28η Οκτωβρίου λευκή πάλι, σαν να είμαστε παιδία

Έκτακτη επικαιρότητα από το Λονδίνο: Σήμερα 28η Οκτωβρίου 2008 ο καιρός είπε το μεγάλο ΟΧΙ στις ψηλές θερμοκρασίες και πίασαμε πάτο (εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω) στο θερμόμετρο! Χίονια στο Λονδιναριό που χριστούγεννα σημαίνειιιιιιιιι.

Προσπάθησα να βγάλω φωτογραφίες για να τις αναρτήσω αλλά ήταν δύσκολο που μέσα στο σπίτι...τζαι σιγά που ήταν να φκω έξω να ψοφίσω.

Άτε, τζαι καλό καλοκαίρι :)

π.σ. είπα σας ότι άρχισε να μου φακκά ΟΙ δουλειά;

Update me photos apo pses kai simera to proi

Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Βου

Ο Κωστής ήταν πολλά περίεργος, μόλις είδεν τούτους τους ασπρουλιάριες έθελεν να μάθει ποιοι έννουν τζαι πόθθεν έρκουνται, τζαι πάνω από όλα ήνταμπου φέρνουν μαζίν τους. Έπιαεν τον Γιαννήν τζαι τον Αντρίκον (γιατί η Αντρονίκη ήταν να πάει στην αισθητικόν, ήταν Σάββατον πρωί), τζαι άφησεν την Μαρικούν με την Φιλιπινέζα (ήταν πολλά μιτσία για να την κουβαλά μέσα στις κρυάδες) τζαι επήαν στην πλατεία. Ευτυχώς, παρόλες τις φοβίες της Αντρονίκης τα μωρά τους όι μόνον εν ήταν στοιhια αλλά ήτουν τζαι πολλά όμορφα.

Τούτοι οι άσπροι οι ξένοι που ήρταν ήταν λαλεί ευρωπαίοι τζαι εφέραν προϊόντα τζαι συνήθειες που τη χώρα τους να διαφημίσουν. Κάτι κορούες εκάμναν μαθήματα pole dancing στις χωρκανές, κάτι άλλες ξενιτζές άμαν τες επλήρωνες 4 γρόσια εκλείαν σε μέσα στη σκηνή τους τζαι επέρνας καλά. Παρακάτω ήταν ένας τύπος που διαφήμιζε ένα μασκαραλίκι, που το ένωνες πάνω στην τηλεόραση τζαι ελάλεν σου ότι πρέπει να παστήνεις τζαι έλεεν σου ήντα ασκήσεις να κάμεις, γουή φίτνεςς θαρκούμε το ελαλούσαν.

Πάει κοντά ο Κωστής, θωρεί το τζαι ενθουσιάζεται. Τούτον το πράμα λαλεί εν μεγάλη ανακάλυψη, πως λειτουργεί έτσι; Έθελεν να το ξιλώσει να δει πως εν που μέσα, γιατί ο Κωστής ενόμιζεν ότι ήταν ο Κύρος Γρανάζης έναν πράμαν. Τούτον το γουή όμως ήταν 10 γρόσια, τζαι ο Κωστής έν εκράταν. Εβούρησεν στην Αντρονίκη τζαι είπεν της τα καθέκαστα:
- Άτε κόρη δώσμου 10 γρόσια που την προίκα σου να το γοράσω, εν να τα φκάλουμε τζαι με το παραπάνω.
- Άμνε μαυροήρεφκε ρε Κωστή που ότι πελλάραν δεις εν να πάεις να την γοράσεις.
- Κόρη Αντρονίκη, για διάς μου τα 10 γρόσια για εν να δώκω τα 4 που κρατώ της κορούς της καστρίshισας τζαι εν να κλειωθώ μέσα στο τσαντίρι μαζί της.
- Άτε, ας όψετε, πιάστα 10 γρόσια τζαι κανεί.

Πάει χαρούμενος ο Κωστής τζαι γοράζει το γουή που τον Μελκιάδες (έτσι ελαλούσαν το ξενικόν το πλάσμαν/πωλητή). Εγινίκαν πολλά καλοί φίλοι οι δκυό τους. Ελάλεν του ο Μελκιάδες που επήεν τον γύρον του κόσμου μόλις ετέλιωσεν το πανεπιστήμιο – ήταν το δώρο που του έκαμεν ο παπάς του. Είπεν του που εγνώρισεν κόσμον που εθώρεν την αύρα σου τζαι εκαταλάβαινεν αν είσαι καλόν πλάσμαν για παττάληκον, που έκαμεν διαλογισμό στο Θιβέτ (αλλά εν του άρεσεν γιατί εν του ετέρκαζεν το πορτοκαλί χρώμα), και υπερ-Βατοπεδικό διαλογισμό στο Άγιον Όρος. Ο Κωστής επέλλανεν που τη χαρά του. Πάντα ήθελε να μαθαίνει τζαι να έχει νέες εμπειρίες.
- Άκου να δεις Μελκιάδες, λαλεί του. Θέλω να τα μάθω τούτα ούλλα
- Κωστή, να δκιαβάζεις, κάθε πρωί να πίνεις ένα γκρήν τή, να αποφεύγεις τους καφέδες και να τρώεις μόνο οργανικά προϊόντα τζαι να μελετάς τη φύση. Τζαι μια μέρα εσύ θα γίνεις σπουδαίος.

Της Αντρονίκης εν της αρέσκαν τούτα το πολλά τα πάρε δώσε γιατί ο Κωστής άρχισε να αππώνεται. Έπιασεν τζαι κάτι ψιλές του φτύν της ότι οι χωρκανές ελαλούσαν ότι επειδή εν του κάθεται του Κωστή, έπιασεν γκόμενο. Αντά τζαι εθώρεν τον Μελκιάδες ετριβιτζιάζετουν. Τζαι η αλήθκεια ήταν ότι ο Κωστής έκαμεν μιαν παραγκούαν τζαι εσηνάουνταν τζιμέσα οι δκυό τους, τζαι ο Γιαννής με τον Αντρίκον τζαι εν εφκέναν αν δεν εκατουρκούνταν. Η Μαρικού που την άλλην εκάθετουν ούλλη μέρα στη βεράντα τζαι έραφκεν.

