sober-less

Everything is kind of blair. The lights are here and there. I cannot focus on anything, I could not focus on anything today either but that is a completely different story. I had a smoke and maybe 4 or 5 tsipoura - home made ones. And I am relaxed, I am taking it easy, nothing that we can do. 

It took me a while to come back home and I am glad I was not on my own. Imagine what would have happened if I had to spend next year here. I want to leave now, but at the same time I am afraid to leave. Leaving is not as easy as I thought it would be. I have lost my identity. Here, in another country, in a third one, loved ones all over this world. 

A friend of mine told me tonight that I am loosing it, he can sense that. He is right, but the question is why. I have to start writing those scenarios. Maybe they can explain how I feel.

Tommorow will try to be more focused, and sober of course.

Παραλογισμοί

Φορώ το heart rate meter για να πάω τροχάδι και δείχνει 95 παλμούς σε ηρεμία. Εκτός αν πρέπει να θεωρήσω ότι η κίνηση των δαχτύλων στο πληκτρολόγιο κουράζει με! Μπορεί που την αγυμνασία. Έχει μια βδομάδα να ταράξω τον κώλο μου και να πάω τροχάδι.

Επαραλογίστικα σήμερα. Έμεινα μια μέρα χαλαρή και άρχισα να σκέφτομαι. Άσχημα πράμα ο νους. Μπορώ άνετα να φανταστώ τη ζωή μου σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλοι με καταδιώκουν, όλοι είναι εναντίων μου, και κάμνουν ιστορίες πίσω από την πλάτη μου. Έφτιαξα ήδη σενάρια επιστημονικής φαντασίας για διάφορα θέματα που αφορούν τη ζωή μου. Αφού μιλούσα πριν με ένα φίλο μου και εισηγήθηκε να τα γράψω και να τα εικονογραφήσει...για να γελούμε! Το θέμα όμως είναι ότι τούτες τις ιστορίες που δημιουργώ κάπου τις στηρίζω στη διαίσθηση μου...

Λοιπόν πάω να ανεβάσω τους παλμούς στους 165 και να χαλαρώσω απόψε με καλή παρέα και τα σενάρια ας περιμένουν. Αύριο θα γράψω κανέναν νομίζω έτσι για να μεν με φκάλλουν πελλή μετά ότι εν ούλλα που τον νου μου.

Εικόνες

Επήα 1 μέρα Βρυξέλλες έτσι για το γαμώτο. Αφού είμαι στο κέντρο του κόσμου, γιατί να μην το εκμεταλλευτώ και να κάνω όσο περισσότερα ταξίδια μπορώ; Δύο ώρες με το τραίνο, τζαι που το Λονδίνο φτάνεις σε ένα άλλο κόσμο. Βασικό χαρακτηριστικό ότι μυρίζει παντού σοκολάτα....νομίζω έπαθα διαβήτη!

Άρεσεν μου πάρα πολλά, ειδικά αν εξερευνήσεις τα σοκάκια και τις γειτονούες έχει πολλά εναλλακτικά πράματα. Εθύμησεν μου κάπως Βερολίνο (αγαπημένο).

Το pac-Man εθύμησεν μου τα νιάτα μου που επαίζαμεν μηχανούες στο Παπαφιλίππου.

Αν και η πόλη έχει πολλά παλιά κτίρια, έχω ένα κόλλημα με τα μοντέρνα και τους ουρανούς. Έλειψεν μου πολλά ο ουρανος....

Το νέο όνειρο που γεννιέται είναι Orient Express trip....

Προς το παρόν keep dreaming.

Sliced bread

"No-one likes to have the idea suggested to them that the position they think is the best thing since sliced bread does not appeal to some-one else" (συνάδελφος, 2009)

Εξήγηση για το γιατί δεν μου μιλούν στη δουλειά; 

Προσοχή ακκάνω...

Ούλλα ήταν τέλεια σήμερα. Εξύπνησα που το ηλιούην, τα πουλιά εκελαϊδούσαν, ο κόσμος χαρούμενος στους δρόμους, επερπάτουν τζαι εχόρευκα στην μουσική του ίποτ. Ήρτα στο γραφείον μετά που δκύο εβδομάδες, πρώτη φορά μετά την παραίτηση. Είχα λίον άγχος στην αρχή ότι θα μου αρρόσουν οι άλλοι αλλά όσοι με είδαν ήταν ευτυχισμένοι που αποφάσισα να φύω (να το πάρω θετικά τούτον;!!) Τόσον τέλεια ήταν τα πράματα που αγχώθηκα άμπα τζαι είμαι ερωτευμένη τζαι εν το ξέρω! 

