Αράχνη: Γεια σου λαντλορτ ήταν να έρτεις ποδά και περιμένουμε σε.

Λαντλορτ: Συγνώμη και χάλασε το αυτοκίνητο και προσπαθούμε να το φτιάξουμε κλπ κλπ.

Αράχνη: Καλά γιατί δεν με πήρες ένα τηλέφωνο να το ξέρω να πάω στη δουλειά μου αντί να κάτσω να σε καρτερώ (σαν τον χάχα);

Λαντλορτ: Μα εγώ ξέρεις έχω δουλειές και δεν μπορώ να ασχολούμε μαζί σας συνέχεια

Αράχνη: [ναι είμαστε η δουλεία σου! τζαι επίσης είμαστε αδκιασεροί τζαι το μόνο που έχουμε εν να σε καρτερούμεν] Καλά πότε μπορείς να έρθεις; 

Λαντλορτ: Δεν ξέρω και μην με πιέζεις και είναι δύσκολο και σιγά τι να έρθω να κάνω; 

Αράχνη: [ανάφκουν λαμπούδκια, παίζουν συναγερμοί, φκένουν καπνοί αλλά παραμένω μια γλυκειά και ήρεμη αράχνη]

Λαντλορτ: Ξέρεις για το συμβόλαιο σας, το χάσαμε και να κάνουμε νεο.

Αράχνη: Μα πως μπορείτε να χάσετε το συμβόλαιο; (λίον νευριασμένα)

Λαντλορτ: Now you are overeacting (στα αγγλικά εν πολλά πιο ωραίο!) και αφου σου εξηγώ ότι είναι εντάξει και θα υπογράψουμε άλλο γιατί δεν καταλαβαίνεις και πως μπόρεσες να βρεις δουλειά όταν τα βασικά δεν μπορείς να τα καταλάβεις; (να φωνάζει)

And then I overeacted! Άκουσεν με η γειτονιά, η γειτονιά της γειτονιάς τζαι παίζει να με ακούσαν τζαι ως το κεντρικό Λονδίνο. Έχασα την ψυχραιμία μου, ερούφησεν μου την ενέργεια μου τζαι αναγκάστηκα να δείξω τα δόντια μου. Γιατί καλά ρε φίλε να μας περιπαίζεις αλλά να μας περιπαίζεις τζαι να νομίζεις ότι δεν το καταλαβαίνουμε; Αλλά φυσικά είσαι ο λαντ-λορντ....τρομάρα σου! Ή όπως είπες στη γραμματέα σου να μας πει: You are the man!

Αγαπητέ κύριε Λαντ-λορντ που είσαι και ο άντρας, να σου πω ότι σήμερα το πρωί εξύπνησα τζαι ήμουν όπως το σταφύλι το σουρωμένον (σταφίδα δηλαδή!), όπως το μήλο το παλίον, όπως το φκιόρον το μαραμένο. Τζαι τούτα ούλλα επειδή έκαμες με να νευριάσω τζαι να χάσω την ψυχραιμία μου. Αλλά εν η τελευταία σου. Εν μπορώ να είμαι όπως τον καλακάτζιαρον τον αχτένιστον τον νευριασμένον επειδή εσύ είσαι τζίνος που είσαι. 

Αλλά έτσι για να ξέρεις επειδή αγαπώ τους ανθρώπους πίστεψε με εν να γεμώσω reviews το ιντερνετ για το γραφείο σου. Να μεν την πατήσει τζαι άλλος σαν εμάς. Τζαι πέρκει σταματήσεις να είσαι έτσι ρουφήχτρα ενέργειας τζαι να έβρεις τη δική σου ενέργεια το live upon.

Πάω να πιάσω ενέργεια που τη φύση!

Το Λονδρέζικο tube τζαι ιστορίες πόνου;

Χτυπά το ξυπνητήρι, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά τζαι συνειδητοποιώ ότι άρκησα μισήν ώρα τζαι πρέπει επειγώντος να σηκωθώ που το κρεββάτι τζαι να ντυθώ για να πάω στη δουλειά. Βασικά τούτον έν το καθημερινό μου ξύπνημα, σε όποιαν χώρα τζαι να είμαι... 

Στο Λονδίνο εκτός που τον ξυπνητήριν που πρέπει να φακκά μισήν ώρα για να συγκινηθώ, η ρουτίνα συνεχίζει με είσοδο στο tube και πορεία προς τη δουλεία. Πριν να έρτω στο Λονδίνο για σπουδές τζαι δουλειά ελάτρευα το tube. Την τελευταία φορά που είχα έρτει ως τουρίστας ήμουν με μια φίλη μου τζαι θυμούμε εδιασκεδάζαμεν το πολλά - εθορούσαμεν τον κοσμάκη να βουρά για να πιάσει το τρένο τζαι εσκεφτούμασταν: τι μαζόχες, αφού εν να έρτει άλλον σε λία λεπτά. Εμπαίναμεν συνέχεια στα τρένα τζαι εκάμναμεν διαδρομές, εθωρούσαμεν τον κόσμο τζαι προσπαθούσαμεν να μαντέψουμε εθνικότητες τζαι τις ιστορίες τους. Γενικά ήταν ένα μεγάλο ποσκόλιο. 

Μετά που ήρτα να ζήσω μόνιμα άρχισα να το βιώνω διαφορετικά. Ας πούμε τωρά αντά τζαι μπω μέσα στον σταθμό το πρωί κοιτάζω την πινακίδα να δω αν έσσει καθυστέρηση η γραμμή που πιάνω (είπαμεν ήδη έχω τη δική μου καθυστέρηση, αν έσσει τζαι η γραμμή ... την πάτησα!) τζαι δαιμονίζουμε. Μόλις έρτει το τρενούιν εν πάει να εσσει έναν εκατομύριο εκατόν σhιλιαες πλάσματα μέσα; Θα σφηνωθώ τζαι εγώ μαζί τους. Σιγά να μεν κάτσω να καρτερώ το επόμενο τρενούιν τζαι να καθυστερώ. Ποιός; Η αράχνη που έχει αγοραφοβία (ιμισh) τζαι εν αντέχει τον κόσμο. 