Μια μέρα ο Μελκιάδες είπεν τους ότι πρέπει να φύει, να συνεχίσει το ταξίδι. Ο Κωστής έκαμεν 3 μέρες να φάει που το μαράζι του. Μετά έμεινεν κλειδωμένος μέσα στην παράγκα τζαι εμελέταν όσα του είπε ο Μελκιάδες. Τα χτηνά εμείναν άσαστα τζαι αρχίσαν να ψοφούν. Ελάλεν του η Αντρονίκη να ταράξει να κάμει καμιά δουλεία αλλά τζίνος κλεισμένος μέσα στην παράγκα εμελέταν (ή έπαιζε γουή). Τα χρόνια επερνούσαν τζαι στο χωρκό ήρταν διάφοροι ντιβελοπερς τζαι εχτίζαν διαμερίσματα. Άρχισε να πολλινίσκει ο κόσμος τζαι η Αντρονίκη άνοιξε δική της επιχείρηση τζαι έκαμνεν νύσια για να φκάλει λεφτά. Η Μαρικού εκάθετουν στη βεράντα τζαι έραφκεν, ενώ ο Γιαννής εμελέταν με τον παπά του τζαι ο Αντρίκος εγύριζεν στα καπαρέ.

Σε τούτα τα χρόνια που επεράσαν ο Μελκιάδες ήρτεν τζαι έμεινεν μαζί τους αλλό δκυο τρείς φορές τζαι κάθε φορά είχεν και μια νέα ανακάλυψη να φέρει, ένα νέο τρόπο για να χαντακώσει τον Κωστή. Η Αντρονίκη ετριβιτζιάζετουν αλλά εσιωπούσεν. Ώσπου μια μέρα εφέραν του το χαπάρι: ο Μελκιάδες επέθανεν που AIDS σε ένα που τα ταξίδκια του στην Αφρική τζαι αντί να τον θάψουν επετάξαν τον στη θάλασσα.

του πι κοντίνουτ ....

Υ.Γ.1. Τελικά εν πολλά 1000 χρόνια μοναξιάς τζαι θα με δυσκολέψουν ώσπου να λείψουν
Υ.Γ.2. Αξιοποιώ τα κυπριακά μου :)

Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Α’

Σημείωση: Το κείμενο δεν έχει καμία σχέση με γνωστό μυθιστόρημα ξένου συγγραφέα και αποτελεί original κυπριακό παραμύθι– το πολλύν πολλύν τούτος ο γνωστός συγγραφέας να το έκλεψεν και να το μεταγλώττισεν στα ισπανικά για να το πουλήσει σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό ως σενάριο. Για να μεταγλωττιστεί ή να προσαρμοστεί στη συνέχεια στην ελληνική και να προβληθεί στον ΑΝΤ2.

Κάποτε ήταν ο Κωστής (πριν καμιάν 200 χρόνια η κουβέντα). Ο Κωστής είχεν δκύο γίουες, τον Γιαννή τζαι τον Αντρίκον. Επίσης είσσεν τζαι μιαν κόρην, την Μαρικού. Ο Κωστής, πριν πάρει την γεναίκα του την Αντρονίκην εζούσαν στον χωρκό τους αγαπημένοι. Εφτάναν κοντοσυγγενείς γι’ αυτόν οι δικοί τους εν εκαηλούσαν να τους παντρέψουν. Τάχα μου αν επαντρεύκουνταν ήταν να κάμουν κοπελούδκια στοιshια. Τελικά επαντρευτήκαν γιατί αγαπιούνταν πολλά, αλλά η Αντρονίκη εν του εκαήλαν του Κωστή:

- Οϊ Κωστή, εν γίνεται, μεν μου τζίζεις λαλώ σου! Εν να φκούν τέρατα τα μωρά μας.
- Άτε κόρη σιώπα τζαι έλα να κάμουμεν καμιάν πελλαρούαν.
- Καλά άτε τζίσε μου λίον.
- Αμάν κόρη Αντρονίκη, τόσους μήνες παντρεμένοι τζαι τίποτε. Εν μπόρω πιόν.

Για να μεν τα πολυλογώ, μιαν νύχταν η Αντρονίκη ήπιεν κανέναν κοσμοπόλιταν παραπάνω, είδεν τζαι κανέναν Sex and the City τζαι εζήλεψεν που τα κόλπα της Σαμάνθα τζαι έδοκεν του Κωστή τζαι κατάλαβεν. Εκάμαν πέντε μέρες να φκούν που το σπίτι. Εκάμαν τζαι τον πρώτον τους τον γιόν, τον Γιαννή. Πριν γεννήσουν όμως εσυνάξαν τα ούλλα τζαι εφύαν που το χωρκό. Λαλεί σου ο Κωστής, αφού έχω την Αντρονίκη τζαι την μάναν της που με κουκουφούν ότι το κοπελούιν μας εν να φκει στοιshιόν, να πάμε κάπου μακρυά να μας αφήκουν οι συγγενείς ήσυχους πέρκει δω χαϊριν. Μεν μου κόψει τα χατήρκα πάλε η Αντρονίκη. Επιάν τα πράματα τους τζαι εφορτώσαν τα πάνω στον γάρο τζαι εξεκινήσαν να έβρουν κανέναν χωρκόν που εν τους έξερεν κανένας.

Εφτάσαν κάπου πουκατοδκιόν της Μαδαρής, ήβραν έναν μιτσήν χωρκούιν, καμιά δεκαρκά πλάσματα, τζαι εχτίσαν τζιαμέ μιαν μάντρα, εγοράσαν 5-6 χτηνά τζαι εχτίσαν τζαι το σπιτούιν τους. Η Αντρονίκη εκαήλαν του κάθε νύχτα πιον του Κωστή τζαι έτσι εκάμαν τζαι τον δεύτερον τον γιό, τον Αντρίκο, τζαι ύστερα που λια χρόνια εκάμαν τζαι την κόρην, την Μαρικού (εν ξέρω αν ήταν που τα Λεύκαρα). Επερνούσαν καλά στο σπιτούιν τους, οι μέρες τους απλές, έτω νάκκον να σάσουν τα κτηνά, να κάμουν καμίαν αυκολέμονιν τζαι καμιάν φλαούναν το πάσχα, ο Κωστής επίενεν νάκκον στον καφενέν τις Κυριακάες μετά την εκκλησσιάν τζαι ούλλα ήταν όμορφα τζαι ήσυχα.