Ε, τζαι τζαμε που ήταν όλα καλά ήταν ανάγκη να μου σπάσεις τα νεύρα μου condescending bitch man? Τάχα μου εκάλεσεν με ο μάστρος να με ρωτήσει αν έχω παράπονα τζαι φεύφκω....τζαι είπεν μου ότι με βάση τα μικρά γράμματα στο συμβόλαιο μπορούν να με κρατήσουν ως τα χριστούγεννα. Αλλά επειδή εν καλοί μάλλον θα με αφήσουν να φύω. "Μάλλον" ρωτώ με ύφος "μόλις επροσγειώθηκα τζαι τρώω πλάσμαν". Ε όχι σίγουρα θα σε αφήσουμεν, δεν έχει πρόβλημα λαλεί. Δεν μας χέζεις ρε μεγάλε λέω εγώ; Που θα μου το παίξεις ότι κάμνετε μου τζαι χάρην!

Ούφ, είπα τα τζαι έπνασα.

Back to (temporary) base

Έφτασα. Αναπνέω και πάλι το καυσαέριο της μεγαλούπολης, φακκώ πάνω στον κόσμο μέσα στο δρόμο, βλέπω ανθρώπους εκνευρισμένους να βουρούν να προλάβουν το μετρό, πρόσωπα με σκιές, φαήν επεξεργασμένο, μυρωδκιές ψεύτικες, πλαστικές.

Δύο βδομάδες να γεμίζουν οι μπαταρίες, να νιώθω ο εαυτός μου, χαρούμενη. Άνοιξεν η καρδκία μου πάλε.Έχω πολλά να μοιραστώ αλλά νιώθω ότι αν τα γράψω I will not do them justice. Βάστα γερά καρδκιά μου, μείνε ανοιχτή και μεν αφήνεις τις αρνητικές ενέργειες να σου αλλάξουν το χρώμα. 

Κάτι που άκουσα και μου άρεσε: It is better to live than wasting your time understanding. 

Τη γλώσσα μου ισπανική μου έδωσαν...

Φτάνουμε στο σπίτι της προφερόρισσας (πρώην χίπισσα, νυν χίπι-posh), ο άντρας της στην κουζίνα να ετοιμάζει το φαγητό και εμείς περνούμε στο σαλόνι για μπύρες και τσορρίθος. Το σπίτι αντικατοπρίζει την εντελώς! Συνέχεια στην μπρίζα, συνέχεια να κάμνει πράματα, και συνέχεια ανάστατη. Ο άντρας της πολλά πιο ήρεμος. Τη προηγούμενη φορά μου έδειχνε φωτογραφίες που έβγαλε στο δάσος με τους μαθητές τους. Η προφεσόρισα πάει στην κουζίνα και διαφωνούν με τον άντρα της με πια σειρά να ξεκινήσει το δείπνο. Καθούμαστεν και φέρνουν το πρώτο πιάτο: μύδια με σάλτσα. Εκτιμώ το πολλά ότι προσπαθούν όλοι να μιλούν στα αγγλικά για να καταλαβαίνω τι λαλούν, έστω και αν τους δυσκολεύει η γλώσσα. Έρχεται το δεύτερο πιάτο: σούπα με καλαμάρι. Γιάμι! Πάει και η δεύτερη μπύρα. Αρχίζουμε να μιλούμε για παραδοσιακά φαγητά, για τις γλώσσες και διαφορές στις περιοχές, και γυρίζουν το στα ισπανικά. Παρακολουθώ τη συζήτηση χωρίς καν να καταλάβω ότι αλλάξαν γλώσσα. Έρχεται το τρίτο πιάτο: τηγανητές σαρδέλες και αθερίνες, μαζί με πιμιέντος. Και νάσου οι μπύρες και τα κρασιά, και οι συζητήσεις να συνεχίζονται σε μια ανάμειξη ελληνικών, αγγλικών και ισπανικών. Μετά που κάποιο σημείο ο εγκέφαλος μου σταμάτησε να καταλαβαίνει και να αντιδρά.