Το tube εν ο χώρος που εν να δεις ούλλα τα άτομα, που ούλλες τις φυλές του κόσμου, ούλλα τα ντυσίματα τζαι τα χτενίσματα, ούλλες τις μυρωδκιές (γιάξ!) τζαι ούλλες τις παραξενιές. Τα πρωινά ο τίπικαλ κόσμος που κυκλοφορεί εν καλοντυμένες, με κουστουμούδκια, ταγιεράκια τζαι έτοιμοι για δουλειά. Αρέσκει μου που οι κορούες φορούν τα αθλητικά τους τα παπουτσούδκια με το ταγιεράκιν τζαι αλλάσουν τα μετά μόλις φτάσουν στο γραφείο. Ακούτε φίλες κύπριες; Πάνω από όλα η άνεση τζαι όι η εμφάνιση!

Άλλες φορές θωρείς παράξενους τύπους. Π.χ. προχτές ήταν μια κυρία που εμπήκεν μέσα στο τρένο τρομοκρατημένη, εφαίνετουν χλωμή τζαι εκρατούσεν συνέχεια ένα μαντίλι μπροστά που τη μύτη της. Έβλεπε δεξιά τζαι αριστερά τζαι ήταν πολλά αγχωμένη. Ελυπήθηκα την γιατί εφαίνετουν ότι υπέφερε. Ας πούμε αν ήταν κάποια που κάμνει χημειοθεραπεία τζαι εν ευαίσθητος ο οργανισμός της τζαι εν πρέπει να αρρωστήσει; Άλλες φορές θωρείς μανάες να κουβαλούν τα μωρά τους μέσα σε τόσον κόσμον - ενώ οι μανάες στην Κύπρο φοούνται να τα πάρουν που το σπίτι ως το αυτοκίνητο άμπα τζαι κρυώσουν τζαι αρρωστήσουν. Ή γιαγιάδες που όσσον τζαι μπορούν να περπατήσουν αλλά κρατούν το εισητηριούιν τους, μπαίνουν μέσα κυρίες τζαι πιένουν στον προορισμό τους. Ή ζευκάρκια (άντρες-γενέτζες/άντρες-άντρες/γενέτζες-γενέτζες) που φαίνονται να ζουν τζαι να ευκαριστιούνται τον έρωταν τους χωρίς να τους κόφτει που τους άλλους. Φυσικά μέσα σε τούτους ούλους θωρείς τζαι τον Κωστή τζαι τον Πετρή τζαι την κουτσήν Μαρία που για κάποιο λόγο εν στο Λονδίνο τζαι θυμούνται σε που το χωρκόν ή που το σχολείον ή που κάπου τέλοσπάντων. 

Που θέλω να καταλήξω; Βασικά πουποτε! Το tube μερικές φορές φακκά μου αλλά μερικές φορές αρέσκει μου. Ειδικά τζινες τις φορές που εν πρέπει να σφηνωθώ τζαι να είμαι που πάνω, πουκάτω, πίσω ή μπροστά που τον κώλο/μασχάλη του κάθε επιβάτη ή που εν πρέπει να καρτερώ γιατί έχει καθυστερήσεις due to a person under the train (πολλά τραγικό αλλά τζαι γελοίο να το ακούεις έτσι) τότε αρέσκει μου. 

Α τζαι κάτι τελευταίο - μια που τις φοβίες μου με το tube εν ότι κάποιος θα με κουντήσει την ώρα που θα περνά το τρένο και θα με τσιλλήσει ή θα κουντήσω εγώ κάποιον έτσι για τον πασhιαμά. Έναν ψυχίατρο;;; 

I am not bossy!

 Συνήθως σκάζω εκτός και αν θεωρώ ότι η άποψη μου εν αρκετά καλή για να την πω. Επίσης επειδή σκάζω οι πιο πολλοί νομίζουν ότι ειμαι καθυστερημένη, εν έχω άποψη ή είμαι ξανθιά (λίον είμαι αλλά εν βαμένα!). 

Στη δουλειά νομίζω κατάφερα να κερδίσω τις αντιπάθειες των περισόττερων (απλά επειδή εν μιλώ) αλλά η κοτζιακαρούα εσυμπάθησεν με. Ειδικά σήμερα που με είδε να διδάσκω νομίζω ερωτεύτηκεν με :p 

Making every possible mistake

Teleio weekend, o kairos mazi mas, i diathesi halari horis na treho gia na metakomiso, i gia na taksidepso kypro i gia na dulepso. Southwark gia kafedaki (osoi pinun!) kai voltes sto potami, voltes apo to Camden (always in my heart) kai Bayswater gia ellinikes efimerides kyriaki mesimeri (kai as min vrikame).

Kai mesa se ola afta kano opos panta ola ta pithana lathoi pu tha mporusa, giati etsi zo kai etsi iparho. Allios den tha imun. Zito signomi gia ola ta lathoi pu ekana i tha kano .... U know :) Kai etsi matheno.

Δημιουργώντας εκρήξεις!

Την τελευταία βδομάδα διδάσκω κάθε μέρα (σε διαφορετικούς φοιτητές) για τα σωματίδια και χημικές αντιδράσεις, και μέρος του μαθήματος είναι πειραματισμός. Τωρά γιατί τα διδάσκω εγώ τούτα εν άλλη ιστορία...ας την ξεχάσουμε. Πάντως χημικός δεν είμαι!

Τέλοσπάντων, στην τάξη μαζί μου είναι και μια χημικός, η κοτζιάκαρη που σας είπα σε προηγούμενο ποστ, και βασικά αφήνω την να κάμνει το μεγαλύτερο κομμάτι του μαθήματος επειδή τα ξέρει τα πιο καλά από εμένα. Την πρώτη φορά που το διδάξαμε έπαθα σοκ επειδή είχαμε 15 φοιτητές μέσα στην τάξη να κρατούν bunsen burners (πυραύλους γκαζιού με άλλα λόγια) τζαι να βράζουν διάφορα χημικά. Ενόμιζα ότι ήρτεν το τέλος μου, ήταν να καώ στην κόλαση για όλα τα κακά που έκαμα ή που εσκέφτηκα. Ευτυχώς εγλυτώσαμεν που τις φωτιές αλλά προχωρόντας στο μάθημα εκάμαμεν για τα alkali metals που όταν τα βάλεις μέσα στο νερό αντιδρούν τζαι κάμνουν εξώθερμες αντιδράσεις τζαι εκρήξεις. Ευτυχώς η κοτζιακαρούα μου είπεν τους 100 φορές να χρησιμοποιούν μικρά κομμάτια τζαι προστατευτικά γυαλιά και να είναι προσεκτικοί. Την πρώτη μέρα την γλυτώσαμεν χωρίς τραυματισμούς. Τη δεύτερη είχαμε μιαν απώλεια. Ένα κομμάτι νάτριο επετάχτηκεν που το νερό τζαι έκατσεν πανω στην βούκκα μιας μιτσιάς τζαι έπαθεν εγκαύματα. Μικρή απώλεια. 