Μια μέραν ήρταν στον χωρκόν κάτι άσπρες shιονάτες κατάξανθες, με κάτι καστρίσσιες τύπους, τζαι εστίσαν μέσα στην πλατεία τέντες τζαι εδιαφημίζαν την πραμάτιαν τους. Τούτη ήταν η μέρα που η ζωή του Κωστή θα άλλαζεν για πάντα….

O Δαρβινος και η θεωρια (μου) της ανελιξης

Οι Εγγλέζοι είναι περήφανοι για αρκετά πράματα στη χώρα τους (εκτός από τη βασίλισσα τους) και ένα που τούτα είναι και ο Δαρβίνος. Τις προάλλες ήμουν καλεσμένη μέσω της δουλειάς (δηλαδή υποχρεώσαν με να πάω) σε μια εκδήλωση που γινόταν για τα 200 χρόνια του Δαρβίνου - που τον καιρόν που γεννήθηκε (γιατί δεν ήμουν σίγουρη πριν το κοιτάξω στο ιντερνετ).

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να πάω στην εκδήλωση - μπορούσα να σκεφτώ καλύτερα πράματα να κάμω, π.χ. θα μπορούσα να είμαι στο γυμναστήριο ή για καφέ ή να αντικοινωνικεύω στο μπλοκ. Είχαν πει όμως στη δουλειά ότι ήθελαν να με συστήσουν στον κόσμο (η νέα αλέκτορας) και έπρεπε να πάω. Να βάζω τα μεταξωτά λοιπόν και να φυσάει, στα λεωφορεία μπροστά στα ανσανσέρ τους πλάι (άσχετο) και να φτάνω στην εκδήλωση. Με το ipod στα αυτία και να προσπαθώ να σκεφτώ δικαιολογίες για να σκαπουλάρω όσο πιο σύντομα γίνεται. Μόλις μπαίνω μέσα βρίσκω ακόμη μια από τη δουλειά και συνειδητοποιώ ότι εξεχάσαν ότι θα πήγαινα, και δεν με περίμεναν...να πάρει, έχασα ένα απόγευμα, τζαι κόφκουν με τα τακουνάκια! Σκάζω (εσωτερικά) και μπαίνω στην έκθεση που είχαν για το Δαρβίνο. Βλέπω τους υπόλοιπους μέσα στον ενθουσιασμό και ακούω συζητήσεις του τύπου:
- Εσύ από ποιο πανεπιστήμιο είσαι;
- Της άνω κολοπετινίτσας
- Τι τέλεια! Δεν είσαι ενθουσιασμένος; Εγώ είμαι πολύ ενθουσιασμένη.
- Ναι, και τι ωραία που είναι αυτή η εκδήλωση!
- Και τι τέλειος ο Δαρβίνος.
- Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που είμαι εδώ σήμερα!

Στους διαλόγους άκουα συνέχεια τις λέξεις: exciting, amazing, interesting, great, και η έκφραση στο πρόσωπο τους έδειχνε ότι όντως το εννοούσαν. Εννοείται ότι η μόνη κουβέντα που έκοψα ήταν: hi, how are you στη συνάδελφο...και τονίζω ότι δεν σύστησαν την αλέκτορα σε κανένα, άρα πήγα άδικα. Ήμουν έτοιμη να δραπετεύσω όταν μας φώναξαν να μαζευτούμε σε μια αίθουσα για μια παρουσίαση. I was so excitingly amazed because of this great interesting person that was talking - the great great grandson του Δαρβίνου! Ο δισέγγονος του Δαρβίνου (μεν φανταστείς κανένα μωρό, τα 70 έγυρεν τα!) μίλησε για τη ζωή και το έργο του παππού του μέσα από κάποιες φωτογραφίες του, και επίσης μίλησε για το σπίτι του Δαρβίνου το οποίο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο/ χώρος επισκέψεων για σχολεία.

Την ώρα που μιλούσε ο παππούλης (που μου φάνηκε περισσότερο PR παρά συγγενής) μας είπε λεπτομέρειες που δεν ήξερα, π.χ. ότι ο Δαρβίνος έμεινε μόνο 5 βδομάδες στα Galapagos, όταν επέστρεψε στην Αγγλία μετά από το ταξίδι του τις πιο πολλές ώρες περπατούσε και σκεφτόταν. Και έτσι έγραψε το Origin of Species. Και μέσα στην αντιδραστικότητα μου (που ήθελα να είμαι αλλού και είχα κάτσει και δίπλα από την έξοδο) σκέφτηκα ότι τελικά τούτος ο άνθρωπος επιβεβαιώνει ότι η επιστήμη σχετίζεται άμεσα με τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Γιατί πως μπορείς κύριε μου με 5 βδομάδες παρατήρηση των πουλιών, χωρίς να έχεις μελετήσει σε λεπτομέρεια την περιοχή, να καταλήξεις σε συμπεράσματα για εξέλιξη και επιλογή του είδους (σε σχέση με το ράμφος των πουλιών) αν δεν εφαντάστηκες τζαι κάποια πράματα; Πως μπορείς να σκέφτεσαι (αντί να πειραματίζεται) και να φκάλεις στο τέλος μιας από τις πιο influencial (στα ελληνικά;) θεωρίες; Πολλά που τούτα τα φαντάστηκες, τα σκέφτηκες ή ακόμα τζαι τα ονειρεύτηκες. Τζαι μπράβο σου! Αλλά η θεωρία (μου) εδώ λέει ότι δεν είναι μόνο ο πειραματισμός είναι πάνω από όλα η φαντασία και η δημιουργικότητα, ίσως και ο ενθουσιασμός;

Και αυτό μας οδηγεί στη θεωρία (μου) της ανέλιξης: Για να μπορέσεις να ανελιχθείς στο χώρο εργασίας σου πρέπει να κατελιχθείς στην προσωπική σου ζωή. Επίσης απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μπορείς να χρησιμοποιείς στη δουλειά με ευκολία και ταυτόχρονα τις λέξεις exciting, amazing, interesting, great ενώ χαμογελάς σαν να τζαι εκέρδισεν η Ελλάδα το euro. Στην περίπτωση που δεν μπορείς να κάνεις τα πιο πάνω τότε είναι σίγουρο ότι ναι μεν μπορεί να ανελιχθείς (και μάλιστα με γοργότερους ρυθμούς) αλλά ταυτόχρονα δεν θα σε συμπαθεί κανένας στη δουλεία σου και δεν θα σε καλούν σε συνάξεις, αλλά εσένα δεν θα σε κόφτει γιατί θα έχεις δική σου ζωή.