Αν μείνω ακόμα 2 εβδομάδες δαμέ όχι μόνο θα μπορώ να καταλαβαίνω, αλλά θα αρχίσω να μιλώ και στα ισπανικά! Ελπίζω να μεν προλάβει ο εγκέφαλος μου να κρούσει μέχρι τότε!

Letter of resignation

Έστειλα το σήμερα. Νόμιζα ότι θα είναι λυτρωτικό, ότι θα ήθελα να πω: @#$%^ guys, I am going home! Αλλά δεν ήταν εύκολο τελικά. 

Σήμερα μόνο εικόνες...

....και μυρωδιές φύσης που είναι δύσκολο να μεταφέρω. 

Παραλία στη Μπαρόνια, μέσα στο δάσος, δίπλα που ένα παλιά κέλτικο οικισμό. Για γυμνιστές και μη.

Δίπλα που το ποταμούιν, κοντά στο σπίτι που μένω στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλλα.  Κομποστέλλα είναι το γέμισμα του αστεριού. 

Η περιπέτεια αρχίζει…..

4.30 το πρωί. Ξυπνώ από μήνυμα στο κινητό που λέει ότι το ταξί μου με περιμένει κάτω. Είμαι ήδη ντυμένη (σιγά μεν χάσω ώρα που τον ύπνο), ο νους όμως στο sleep mode και σαντανωμένος που κάτι ηλίθιους εφιάλτες που έβλεπα. Πιάνω τη βαλίτσα και κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού. 2-3 σκαλιά πριν το τελευταίο, μέσα στην υπνηλία μου παραπατώ, φεύφκει μπροστά η βαλίτσα, φέφκω πίσω εγώ, και ώσπου να το καταλάβω εβρέθηκεν η τζεφαλή πάνω στην πόρτα, μετά το δεξί χέρι ακολούθησε με βαρύγδουπο ήχο, και προσγειώθηκα τέλος κυρία πάνω στη βαλίτσα. Τζαι ελάλουν το που τη μέρα που εμπήκαμε στο σπίτι ότι κάποιος θα σκοτωθεί σε τούτη τη σκάλα…τι ήθελα να ανοίξω το στόμα μου η γκαντέμο; Τέλοσπαντον ξυφύρνουμε, σκάζω το εσωτερικό αθρωπούιν που μου ελάλεν ότι πονώ τζαι πονώ, τζαι φκαίνω και μπαίνω στο ταξί.

Φτάνω στο αεροδρόμιο, ακόμα ο νους στο sleep mode, πάω να δώσω τη βαλίτσα μου και λέει μου η κοπέλα ότι έχω 2 κιλά παραπάνω (όχι στο σώμα μου….I wished) και να βάλω κάτι στη χειραποσκευή. Κυρία πάλι και πανέξυπνη, ανοίγω τη βαλίτσα (και να μην με λένε Λίτσα) τζαι φκάλω τα δώρα που έπιασα για τους φιλοξενήσαντες. Ήξερα ότι εβαρούσαν άρα λέω έτσι θα λύσουμε το πρόβλημα αμέσως. Βάλω τα στη τσάντα μου, δίνω τη βαλίτσα, και πάω για έλεγχο διαβατηρίων. Και συνειδητοποιώ ότι τα δώρα ήταν liquids, more than 100ml και όχι δεν ήταν ζιβανίες! Άτε τωρά τι να κάμω η καθυστέρω; Τζαι έφαα τόσες ώρες να σκεφτώ τι να τους πιάσω. Πάω στην σεκουριτού και της λέω: σόρρυ, είμαι καθυστερημένη τζαι έκαμα την τάδε βλακεία. Λέει τζαι η γεναίκα πέρνα τα που το μηχάνημα και όλα είναι θέμα τύχης. Περνώ τα, σταματά τα ο σεκουριτάς στο μηχάνημα, ρωτά με αν είναι δικά μου τζαι διά μου τα! Για τρομοκράτης δεν φάτσαρα, για γέριμη όμως σίγουρα!

Φτάνω στον προορισμό (στο αεροπλάνο ήταν ένας αεροσυνοδός κόζην!) και με παραλαμβάνει από το αεροδρόμιο η προφεσόρα 61 χρονών, γεμάτη ενέργεια και νιάτα. Εκεί άρχισε η παραμονή στο Σαντιαγκο…