Σήμερα ήταν να κάμω το μάθημα μόνη μου τζαι αγχώθηκα. Εχτές ήταν βούκκα σήμερα εν μάτιν, στόμαν. Ευτυχώς εκαταλάβαν ότι σοβαρομιλούσα για τους κανόνες ασφαλείας και έληξεν η μέρα χωρίς τραυματισμούς. Αν τζαι την ώρα που έφευκα που το εργαστήριο είδα μιαν αμμωνία να ξικαπνίζει!

Τέλος καλό όλα καλά. Μπαίνουμε σε weekend mode από το επόμενο λεπτό! Καναπές, τηλεόραση και βόλτες στα πάρκα. Καλά να περάσετε :)

Dear Mr Landlord

Dear Mr Landlord, come take a walk me, giati an erteis tha sou po ola mou ta efharisto,

Se efharisto pou mas paredoses to spiti teleiomeno, me oles tis leptomereies prosegmenes and just on time. Allios itan na taleporoumasten akoma tzai na se karterumen na erteis na mas sazeis to mpanio, to nerohiti, na mas ferneis ta epipla tzai na saseis tis kleidonies tou spitiou.

Episis se efharisto pou epiases ta kleidkia tou spitiou apo tous ergates tzai en mpenoun mesa opote tous kapnisei, eno emeis eimaste mesa tzai tzimumaste, i en eimasten kan. Oi pos en na me epirazen diladi na mpenei tzai na fkenei opoios thelei opote thelei tzai na anekatonei mesa sta pramata mou, alla efharisto se pou to eskeftikes.

Tha ithela episis na se efharistiso pu evales kourtines mesa sto ypnodomatio mou kai den me afises na kimume horis kourtines - tzai opos ksereis eho 4 parathira sto domatio. Ksereis ti diskolia einai na allazeis rouha mesa se domatio horis kourtines? Eftyhos pu ego en ksero. H akoma poso dyskolo einai na kaneis mpanio kai to parathiro sou na min ehei blinds? Alla ego pu na ksero? Afou esy landlord mou ekanonises na ta saseis oulla.

Thelo na se efharistiso pu eisai etsi evgenikos. Tin perasmeni vdomada pu allaksa to programma mu gia na erteis spiti na deis ti provlimata eihame, eftihos pu irtes giati allios itan na nevriaso. An den erkesoun fysika itan na epianes tilefono na mas peis oti den tha ta katafereis alla esy irtes ennen? Episis opote sou tilefoniso na sou po tipote gia to spiti san na stasei meli pu ta shili sou. Afou ehtes pu se epiasa gia na sou po oti ehei 15 meres pu menume sto spiti kai eftihos eteliosan oles oi douleies isun o pio thetikos anthropos ever. Oute mou emilises apotoma, oute na me piaseis sto doulema, oute na katevaseis ta moutra sou. Tipote.

Telos na se efharistiso pu eisai ellinas alla en epimeneis na mou milas agglika kathe fora pu epikoinono mazi sou. Ksereis ti mou fakka na prepei na sinennoitho sti glossa mou?

Agapite mou landlord se efharisto tzai as men se eho gnorisei akoma. Fysika eho afto to proaisthima oti kai otan se gnoriso tha se efharisto akomi parapano.

Diatelo meta timis
Arahin

p.s. Apologies gia ta greeklish alla sto grafeio den eho ellinikes grammatoseires

Back home ..and back again!

Πέμπτη πρωί, ξυπνώ που τα χαράματα, πάω δουλειά, διδάσκω το πρωί, lunch break. Εννοείται ότι στο λαντς θέλουν να κάμνουμε συναντήσεις άμπα τζαι εν συζητήσουμε έβρι μάινορ ντίτειλ. Τέλοσπάντων, μετά το διάλειμα πίσω μάθημα, τελειώνω, πάω σπίτι και ετοιμάζω βαλίτσα για Κύπρο. Μεν φανταστείται βαλίτσα βαλίτσα, έτω την τσάντα που κουβαλώ το λάπτοπ μου. Έβαλα μέσα 2 βρακιά και ένα σουτιέ, το διαβατήριο και ένα βιβλίο για τον δρόμο. Και νάσου η Αράχνη στο tube με προορισμό τα πάτρια εδάφη. 

Πάντως πάντα ονειρεύκουμουν να ταξιδέψω έτσι, χωρίς τίποτε σχεδόν τζαι έσσει πολλήν χάζιν. Θα το καθιερώσω! Κλείνει η παρένθεση. Είμαι στο τραίνο και προχωρούμε κανονικά....και ξαφνικά αρχίζουμε να προχωρούμε ακανόνιστα. Τζίνον που λέμε δηλαδή 5 μίλια δέκα ώρες. Ακριβώς! Τάχαμου ένα τραίνο που ήταν μπροστά μας εχάλασεν και καθηστερούσαμε. Η δική σας μέσα στο άγχος. Επήενα τζαι έρκουμουν μέσα στο τραίνο, έπιανα τηλέφωνα, μέχρι τζαι να τηλεφωνήσουμε να πούμε ότι έχει πόμπα στο αεροπλάνο εσκεφτήκαμεν για να μεν χάσω την πτήση (και όχι δεν είμαι ξανθιά!). Τελικά τραίνου επιτρέποντος έφτασα στο αεροδρόμιο, με την αποσκευή μου και τα νεύρα σπαγγέτι. Μπαίνω και here I am!