Φυσικά μετά από μια σύντομη αναφορά στο Δαρβίνο, και μετά από δύο θεωρίες θέλω να θέσω και ένα ερώτημα: Εγώ που δεν ενθουσιάζομαι με τη δουλειά μου αλλά ενθουσιάστηκα προχτές που είδα το φεγγάρι, ή το Σάββατο που είδα ένα φίλο από τα παλιά ή όταν πάω σε ήσυχη παραλία, ή όταν δω ένα χαμόγελο στα χείλη μιας φίλης έχω κάποιο πρόβλημα; Γιατί με όσα βλέπω δίπλα μου φυσιολογική και ανελίξημη δεν με λες!

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια…

Αν δεν κάνω λάθος έχει πανσέληνο απόψε, και είναι ωραία, το σπίτι μου δεν είναι έρημο και ας μην κάνουμε παρέα. Δεν νιώθω θλίψη, μα μόνο τύψεις που δεν έμαθα από τα λάθη μου όσο όλα ήταν ωραία.

Ξεκίνησα να γράφω για τα φεγγάρια όχι γιατί βλέπω ένα πανέμορφο φεγγάρι έξω από το παράθυρο μου αλλά και για ένα πιο πεζό λόγο..είμαι πεζό-αράχνη: Είχα psycho-astrological reading εχτές, δηλαδή μια συνάντηση στην οποία μου εξήγησαν τον αστρολογικό μου χάρτη (τον ήλιο, το φεγγάρι, τους κρόνους και διάφορα που δεν καταλαβαίνω) σε σχέση με το χαρακτήρα μου.

Τούτο το reading νομίζω μου άλλαξε τη ζωή μια για πάντα. Διότι είπε μου η κοπέλα ότι σύμφωνα με τον χάρτη μου έχω τον ήλιο στον καρκίνο, το φεγγάρι στο σκορπιό, και έχω και έχαν Κένταυρο κάπου, και επίσης έχω και κάτι παρθένους κάπου αλλού. Αλλά μεν νομίζετε ότι τούτα εν πράματα που πάνω που πάνω τζαι βλακείες! Διότι μου το είπε η αστροψυχολόγος η γερμανίδα ότι φίλε μου όπως είναι ο χάρτης μου πρέπει να περνώ περιόδους κατάθλιψης διότι μέσα από την κατάθλιψη και την αυτοκριτική θα ξαναγεννηθώ. Άρα κάμνω μου καλό με λία λόγια. Επίσης μου είπε ότι επειδή έχω κάτι άλλα πράματα σε κάτι άλλους οίκους (σιγά μεν θυμηθώ τι έχω που!) με κάνουν να νιώθω ανασφάλειες, ειδικά ότι δεν μπορώ να αγαπηθώ. Γι’αυτό γίνομαι possessive στις σχέσεις μου και προσπαθώ να κρατηθώ σε αυτές and I don’t let go so easy και γι’αυτό δεν είναι εύκολο να εμπιστευτώ από την αρχή τζαι σπάζω κάμηλον! Έμαθα και διάφορα άλλα για εμένα, ότι για παράδειγμα όταν αγαπώ κάποιο άτομο κάνω τα πάντα για αυτό, και ότι βρίσκω την ικανοποίηση και ολοκλήρωση μέσα από το να φροντίζω για τους άλλους. Είμαι πολλά καλή τελικά!

Φυσικά πολλά από τα πιο πάνω έχουν μια δόση αλήθειας, και επίσης η συζήτηση που είχα μαζί της με βοήθησε να κάνω μια αυτοκριτική και μια σύντομη ανασκόπηση του παρελθόντος. Αλλά ρε φίλη που ήσουν τόσα χρόνια τα γέριμα να μου τα πεις να μεν ανησυχώ; Κατάθλιψη; Φταίει ο 5ος οίκος και το φεγγάρι μου. Εκόλλησα πάνω σε έναν ηλίθιο που μου με έριξε στην κατάθλιψη (δηλαδή έκαμε μου τζαι καλό γιατί θα ξαναγεννηθώ!); Φταίει τούτο το πράμα που έχω στους παρθένους. Νιώθω ανασφάλειες και δεν πιστεύω εύκολα ότι μπορώ να αγαπηθώ; Ας όψετε ο μαυρογέρημος ο Κένταυρος μου!

Γιαυτό σας λέω, ίσως φταίνε τα φεγγάρια που πολλοί με λεν τρελλή, η ευθύνη αλλού και αν σας έκανα κάτι που δεν έπρεπε τα παράπονα στη μάδερ που με εγέννησε όταν με γέννησε και βγήκα αυτή που είμαι!

Διατελώ μετά τιμής με τον καρκίνο και τον σκορπιό στον 47ο οίκο
Αράχνη

Κάρμα σούπα

Σημειώστε ημερομηνίες, καταπληκτικός καιρός στο Λονδίνο. Ήλιος, δροσούλα (ζέστη δεν την λες), ότι πρέπει για χαλάρωση. Άσε που εσχολίαζαν οι εγγλέζοι ότι ήταν το πιο ωραίο σ/κ του καλοκαιριού...φθινόπωρο καιρό! Τελοσπάντων, ως τυπική κυπραία που έχει υιοθετήσει κάποιες (ευτυχώς) συνήθειες των εγγλέζων, όποτε δω ωραίον καιρόν αππώνουμε! Εξύπνησα το πρωί και άνοιξα τα blinds παντού, ακόμη και στην τουαλέτα/μπάνιο, άνοιξα τζαι τα παράθυρα να πάρουμε αέρα και κατέβηκα να δκιανευτώ. Επιστρέφω που λέτε όταν άρχισε να νυχτώνει, μπαίνω στο δωμάτιο, κλεινω παράθυρα και blinds (την τύφλα μου) και λέω να τελειώσω την ημέρα με ένα ζεστό ντουσάκι. Βγάζω τα ρούχα και τα πετάω δεξιά και αριστερά, θεά έτοιμη για χαλάρωση και μπαίνω στο ντους. Ξέρετε my time, να σκεφτώ, να χαλαρώσω και να σβήσω την προηγούμενη βδομάδα από πάνω μου. Και ξαφνικά ενώ είμαι ήδη μέσα στο ντους έτοιμη να ξεκινήσω να χαλαρώνω συνειδητοποιώ ότι ούλλα ήταν ανοιχτά μέσα στο μπάνιο. Τζαι φυσικά ως αλαφροϊσκιωτη που είμαι πια είναι η πρώτη μου αντίδραση; Να βουρήσω να κλείσω το παράθυρο και να κατεβάσω τα blinds; Όχι φυσικά! Να φυρτώ που το γέλοιο τζαι να διπλωθώ μέσα στο ντους. Σημειώστε ότι το παράθυρο εν ίσhα με την μισήν πόρταν άρα αμφίβολο να μεν με είδαν. Τι να πώ; Καλά να πάθουν;

