Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Θάρρος ή αλήθεια;

Ερώτηση προς άλλους:

Είμαι για σένα καβάντζα; Κάποια που σε κάνει να νιώθεις καλά όταν όλες οι άλλες πόρτες έχουν κλείσει; Αν είμαι καβάντζα, γιατί νομίζεις ότι πρέπει να το ανεχτώ, ειδικά αν εμένα δεν μου προσφέρει τίποτε; Αν δεν είμαι καβάντζα τότε γιατί εξαφανίζεσαι μόλις κάποια νέα κατάκτηση μπει στη ζωή σου; Γιατί το κρύβεις και εμφανίζεσαι μετά για να μου πεις την ιστορία που έχει τελειώσει; Εγκυκλοπαιδικά, η ζωή μου δεν είναι κομμάτια στα οποία μπορείς να μπαίνεις σφήνα όποτε σε βολεύει.


Ερώτηση προς εμούς:
- Πιστεύεις ότι ο Πορτογάλος που γνώρισες (μια όμορφη μέρα του Μαγιού, που τα πουλάκια κελαϊδούσαν, τα λουλούδια άνθιζαν) αξίζει περαιτέρω εξερεύνησης;

Φυσικά! Μόνο τα μάτια μου να εμπιστευτώ είμαστε μέσα. Πόσο μάλλον αν εμπιστευτώ (α) τη διαίσθησή μου, και (β) τη χημεία! Θα ακολουθήσει update όταν παίξω μαζί του το θάρρος ή αλήθεια!


Γενική ερώτηση:

- Γιατί νιώθουμε την ανάγκη να έχουμε ένα άτομο στην άκρη να μας περιμένει, έστω και αν ξέρουμε τι δεν θέλουμε;

4 σχόλια:

Christos είπε...

Ανασφάλειες!!

nic είπε...

εν απόλυτα φυσιολογικό να θέλεις κάποιον να σε περιμένει (είτε ξέρεις είτε δεν ξέρεις τι θέλεις)...
είμαστε κοινωνικά όντα, δεν την μπορούμε τη μοναξιά

Arahni είπε...

@ xshiaps: δεν είναι ανασφάλειες, είναι διαπιστώσεις. Και εγώ κάμνω το ίδιο (όχι εσκεμμένα), αλλά όταν μου το κάμνουν οι άλλοι πειράζει με.

@ Neerie: πιο καλή η μοναξιά από εσένα που δεν φτάνω (ΟΧΙ); Συμφωνώ μαζί σου ότι δεν μπορούμε τη μοναξιά αλλά όχι μια σε βρίσκω μια σε χάνω

Candy Candy είπε...

Ναι, καθαρή ανασφάλεια.