3 μέρες που πέρασαν χωρίς να το καταλάβω. Εβουρούσαμεν συνέχεια (δυστυχώς όχι λιτεράρι!( αλλά στο τέλος όλα πήγαν καλά και ο γάμος του μπρό ήταν μεγάλη επιτυχία. Αν και εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι τα γαμικά πανηγύρια είναι εντελώς περιττά - ειδικά για την ψυχική υγεία. Εν άλλου παπά ευαγγέλιο όμως, μόλις έβρω χρόνο θα το ψάλλω. 

Προς το παρόν πάω για ύπνο γιατί σε λίγες ώρες θα είμαι πάλι στο αεροπλάνο με αντίθετο προορισμό. From home to home...and loving it :)

Just shake it and smile

Ξυπνώ σήμερα το πρωί με κάτι μούτρα κατεβασμένα μέχρι το πάτωμα και έτοιμη να πιάσω τα κλάματα. Έσhει λίες μέρες που δεν προλαβαίνω να αναπνεύσω, αφού ούτε ποστ δεν επρόλαβα να γράψω (επειδή εν πιο σημαντικόν που την αναπνοή!). Νομίζω τωρά που μετακόμισα και μπαίνω και στη ρουτίνα της δουλειάς τα πράματα θα στρώσουν. 

Τέλοσπάντων, ξυπνώ που λέτε το πρωί με κατεβασμένα τα μούτρα (τι σκατά κάμνω, που πάω, ποια είμαι, τι έθελα τις δουλειές στα Λονδίνα, κλπ κλπ) και κατεβαίνω στην κουζίνα για να κάμω το τσάι μου (είπαμεν έχω δυσανεξία στον καφέ damn it!). Βράζω το νερό, βάλω και το φακελάκι μέσα και ανοίγω το ψυγείο να πιάσω το γάλα μου (γάλα βρώμης...λόγο δυσανεξίας, είπαμε). Πάνω στο γάλα έγραφε Just shake and smile. Εν ξέρω γιατί αλλά μόλις το είδα χαμογέλασα και άλλαξε η διάθεση μου. Ευχαριστίες στον package designer out there....u made my day man :)

Ελπίζω σύντομα να βρω χρόνο για να γράψω για το προχτεσινό καρναβάλι του Λονδίνου. 

 

Πάω τριφτή :(

Έσhει που την Παρασκευή πάω τριφτή χωρίς να κάμνω τίποτε...αν είναι ποτέ δυνατόν! Ξεκινώ το πρωί να έρτω δουλειά με την κολλούαν μου με το To do list χαρούμενη για την νέα μέρα που ξημερώνει τζαι για το ότι εκατάφερα να οργανωθώ τζαι ως την νύχταν που εν να φύω που το γραφείο τα πράματα που έχω να κάμω πολλυνίσκουν αλλά εν κάμνω τίποτε που τζίνα με τα οποία ήρτα το πρωί. Βουρώ συνέχεια σε μιτιγκς για διάφορα, ούλλοι θέλουν να με ενημερώσουν για το τι συμβαίνει, ακούω εκατοντάδες πληροφορίες τζαι ειλικρινά αν ήμουν επεξεργαστής κομπιούτερ ήταν να κρούσω ως τωρά. Αϊ αμ όβερ λόουτετ πλης λιβ μι αλoouν.

Σήμερα την ώρα που εκατέβενα την σκάλα είδα ένα συνάδελφο τζαι είπα του καλό σαββατοκυρίακο που την σαντανομάρα μου. Άσε που κάθε νύχτα παίρνω μαζί μου δουλειά για να κάμω σπίτι τζαι απλώς φέρνω την ξανά μαζί μου ακάμωτη το πρωί γιατί εν δουλέφκει το ρημάδι ο εγκέφαλος.

Άτε προς το παρόν πάω να πήξω μέσα στο tube τζαι αλόπως αντί να δκιαβάζω βιβλία θα δουλέφκω ον μαϊ γουεϊ χόουμ. 

Ατε τζαι για να ηρεμίσουμεν ένα πολλά ωραίο τραγούδιν που την Cesaria.

<

Ασκήσεις τιμ σπίριτ

Αγαπητή φίλη εκεί έξω που επίες στα σεμινάρια για να χτίσεις team spirit ελπίζω η μέση σου να εν καλά τζαι να μεν εσπάσαν τα κόκκαλα σου. Ελπίζω επίσης να μεν έπαθες καθίζηση σπονδύλου, να μεν ετάραξεν ο δίσκος σου, να μεν εμαύρισεν ο ώμος σου, να μεν έσπασεν η κκελέ σου τζαι να μεν εραϊσαν τα πλευρά σου. Γιατί επρόσεξα ότι την ώρα που εβάλαν τον συμπαίκτη σου (που ήταν δύο μέτρα τζαι δύο σταθμά) να ππέσει που τον βατήρα μέσα στα σhέρκα σας σαν να τζαι εδυσκολευτήκετε λίον να τον κρατήσετε. Αλλά εκαταφέρετε το επειδή είσαστεν ομάδα τζαι ο συμπαίκτης σας είσhεν σας εμπιστοσύνη ότι εν θα τον αφήσετε να σπουρτίσει χαμέ. Πράμαν που εν εκάμετε. 

Επίσης την ώραν που σας έβαλεν ο εκπαιδευτής σας να κρατάτε το σανίδιν πάνω στους ώμους σας ώσπου να περπατήσει ο συμπαίκτης που την μιαν άκραν του στην άλλην είδα σε ότι σαν να τζαι επόνες λίον, σαν να τζαι έθελες να το ξαπολύσεις χαμέ τζαι να πιάσεις την μέση σου, αλλά εσύ εν το έκαμες γιατί έπρεπε να στηρίξεις την ομάδα τζαι όλοι μαζί να κερδίσετε την εμπιστοσύνη. 

Την ώρα που έκαμνες τούμπες πάνω στο τραμπολίνο τζαι μετά έπρεπε να κάμεις την μεγάλη έξοδο είδα σε ότι αγχώθηκες αν θα κάτσεις με την κκελέν χαμέ ή αν θα ξορτόσουν οι συμπαίκτες σου να σε κόψουν. Αλλά εσύ εν εκόλωσες γιατί έτσι λέει το παιχνίδι - in team we trust.