Αλαφροίσκιοτισμός νούμερο δύο: Ξεκινώ για τη δουλειά σήμερα το πρωί, κουνιστή και λιγιστή, με το ipod στα αυτιά να παίζει Dode estas Yolanda και με το ρυθμό στα πόδια, γεμάτη ενέργεια για την νέα μέρα που ξεκινά. Καθώς περπατώ (στην κοσμάρα μου πάντα) στο δρόμο με πλησιάζει ένα αυτοκίνητο και μου λέει η κοπέλα που ήταν μέσα: Excuse me you dropped something. Γυρίζω πίσω και βλέπω ένα κύριο να έρχεται προς το μέρος μου και να μου φέρνει την oyster κάρτα μου. Φίλοι μου φτιάξατε την μέρα μου. Ξέρετε τι θεούς ήταν να βρίζω αν έχανα την κάρτα; Μεν μου πείτε ότι τούτον εν είναι κάρμα! Όσο για την σούπα...ήταν η προηγούμενη βδομάδα.

Α, τζαι αφού είναι τουρλού τουρλού το ποστ...επήα στους Calexico το Σάββατο! Είναι performers αλλά έχουν συγχισμένη ταυτότητα νομίζω. Μισά τραγούδια ήταν λάτιν και τα υπόλοιπα country. Προς το παρόν βιντεάκι από το youtube μέχρι να κατεβάσω τα δικά μου από τη camera.

Υ.Γ. Νομίζω το ποστ είναι τόσο σαντανωμένο όσο και η ποστιή

Υστερόγραφο

Κυριακή, πρωινό ξύπνημα (δηλαδή 10), εφημερίδα από το περίπτερο και συνάντηση με τους συνήθεις υπόπτους για καφέ/χυμό. Αν δεν προλάβω να στείλω εγώ το μήνυμα θα το στείλει ο Φιφις. Και πάντα ακούω παράπονα ότι αντί να τους μιλώ διαβάζω εφημερίδα κλπ κλπ αλλά έχω μια αδυναμία στο Υστερόγραφο (πολιτιστικό ένθετο) και πάντα θέλω να του ρίχνω ένα διάβασμα. 

Η πιο πάνω ρουτίνα έχει μείνει στο pause προς το παρόν και την έχω πεθυμήσει, αλλά οι κυριακάτικες συναντήσεις με τους συνήθεις υπόπτους είναι αποστάσεως επιτρεπούσης δύσκολες. Όχι όμως η "συνάντηση" με το υστερόγραφο. Ζήτησα λοιπόν από τους δικούς μου να μου στείλουν μερικά Υστερόγραφα έτσι για να δω τι συμβαίνει. 

Παίρνω προχτές ένα φάκελο, τον ανοίγω και βρίσκω μέσα ένα αντίγραφο του ΥΓ, λέω ωραία, πολύ γρήγορα έφτασε! Ανεβαίνω σπίτι και αρχίζω ανάγνωση. Βρίσκω μέσα άρθρο από ένα φίλο μου (που καμία σχέση δεν έχει με πολιτιστικά ή με δημοσιογραφία). Ήταν ένα αφιέρωμα στο γάμο ως παγκόσμιο γεγονός (δεν θυμάμε τίποτα άλλο!) με φωτογραφίες που είχα βγάλει το καλοκαίρι στη Σαντορίνη. Αμέσως το σκηνικό αλλάζει. Βλέπω ΡΙΚ, μια ενημερωτική εκπομπή, και στην οθόνη βλέπω τον ίδιο φίλο που έγραψε το άρθρο, μαζί με τον πατέρα του, να μιλούν για το ίδιο ακριβώς θέμα. Ο πατέρας του με κοιτάζει και μου χαμογελά γλυκά, να χαμογελώ και εγώ και νιώθω πως υπάρχει μια σύνδεση και πως προσπαθεί να μου πει κάτι. 

Ξαφνικά σκέφτομαι μήπως τελικά το ΥΓ δεν ήρθε από τους δικούς μου αλλά από τον φίλο που έγραψε το άθρο; Αλλά αφού δεν ήξερε τη διεύθυνση μου. Και μετά πως μπορούσε να χαμογελά σε εμένα ο πατέρας του αφού δεν μπορούσε να με δει; Κάμερα είμαι; Και στην τελική ποια η σχέση των δύο τους με τη δημοσιογραφία και τα πολιτιστικά, και τι ακριβώς είχαν γράψει για το θέμα;

Η πραγματικότητα και η φαντασία έχουν πλησιάσει επικύνδινα. I need some closures μαν...χελπ μι χιαρ.

Υ.Γ. Τζαι μάμα αν δκιαβάζεις το βλογκ μου σαν να τζαι εξίχασες να μου στείλεις το Υ.Γ.;

Χάλια

Περνάω την κιθάρα στο βύσμα

με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι

αρχίζω τον πρώτο μου στίχο

τρυπάω τον τοίχο και σκοτώνομαι.

Τις τελευταίες μέρες όσο και να το προσπαθώ νιώθω χάλια. Νιώθω την ανάγκη να τα παρατήσω όλα και να επιστρέψω πίσω στην Κύπρο, στην εύκολη ζωούλα μου, στους φίλους μου και στην οικογένεια μου. Στην αρχή δεν είπα τίποτε σε κανένα γιατί γενικά δεν μου αρέσει η μαυρίλα και η αρνητικότητα. Έπρησα μετά 2-3 φίλους μου που μου συμπαραστέκονται πάντα και προσπάθησαν να με ηρεμήσουν. Εγώ πάλι προσπαθησα να τους πείσω να συναντηθούμε Αθήνα κανένα σαββατοκυρίακο έτσι για αλλαγή αλλά ας όψονται οι δουλειές (και τα πολλά ταξίδια!). 

Τέλοσπάντων, για να μην κλαίουμε έτσι χωρίς δεδομένα: Ξυπνώ εχτές, μια χαρά, όμορφα και ωραία και ξεκινώ για δουλεία. Χάνω το τρένο για μερικά δευτερόλεπτα, πέφτει μου το τσάι μου χαμέ, πάω στο σουπερμάρκετ και δεν λειτουργεί η κάρτα μου, έχω πυρετό και πονοκέφαλο. Αποφασίζω λοιπόν να λήξω την ημέρα μου με ύπνο τουλάχιστον πέρκει γλυτώσω το κρυολόγημα. 

Σήμερα ξυπνώ με θετική ψευτοδιάθεση - δηλαδή εν ήταν θετική αλλά ήθελα να έχω την ψευδαίσθηση ότι ήταν. Είχα ραντεβού στο γυμναστήριο για να κάμω εγγραφή πριν πάω στη δουλειά. Ενώ ετοιμάζομαι τηλεφωνά μου η κοπέλα που το γυμναστήριο για να δει αν όντως θα πάω και εκνευρίζομαι - 5η φορά που με έπιανε, προηγήθηκαν άλλες 4 την προηγούμενη! Πάω γυμναστήριο και την ώρα που μου έκανε την εγγραφή χαλά το κομπιούτερ και πρέπει να περιμένω ένα μισάωρο. Τελειώνω και πάω στο λεωφορείο και μόλις το έχασα. Όσπου να πάω στο γραφείο με παίρνουν από την εταιρεία για το ίντερνετ ότι τελικά δεν θα μπορέσουν να μας κάνουν την εγκατάσταση αν δεν υπογράψει ο λάντλορτ. Και μόλις φτάνω στο γραφείο με παίρνουν από το ΙΚΕΑ ότι η παραγγελία/καναπές που είχα κάνει δεν υπάρχει και θα έρθει λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. 

Εκεί αν είχα κιθάρα θα την περνούσα στο βύσμα και θα έγραφα και ένα στίχο αλλά δεν θα τρυπούσα τον τοίχο γιατί τωρά που να κάτσω να σκοτώνομαι. Ευτυχώς αντί να πιάσω την κιθάρα έπιασα τα πόδια μου και πήγα στην τουαλέτα για να ανακαλύψω ότι είδα περίοδο. Το οποίο εξηγεί πολλά! Γιατί τωρά, κατόπιν εορτής θα ήθελα να σχολιάσω ότι: (α) αν λειτουργούσε η κάρτα μου δεν θα ανακάλυπτα ότι μου έκλεψαν το πιν, (β) αν δεν είχα πυρετό δεν θα περιοριζόμουν στο κρεββάτι μου και τώρα θα ήμουν σκατά, (γ) αν δεν με έπιανε τηλέφωνο η κοπέλα δεν θα πήγαινα γυμναστήριο και λαστ μπατ νοτ λιστ (δ) αν δεν με επιάναν που το ΙΚΕΑ εν θα ανακάλυπτα ότι δεν είναι καναπέ που παράγγειλα αλλά κάλυμμα του καναπέ!

Άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν είμαι χάλια τελικά, αλλά αν με ακούσετε να παίζω κιθάρα θα αλλάξετε γνώμη :)

Όνειρο ήτανε

Είμαι σε μια πλαγιά, κάτι σαν κατασκήνωση. Ακριβώς κάτω από την πλαγιά ο δρόμος και ακριβώς κάτω από το δρόμο ένα γήπεδο. Τί γήπεδο δηλαδή, μια χωράφα με δύο τέρματα και πολλά χόρτα. Τυπικό κυπριακό τοπίο της ορεινής υπαίθρου. Κάτι μου θυμίζει είναι η αλήθεια, μια παλιά κατασκήνωση νομίζω.

Στην κατασκήνωση παντού παιδιά να τρέχουν, να παίζουν και να φωνάζουν, στο γήπεδο κάποια άλλα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο και εγώ στέκομαι στην πλαγιά, μαζί με φίλους και κοιτάω προς το δρόμο τα αυτοκίνητα. Δεν ακούω τους ήχους, μόνο τους νιώθω. Κάποιον περιμένω να έρθει και συνεχώς βλέπω τα αυτοκίνητα που περνούν και ενημερώνω τους άλλους. Κάποια στιγμή περνάει ένα μεγάλο τουριστικό λεωφορείο, όχι δεν είναι αυτοί που περιμένω. Πίσω από το τουριστικό λεωφορείο ένα παλιό, πολύ παλιό λεωφορείο, όπως αυτά που βλέπαμε στις ιστορίες του χωρκού απο το ΡΙΚ. Βλέπω το λεωφορείο και αρχικά ενθουσιάζομαι, τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό/αυτοί που περιμένω. Σε κλάσματα δευτερολέπτου το βλέπω να αναποδογυρίζεται και να πέφτει μέσα στο γήπεδο όπου έπαιζαν τα παιδάκια. Ακούω φωνές, ξέρω ότι υπάρχουν πληγωμένοι, ίσως και νεκροί. Για κάποιο λόγο στο μυαλό μου βλέπω τις εικόνες, αν και είμαι αρκετά μακρυά. Το λεωφορείο πρέπει να έπεσε πάνω σε αυτούς που ήταν στο γήπεδο. Πρώτη αντίδραση να τηλεφωνήσω ασθενοφόρο και πυροσβεστική. Τρέχω στο τηλέφωνο, οι αντιδράσεις μου γρήγορες, στο μυαλό μου όμως έχω μια σκέψη: Να βοηθήσω όπως μπορώ φτάνει να μην αναγκαστώ να δω τους νεκρούς και το αίμα, φτάνει να βιώσω τον μόνο πόνο από μακρυά. Και αυτή η σκέψη τρυγυρίζει συνέχεια στο κεφάλι μου. 

Ξυπνώ. Αυτή η σκέψη συνεχίζει να είναι στο κεφάλι μου...ο φόβος, η προσπάθεια να μείνω μακρυά από τον ανθρώπινο πόνο αλλά και η ανάγκη να βοηθήσω. Προσπαθώ να καταλάβω τι μπορεί να σημαίνει, ποια γεγονότα στο υποσυνείδητο μου φανέρωσαν αυτή τη φοβία. Τίποτα...κενό.