Την ώρα που έππεφτες που το αλεξίπτωτο ενώ ταυτόχρονα εχόρευκες salsa τζαι ενώ ο instructor/συμπαίκτης σου εν άνοιεν το αλεξίπτωτο ως την τελευταία στιγμή, έκοψα σε ότι εσκέφτεσουν ότι θα σπουρτίσεις τζαι θα γινούν τα πλευρούδκια σου κομματούδκια. Αλλά εσύ πάλε εν πτοήθηκες τζαι έπαιξες το παιχνίδι. 

Σήμερα που κάθεσε στο γραφείο τζαι πονείς την μέση σου, τα πλευρά σου τζαι τα πόδκια σου, τζαι προσπαθείς να δκιαλέξεις σε ποιο γιατρό να πρωτοπάεις να σου θυμίσω κάτι: την άλλη φορά που θέλεις να κατασκοτωθείς μπορείς να πάεις διακοπές μαζί μας τζαι να κουβαλάς τις ασήκωτες βαλίτσες....same fun :)

Η άλλη αδερφή της Χάρυβδης σε φιλά!

The House of Sleep, Jonathan Coe

Έπαθα ένα κόλλημα με τον Jonathan Coe και ότι βιβλίο του βρω το διαβάζω. Τώρα διαβάζω το House of Sleep, μια ιστορία που διαδραματίζεται σε μια κλινική ύπνου, πρώην εστία πανεπιστημίου, τώρα αλλά και πριν. Με έξυπνο τρόπο ο Coe φτιάχνει μια μπλοκή στην οποία εμπλέκονται άτομα από το πριν, με διαφορετικούς ρόλους στο τώρα και κάποιοι συναντιούνται, κάποιοι άλλοι όχι. Αυτό που μου έχει κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι οι ανατροπές στο "σενάριο" του. Ακόμα να τελειώσω το βιβλίο μπατ oλμοστ δεαρ εντ αϊ λάΙκ ιτ :)

Μια σκηνή που μου άρεσε πολλά (και είναι άσχετη με την υπόθεση για να μεν σας το χαλάσω!) εν η εξής, σε δική μου πάντα προσαρμογή: Κάποιοι μεσήλικες εγγλέζοι ψυχίατροι παν σε ένα σεμινάριο στο οποίο πρέπει να κάμουν ασκήσεις για να χτίσουν team spirit (οι γνωστές αμερικανιές που εν πολλά της μόδας ειδικά στο χώρο του management). Σε μια από τις δραστηριότητες έχουν ένα κύκλο στο πάτωμα και μέσα στον κύκλο υπάρχει ένας κουβάς με jelly babies τα οποία πρέπει να φανταστούν ότι δεν είναι jelly babies αλλά εξωγήινοι που φτάνουν για πρώτη φορά στη γη. Έχουν 60 λεπτά να τους εξολοθρεύσουν γιατί αν δεν το κάνουν θα αναπαραχθούν και θα καταστρέψουν την ανθρωπότητα (θυμίζει μου 3-4 τζαι παραπάνω αμερικανιές ταινίες το σενάριο τούτο). Ξέρουν ότι οι "εχθροί" έχουν δυσανεξία (wow!) στο νερό (ευτυχώς εγώ εν έχω που τούτην!). Αρχίζει η άσκηση και τα σχόλια στην παρένθεση εν απλά παράσιτα στον διάλογο:

Ψυχίατρος 1: Απλό. Κάποιος από εμάς θα μπει μέσα, θα τους σιωνώσει νερό τζαι έτσι αμέσως θα τους καταστρέψουμε.
Ψυχίατρος 2: Ναι αλλά ποιος; (επειδή έshει σημασία ρε κουμπάρε;)
Ψυχίατρος 1: Να ρίξουμε κλήρο (και ο κλήρος πέφτει στον μαμάκα)
[μετά από συνεννοηση με τους υπεύθυνους καταλήγουν ότι δεν μπορούν να το κάμουν τούτο γιατί μόλις μπουν μέσα θα πεθάνουν τζαι εν θα προλάβουν] - (ευτυχώς γιατί εν ήθελα να πεθάνει κανένας!)
Ψυχίατρος 3: Να δέσουμεν τον κουβά με σχοινιά να τον τραβήξουμε μπλα μπλα μπλα μπλα και να βάλουμε το νερό μέσα.
[όλα τα καλά γιατράκια ακολουθούν τις οδηγίες για να το πραγματοποιήσουν και ενώ μένουν 4 λεπτά πριν το τέλος του κόσμου]
Ψυχίατρος 4: Περιμένετε. Να το συζητήσουμε.
Ψυχίατρος 2: Τι λαλείς; Μόνο 4 λεπτά έχουμε, πρέπει να τους σιωνώσουμεν νερόν να ψωφίσουν που θα μας καταστρέψουν την γή μας (στο κάτω κάτω τζαι μόνοι μας μια χαρά την καταστρέφουμεν γιατί να μας πιάσουν τη δουλειά μας οι εξωγήινοι;)
Ψυχίατρος 4: We can always reason with them (στα αγγλικά η φράση εν όλα τα λεφτά). Αφού πρώτη φορά έρκουνται στη γή, εν η ευκαιρία μας να μάθουμε πράματα για τζίνους τζαι τον πολιτισμό τους (!!!!) Τζαι στο κάτω κάτω που ξέρουμεν ότι με το νερό θα πεθάνουν αφού πρώτη φορά έρκουνται στη γη τζαι εν ξέρουμεν τίποτε γι τούτους.
[εσκάσαν ούλλοι]
(φίλε είσαι θεός!)