Χτες το βράδυ πήρα ένα email από κάποια άγνωστη που μου έλεγε πόσο πολύ με έχει πεθυμήσει και μου έδινε διάφορες συμβουλές για τα επαγγελματικά. Ποια είναι αυτή; Σε λίγο ακολούθησε δεύτερο email απο τον Μ.: Ελα Αράχνη, εγώ ήμουν στο email πριν. 

Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν ξύπνησα. 

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που θυμήθηκα όνειρο. Το υποσυνείδητο μου προσπαθεί κάτι να μου πει, άρχισα να το ακούω αλλά όχι να το καταλαβαίνω. Το session ονειροκρισίας έχει ανοίξει και σας περιμένουμε με τα σχόλιά σας. 

Update

Ο κύριος ο άντρας ο λάντλορτ εδεήθηκεν τελικά να μας στείλει το συμβόλαιο, και όλα τα υπόλοιπα που του τσιρίλισα την Πέμπτη στο τηλέφωνο. Τελικά μια φωνή και μια απειλή για δικηγόρο κάμνει τη δουλειά σου;

Πάντως το Λονδίνο είναι τέλειο (κάποτε;). Μόλις επέστρεψα από χάους πάρτυ φίλου του φίλου της φίλης και ήταν τέλεια. Κόσμος από παντού και ότι να 'ναι, γνωριμίες και συζητήσεις και αμπελοφιλοσοφίες. Ουσίες και οινοπνεύματα. 

Ώρα για ύπνο. Φιλιά :)

Ρουφημένη ενέργεια;

Πέμπτη πρωί (εχτές δηλαδή!) και επιτέλους μια μέρα χωρίς μαθήματα και ας έχω συναντήσεις όλο το απόγευμα. Ξυπνώ χαλαρά και περιμένω να έρθει ο λαντλορτ στο σπίτι για να του πούμε τι έμεινε να διορθώσει και να μας δείξει μετρητές γκαζιού, ρεύματος κλπ. Ήταν η δεύτερη συνάντηση που οργανώναμε αλλά φυσικά στην πρώτη εν ήρτεν. Τέλοσπάντων κάμνω το προγευματάκι μου, πιάνω τζαι το λαπτοπ και κάθομαι να ποσκολιστώ λίον ώσπου να έρτει ο κύριος λάντλορτ. Κατά τις 10.30 (δηλαδή μισή ώρα μετά από την ώρα που έπρεπε να εμφανιστεί) πιάνει με η γραμματέας του για να μου πει ότι εχάσεν το συμβόλαιο που υπογράψαμε. Καλά λαλώ της ο μάστρος σου που ένει, ήταν να έρτει να μας δει να το συζητήσουμε και τούτο. Η κορούδα δεν είχε ιδέα! Πιάνω τηλέφωνω τον ίδιο τον λαντλορτ:

Αράχνη: Γεια σου λαντλορτ ήταν να έρτεις ποδά και περιμένουμε σε.

Λαντλορτ: Συγνώμη και χάλασε το αυτοκίνητο και προσπαθούμε να το φτιάξουμε κλπ κλπ.

Αράχνη: Καλά γιατί δεν με πήρες ένα τηλέφωνο να το ξέρω να πάω στη δουλειά μου αντί να κάτσω να σε καρτερώ (σαν τον χάχα);

Λαντλορτ: Μα εγώ ξέρεις έχω δουλειές και δεν μπορώ να ασχολούμε μαζί σας συνέχεια

Αράχνη: [ναι είμαστε η δουλεία σου! τζαι επίσης είμαστε αδκιασεροί τζαι το μόνο που έχουμε εν να σε καρτερούμεν] Καλά πότε μπορείς να έρθεις; 

Λαντλορτ: Δεν ξέρω και μην με πιέζεις και είναι δύσκολο και σιγά τι να έρθω να κάνω; 

Αράχνη: [ανάφκουν λαμπούδκια, παίζουν συναγερμοί, φκένουν καπνοί αλλά παραμένω μια γλυκειά και ήρεμη αράχνη]

Λαντλορτ: Ξέρεις για το συμβόλαιο σας, το χάσαμε και να κάνουμε νεο.

Αράχνη: Μα πως μπορείτε να χάσετε το συμβόλαιο; (λίον νευριασμένα)

Λαντλορτ: Now you are overeacting (στα αγγλικά εν πολλά πιο ωραίο!) και αφου σου εξηγώ ότι είναι εντάξει και θα υπογράψουμε άλλο γιατί δεν καταλαβαίνεις και πως μπόρεσες να βρεις δουλειά όταν τα βασικά δεν μπορείς να τα καταλάβεις; (να φωνάζει)

And then I overeacted! Άκουσεν με η γειτονιά, η γειτονιά της γειτονιάς τζαι παίζει να με ακούσαν τζαι ως το κεντρικό Λονδίνο. Έχασα την ψυχραιμία μου, ερούφησεν μου την ενέργεια μου τζαι αναγκάστηκα να δείξω τα δόντια μου. Γιατί καλά ρε φίλε να μας περιπαίζεις αλλά να μας περιπαίζεις τζαι να νομίζεις ότι δεν το καταλαβαίνουμε; Αλλά φυσικά είσαι ο λαντ-λορντ....τρομάρα σου! Ή όπως είπες στη γραμματέα σου να μας πει: You are the man!

Αγαπητέ κύριε Λαντ-λορντ που είσαι και ο άντρας, να σου πω ότι σήμερα το πρωί εξύπνησα τζαι ήμουν όπως το σταφύλι το σουρωμένον (σταφίδα δηλαδή!), όπως το μήλο το παλίον, όπως το φκιόρον το μαραμένο. Τζαι τούτα ούλλα επειδή έκαμες με να νευριάσω τζαι να χάσω την ψυχραιμία μου. Αλλά εν η τελευταία σου. Εν μπορώ να είμαι όπως τον καλακάτζιαρον τον αχτένιστον τον νευριασμένον επειδή εσύ είσαι τζίνος που είσαι. 