Δυσανεξία

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι έχω τροφική δυσανεξία. Μεν με ρωτήσετε τι σημαίνει ακριβώς η λέξη στα ελληνικά ή ποια είναι η ρίζα της (όποιος ξέρει να μου εξηγήσει πιάνει φαϊβ ποϊντς) αλλά η μετάφραση στα αγγλικά είναι intolerance. Δηλαδή ο οργανισμός μου δεν ανέχεται κάποιες τροφές. Φυσικά μεν φανταστείται ότι μόλις φάω μιαν τροφή γίνουμε πράσινη ή πρίσκουμε (είμαι ήδη πρισμένη) ή φκάλω κερατάκια. Απλώς κάποιες τροφές πρέπει να τις αποφεύγω γιατί προκαλούν προβλήματα στα έντερα, πονώ το τυφλό μου (που εν έχω γιατί εφκάλαμεν το πρόσφατα παϊ μιστέικ) και κάμνω εμετούς. Έτσι αναγκαστικά έκοψα τις συγκεκριμένες τροφές. Θα μου πείτε μπιγκ ντίαλ τωρά, επειδή εν μπορείς να πίνεις καφέ ενώ πριν έπινες 5-6 την ημέρα, ή επειδή εν μπορείς να τρώεις ψωμί (που εζούσες μόνο με ψωμί) ή να τρώεις σοκολάτες. Ήνταλος κάμνεις τζαι εσύ τωρά! Πάντως η αλήθεια είναι ότι κατάφερα να χειρίζομαι την τροφική μου δυσανεξία μια χαρά, τζαι να ζω χωρίς το τυφλό μου (που τονίζω έφυγε χωρίς λόγο και μου λείπει).

Έχει λίες μέρες όμως ανακάλυψα ότι έχω τζαι άλλες δυσανεξίες:
Α. Δυσανεξία στο κομπιούτερ που έχω στο γραφείο επειδή εν ένα Mac G5 (μετάφραση: τότε έπινα καφέν ακόμα) που κολλά συνέχεια τζαι εν μπορεί να τρέξει παραπάνω που έναν απλικέιτιον κάθε φορά. Επίσης δεν έχει ελληνικές γραμματοσειρές (τι να τις κάμει άλλοστε ο εγγλέζος) τζαι πρέπει πάλε να ανεκατώνω να βρίσκω. Εν έχει updated versions των webrowsers άρα εν μπορώ να ανοίω tabs τζαι πρέπει να ανοίω σελιδούαν σελιδούαν - άρα κολλά.

Β. Δυσανεξία στην ώρα αιχμής στο μετρό - εν αντέχω να είμαι όπως το ψαρούιν τον κονσερβοποιημένο τζαι να στέκουμε κάτω που την μασχάλη του καθενός που έδρωνεν ούλλη μέρα ή να κάθουμε tzai μπροστά μου να εν ο πισινός του καθενός.

Γ. Δυσανεξία στα πολίτικαλι κορρεκτ σχόλια - ή λαλείς τι νιώθεις ή εν λαλείς τίποτε. Τούτα τα άντερ κάβερ σχόλια τζαι τα όλα είναι όμορφα και ωραία εν παιχνίδκια τζαι περιπαιξίματα. Φουλστοπ.

Προς το παρόν τούτες οι δυσανεξίες μου έρκουνται στον νου αλλά σίγουρα έχω τζαι άλλες. Ευτυχώς ή δυστυχώς τούτες εν μου χτυπούν στο στομάχι αλλά φακκούν απευθείας στο κεντρικό νευρικό σύστημα με αποτέλεσμα την υπερφόρτωση. Το συγκεκριμένο σύμπτωμα σε συνδιασμό με την στέρηση από την καφεϊνη έχει διάφορες δυσάρεστες συνέπειες. Όπως για παράδειγμα να γίνουμε πράσινη, να φκάλω τζερατούδκια τζαι να δαιμονίζουμε. Άρα τούτες εν πολλά πιο σοβαρές, άρα λογικά έναν φραπέ εν ότι πρέπει για να λύσει το πρόβλημα!

Cheers!

Better together

Also check out the lyrics at:
http://artists.letssingit.com/jack-johnson-lyrics-better-together-dw72xkp

What you wear.....

Περί δουλειάς πάλε

Πριν κανένα τρίμηνο ήμουν πάλι στη Λόνδρα και εκαλέσαν με να παρακολουθήσω μια συνάντηση για τη δουλειά που θα κάμνω φέτος - λεν σου αφού εν δαμέ ευκαιρία να ενημερωθεί. Επήα (με μια χαρααα) εφοδιασμένη με τον καφέ μου και την πεννούα και την κολλούα μου. Η ομάδα αποτελείται από 4 γεναίτζες (5 με εμένα) τζαι 2 άντρες. Μέσος όρος ηλικίας 50, επειδή τον ρίφκω εγώ. 

Τελοσπάντων έκατσα φρόνιμη στη γωνιά μου τζαι άκουα τι έλεαν πέρκει καταλάβω. Εμιλούσαν συνέχεια με ακρωνύμια τα οποία δεν είχαν διάθεση να μου εξηγήσουν τι σημαίνουν και προγραμματίζονταν για την επόμενη χρονία, άρα λογικά ενδιέφερεν με. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου και την καφεϊνη (τότε έπινα καφέ ακόμα) άρχισα να νυστάζω τζαι να βαρκούμαι αφάνταστα. Άρα αφού δεν είχα ιδέα τι εσυζητούσαν είπα να κάμω κάτι άλλο για να μείνω ξύπνια. Έτσι άρχισα να παρατηρώ τις συμπεριφορές:

- Η Χ. που είναι η υπεύθυνη για την οργάνωση φαινόταν να κάνει φιλότιμες προσπάθειες για να τρέξουν όλα όπως πρέπει. Εξηγούσεν τα πάντα στους υπόλοιπους (όχι σε εμένα) με λεπτομέρεια και προσπαθούσε να απαντά ήρεμα και λογικά όλες τις ερωτήσεις τους. 

- Η Α. ήταν αντιδραστική. Ότι έλεε η Χ. ήταν λάθος και προσπαθούσε συνέχεια να της μπαίνει. Κάτι προσωπικό παίζει αλλά ακόμα να καταλάβω τι. Give me some time να ανακαλύψω τη βρωμιά!

- Η Μ. ερωτούσεν συνέχεια ερωτήσεις σαν το 3-χρονο μωρό και φαινόταν να μεν αντιλαμβάνεται τα πράματα που την πρώτη. Αν εκατάλαβα κατά έπιανε και γλύψιμον που την Χ. 

- Ο Τζ. απλά είχεν τους γραμμένους όλους. Συμφωνούσε με όλους, ακόμη και όταν διαφωνούσαν μεταξύ τους. Έχει μια πολύ καλή προσέγγιση απέναντι στη ζωή: Όλα είναι απλά και δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε την ψυχραιμία μας...και το χρόνο μας. I am with you man!