Αλλά έτσι για να ξέρεις επειδή αγαπώ τους ανθρώπους πίστεψε με εν να γεμώσω reviews το ιντερνετ για το γραφείο σου. Να μεν την πατήσει τζαι άλλος σαν εμάς. Τζαι πέρκει σταματήσεις να είσαι έτσι ρουφήχτρα ενέργειας τζαι να έβρεις τη δική σου ενέργεια το live upon.

Πάω να πιάσω ενέργεια που τη φύση!

Το Λονδρέζικο tube τζαι ιστορίες πόνου;

Χτυπά το ξυπνητήρι, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά τζαι συνειδητοποιώ ότι άρκησα μισήν ώρα τζαι πρέπει επειγώντος να σηκωθώ που το κρεββάτι τζαι να ντυθώ για να πάω στη δουλειά. Βασικά τούτον έν το καθημερινό μου ξύπνημα, σε όποιαν χώρα τζαι να είμαι... 

Στο Λονδίνο εκτός που τον ξυπνητήριν που πρέπει να φακκά μισήν ώρα για να συγκινηθώ, η ρουτίνα συνεχίζει με είσοδο στο tube και πορεία προς τη δουλεία. Πριν να έρτω στο Λονδίνο για σπουδές τζαι δουλειά ελάτρευα το tube. Την τελευταία φορά που είχα έρτει ως τουρίστας ήμουν με μια φίλη μου τζαι θυμούμε εδιασκεδάζαμεν το πολλά - εθορούσαμεν τον κοσμάκη να βουρά για να πιάσει το τρένο τζαι εσκεφτούμασταν: τι μαζόχες, αφού εν να έρτει άλλον σε λία λεπτά. Εμπαίναμεν συνέχεια στα τρένα τζαι εκάμναμεν διαδρομές, εθωρούσαμεν τον κόσμο τζαι προσπαθούσαμεν να μαντέψουμε εθνικότητες τζαι τις ιστορίες τους. Γενικά ήταν ένα μεγάλο ποσκόλιο. 

Μετά που ήρτα να ζήσω μόνιμα άρχισα να το βιώνω διαφορετικά. Ας πούμε τωρά αντά τζαι μπω μέσα στον σταθμό το πρωί κοιτάζω την πινακίδα να δω αν έσσει καθυστέρηση η γραμμή που πιάνω (είπαμεν ήδη έχω τη δική μου καθυστέρηση, αν έσσει τζαι η γραμμή ... την πάτησα!) τζαι δαιμονίζουμε. Μόλις έρτει το τρενούιν εν πάει να εσσει έναν εκατομύριο εκατόν σhιλιαες πλάσματα μέσα; Θα σφηνωθώ τζαι εγώ μαζί τους. Σιγά να μεν κάτσω να καρτερώ το επόμενο τρενούιν τζαι να καθυστερώ. Ποιός; Η αράχνη που έχει αγοραφοβία (ιμισh) τζαι εν αντέχει τον κόσμο. 

Το tube εν ο χώρος που εν να δεις ούλλα τα άτομα, που ούλλες τις φυλές του κόσμου, ούλλα τα ντυσίματα τζαι τα χτενίσματα, ούλλες τις μυρωδκιές (γιάξ!) τζαι ούλλες τις παραξενιές. Τα πρωινά ο τίπικαλ κόσμος που κυκλοφορεί εν καλοντυμένες, με κουστουμούδκια, ταγιεράκια τζαι έτοιμοι για δουλειά. Αρέσκει μου που οι κορούες φορούν τα αθλητικά τους τα παπουτσούδκια με το ταγιεράκιν τζαι αλλάσουν τα μετά μόλις φτάσουν στο γραφείο. Ακούτε φίλες κύπριες; Πάνω από όλα η άνεση τζαι όι η εμφάνιση!

Άλλες φορές θωρείς παράξενους τύπους. Π.χ. προχτές ήταν μια κυρία που εμπήκεν μέσα στο τρένο τρομοκρατημένη, εφαίνετουν χλωμή τζαι εκρατούσεν συνέχεια ένα μαντίλι μπροστά που τη μύτη της. Έβλεπε δεξιά τζαι αριστερά τζαι ήταν πολλά αγχωμένη. Ελυπήθηκα την γιατί εφαίνετουν ότι υπέφερε. Ας πούμε αν ήταν κάποια που κάμνει χημειοθεραπεία τζαι εν ευαίσθητος ο οργανισμός της τζαι εν πρέπει να αρρωστήσει; Άλλες φορές θωρείς μανάες να κουβαλούν τα μωρά τους μέσα σε τόσον κόσμον - ενώ οι μανάες στην Κύπρο φοούνται να τα πάρουν που το σπίτι ως το αυτοκίνητο άμπα τζαι κρυώσουν τζαι αρρωστήσουν. Ή γιαγιάδες που όσσον τζαι μπορούν να περπατήσουν αλλά κρατούν το εισητηριούιν τους, μπαίνουν μέσα κυρίες τζαι πιένουν στον προορισμό τους. Ή ζευκάρκια (άντρες-γενέτζες/άντρες-άντρες/γενέτζες-γενέτζες) που φαίνονται να ζουν τζαι να ευκαριστιούνται τον έρωταν τους χωρίς να τους κόφτει που τους άλλους. Φυσικά μέσα σε τούτους ούλους θωρείς τζαι τον Κωστή τζαι τον Πετρή τζαι την κουτσήν Μαρία που για κάποιο λόγο εν στο Λονδίνο τζαι θυμούνται σε που το χωρκόν ή που το σχολείον ή που κάπου τέλοσπάντων. 

Που θέλω να καταλήξω; Βασικά πουποτε! Το tube μερικές φορές φακκά μου αλλά μερικές φορές αρέσκει μου. Ειδικά τζινες τις φορές που εν πρέπει να σφηνωθώ τζαι να είμαι που πάνω, πουκάτω, πίσω ή μπροστά που τον κώλο/μασχάλη του κάθε επιβάτη ή που εν πρέπει να καρτερώ γιατί έχει καθυστερήσεις due to a person under the train (πολλά τραγικό αλλά τζαι γελοίο να το ακούεις έτσι) τότε αρέσκει μου. 

Α τζαι κάτι τελευταίο - μια που τις φοβίες μου με το tube εν ότι κάποιος θα με κουντήσει την ώρα που θα περνά το τρένο και θα με τσιλλήσει ή θα κουντήσω εγώ κάποιον έτσι για τον πασhιαμά. Έναν ψυχίατρο;;;