- Ο Β. ήταν αδιάφορος, γενικότερα.

- Η G. δουλεύει μόνο μερικές ώρες και βασικά την έκαναν recruit για να με κάνει mentor στην αρχή ώσπου να μπω στο νόημα. Μια τυπική 60-χρονη εγγλέζα η οποία εμίλησε μόνο για να σχολιάσει αρνητικά το ντύσιμο κάποιων που περνούσαν. Άρα καταλαβαίνετε ότι δεν μου γέμισε και πολύ το μάτι. 

Τέλοσπάντων, τελειώνει η συνάντηση άρα μπορώ να ξυπνήσω τζαι να φύω, και ενώ είμαι στην πόρτα έτοιμη να αναπνεύσω επιτέλους η G. λέει στην Χ.: Δεν θα ήταν καλή ιδέα να είμαστε στο ίδιο γραφείο με την αράχνη; Η Χ. απαντά ότι κανονικά η αράχνη θα έχει δικό της γραφείο αλλά ναι, εν το είχα σκεφτεί, θα είναι ωραία ιδέα για να μπορείς να την ελέγχεις. Σημειώστε ότι η αράχνη ήταν δίπλα τους αλλά εμιλούσαν σαν να μεν ήταν, ούτε την ερωτήσαν. Τζαμέ έπαιξεν καμπανούιν τζαι ανάψαν λαμπούες!!! Μαλάκα αράχνη υπάρχεις;;;

Επετάχτηκα σαν το αππιιτούρην των χαλλουμιών (οχι πως είδα ποττέ) και είπα της G. ότι ως το Σεμπτέμβρη θα ξαναδούμε για το γραφείο - τι να της πως τζαι να μεν φανώ φάουσα τζαι ακόμα εν άρχισα τη δουλειά; Άτε λαλώ κάτι θα σκεφτώ ως τότε. Έστειλα και του Τζ. ένα email τζαι λαλεί μου μεν ανησυχείς εν να είσαι μόνη σου τζαι όλα θα είναι καλά (αλώπος έκοψα τον πάνω στο κάπνισμα του).

Φυσικά η G. που την ώρα που αποφάσισε να αποφασίσει για μένα χωρίς εμένα έσπασεν μου την και μπήκε στη λίστα των ατόμων που εν αφήνω να γίνεται το δικό τους (αλώπος εν έχει άλλον στη λίστα). Ναι είπαμεν είμαι νεα (και ωραία) αλλά εν θέλω babysitter να κάθεται πάνω στα κέρατα μου (ου κεντριά μου ήθελα να πω!) όλη μέρα. Give me a chance!

Γιατί μουρμουρώ τωρά; Μόλις μου έστειλε email για να μου πει ότι εν ενθουσιασμένη γιατί θα είμαστε μαζί στο ίδιο γραφείο! Ποιος ήρτεν;;; Εμένα να δεις τον ενθουσιασμό μου. Ουυυυυυυ. 

Στην αρχή έστειλα email του Τζ., μετά εσκέφτηκα να της το πως ευθέως ότι εν θέλω να είμαι στο γραφείο μαζί της αφού μπορώ να είμαι μόνη μου. Και το έπραξα!

Πάντως έβαλα το στόχο, αν δεν μου δώσουν δικό μου γραφείο θα αναγκαστεί να ζητήσει εκείνη δικό της. Έτσι επειδή μου την έσπασε τζαι θέλω να κάμω την ιδιοτροπία μου! Έτσι μια φορά να γίνω τζαι εγώ ταραντούλα :)

Υ.Γ. Είπα σας ότι είμαι η μόνη non-British στην ομάδα;

In transit

Πριν κανένα εξάμηνο ένιωθα να βρίσκομαι στο κενό γιατί έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω σε σχέση με τη δουλειά. Το διδακτορικό κάποια στιγμή θα τέλειωνε (όχι ακόμη...κάμετε υπομονήν) άρα έπρεπε να αρχίσουν οι αιτήσεις για δουλειά. Επειδή απλά ήθελα να δουλέψω έκαμα αιτήσεις παντού - εννοώντας σε όλες τις χώρες, η αλήθεια είναι ότι ουτε καν το σκεφτούμουν όταν έκαμνα αιτήσεις. Η λογική μου ήταν να έχω επιλογές τζαι θωρούμεν στη συνέχεια.

Μια από τις αιτήσεις που έκανα ήταν στο πανεπιστήμιο που σπουδάζω. Λέω εντάξει, καλή ευκαιρία, πέρκει με καλέσουν συνέντευξη τουλάχιστον έτσι για την εμπειρία και θα είμαι χάππι. Ε, εκαλέσαν με συνέντευξη, απέκτησα την εμπειρία, τζαι μετά έζησα και την εμπειρία να πρέπει να απαντήσω ναι στο job offer ενώ ήθελα να πω όχι. Γιατί είπα ναι; Γιατί θέλω να τελειώσω κάποια στιγμή το πτυχίο χωρίς να μου κρατούν μούτρα and trust me θα μου έκαναν τη ζωή ποδήλατο αν έλεγα όχι. Επίσης αν έλεγα όχι που αλλού ήταν να δουλέψω αφού όταν μου έκαναν αυτοί το offer δεν είχαν άλλα offers;

Γιατί ήθελα να πω όχι; Γιατί όσο και αν μου φακκούν κάποια πράματα στην Κυπρο, περνώ καλά και απλά, έχω τους φίλους μου και την οικογένεια μου και νιώθω ότι μπορώ να είμαι εγώ. Και η αλήθεια είναι ότι χέστικα για του τίτλους και το networking και τα hidden agendas τους. Από την άλλη η νέα δουλειά είναι in London το οποίο αγαπώ μεν αλλά με κούρασε, και ο κόσμος μου έχει φύγει άρα ξανά από την αρχή. Επίσης η δουλειά θα είναι same shit just a different position αφού ξέρω τους ήδη όλους άρα τίποτα συγκλονιστικό για να περιμένω. Κάπου εδώ τέρμα το κλάψιμο τζαι τα παράπονο, το μπλογκ αυτό θα προσπαθεί να είναι σαρκαστικό, κυνικό και ονειροπαρμένο όπως η αράχνη του. Εσκεφτήκετε ο νέος που έχουν προσλάβει (που δεν ξέρω αν έγινε κάτι τέτοιο) να είναι ένας super γκόμενος, άνετος και εκκεντρικός; Και να πρέπει να μοιραστούμε το ίδιο γραφείο; (εδώ καταλαβαίνετε το ονειροπαρμένη).

Και έτσι για να αλλάζουμε το ύφος διευκρινίζω ότι η αράχνη είναι τώρα σε transit: νεα δουλειά, νέο σπίτι (ευτυχώς ήβρα εύκολα), νέος κόσμος (παλιά μυαλά). Αν και σε transit που δεν γουστάρω ιδιαίτερα ακόμα να τα παίξω...δώστε μου λίες μέρες ακόμα!

Φυσικά ο λόγος που κάθουμε τζαι γράφω τα τούτα ούλλα τωρά είναι γιατί δεν ξέρω τι σκατά να φορήσω τη Δευτέρα που αρχίζω δουλειά! Τα μόνο proper ρούχα που έχω για έτσι σκοπό εν τζίνα που εφόρησα τζαι στη συνέντευξη και μπορεί να τα θυμούνται :p  Μεν σας πω ότι πριν τη συνέντευξη έβαψα μια τούφα που τα μαλλιά μου (τζίνην που ήταν πιο μακριά που τα υπόλοιπα) λιλά έτσι που αντίδραση. Τζαι πάλε επιάσαν με ρε φίλε! Τζαι άτε τζαι εφόρησα τα κατάλληλα ρούχα τη Δευτέρα, μετά τι θα φορώ; Και σιγά μεν ισιώσω τα μαλλιά μου πάνω που μια φορά! Άσε που νομίζω εν καιρός να κάμω τζίνον το eyebrow piercing που ήθελα. 

Πάντως την προσπάθεια για το ντύσιμο έκαμα την, ένα shopping therapy επροσπάθησα το (με αποτυχία) για να εμπλουτίσω την γκαρταρόμπα μου με "επαγγελματικά" ρούχα. Νομίζω η προσπάθεια μετρά! Τη Δευτέρα με βλέπω με μαύρο παντελόνι και πουκαμισάκι τζαι που Τρίτης θωρούμε...

The rain before it falls

The rain before it falls, Jonathan Coe

20 φωτογραφίες μέσα από τις οποίες η θεία Rosamond προσπαθεί να περιγράψει την ιστορία της ζωής 3 γυναικών. Η θεία Rosamond πεθαίνει και αφήνει ηχογραφημένες κασέττες στις οποίες περιγράφει όχι τις φωτογραφίες, αλλά τι κρύβεται πίσω από αυτές. O Jonathan Coe μέσα από αυτό το συγγραφικό κόλπο καταφέρνει να παρουσιάσει τη ζωή των 3 αυτών γυναικών, και τις συνθήκες που επικρατούσαν κάθε φορά. Και μέσα από τις ιστορίες ξετιλύγεται η σχέση, οι συμπτώσεις και οι επιπτώσεις.

Και η Gill, ανιψιά της Rosamond η οποία ακούει τις περιγραφές της θείας καταλήγει στο ότι: "What she had been hoping for was a figment, a dream, an impossible thing: like the rain before it falls."

Δεν θα πω άλλα γιατί θα χαλάσω τις "συμπτώσεις", αλλά αξίζει να το διαβάσετε. 

Σκηνή στο αεροδρόμιο Λάρνακας

Σκηνή στο αεροδρόμιο Λάρνακας:

Περνώ από τον έλεγχο διαβατηρίων και προχωρώ χαλαρά στον έλεγχο ασφαλείας. Ελέγχω ότι δεν έχω κανένα lipstick στην τσάντα (όχι πως έπαιζε να είχα), βγάζω τον υπολογιστή από το "φορεματάκι¨του και κάνω ένα δεύτερο έλεγχο για να βεβαιωθώ ότι δεν κουβαλώ υγρά. Μετά που το τελευταίο ταξίδι στο οποίο είχα το αντηλιακό μέσα στην τσάντα αλλά δεν το ήξερα και επέμενα ότι δεν έχω έτσι πράματα, και έγινα ρεζίλι έγινα πιο προσεκτική! Τέλοσπάντων μην τα πολυλογώ βάζω τη τσάντα μου στην συσκευή για τον έλεγχο και περιμένω να προχωρήσω. Περνώ μέσα και βλέπω ένα κύριο να μουρμουρά τους αστυνομικούς και μέσα στη τσάντα του να έχει 2 ουϊσκια:

Τύπος: Άφησμε ρε φίλε να τα περάσω, αφού είμαι δικός σας, είμαι τζαι εγώ κυπραίος τζαι πάω πίσω στην Αγγλία. 

Αστυνομικός: Κύριε μου δεν μπορώ να σας αφήσω.

Τύπος: Αφού να σου εξηγήσω. έτω εν τα εφορούσεν η βαλίτσα μας ούλλα τα πράματα, εγοράσαμεν τζαι ποδηλατούην του μωρού και έβαλα τα τούτα δαμέ. 

Αστυνομικός: Δεν μπορείτε να περάσετε μέσα υγρά. 

Τύπος: Μα φίλε μου εν θα πω τίποτε. Τι διαφορά να τα φέρω από έξω ή να τα γοράσω που μέσα. Εν θα πω τίποτε.

Αστυνομικός: ... [κοιτάζει το συνάδελφο του]

Τύπος: Άτε ρε φίλε τζαι ερκούμαστεν στην Κύπρο μια φορά το χρόνο μεν μας το κάμετε τούτον εν αμαρτία. 

Κάπου δαμέ απομακρύθηκα από το σκηνικό γιατί ενευρίασα ήδη αρκετά τζαι μπορεί να του έσπαζα τα ουίσκια πάνω στην τζεφαλήν για να λυθεί και το πρόβλημα. Δεν ξέρω τι έγινε ακριβώς αλλά ελπίζω να μην τον άφησαν να τα περάσει αλλιώς είμαστε άξιοι της τύχης μας. 

Τζαι καλά ρε φίλε εσύ που το παίζεις τζαι έξυπνος, θα είχες και στην Αγγλία τα @@ να κάμεις έτσι συζήτηση;