Ερώτηση προς άλλους:
Είμαι για σένα καβάντζα; Κάποια που σε κάνει να νιώθεις καλά όταν όλες οι άλλες πόρτες έχουν κλείσει; Αν είμαι καβάντζα, γιατί νομίζεις ότι πρέπει να το ανεχτώ, ειδικά αν εμένα δεν μου προσφέρει τίποτε; Αν δεν είμαι καβάντζα τότε γιατί εξαφανίζεσαι μόλις κάποια νέα κατάκτηση μπει στη ζωή σου; Γιατί το κρύβεις και εμφανίζεσαι μετά για να μου πεις την ιστορία που έχει τελειώσει; Εγκυκλοπαιδικά, η ζωή μου δεν είναι κομμάτια στα οποία μπορείς να μπαίνεις σφήνα όποτε σε βολεύει.
Ερώτηση προς εμούς:
- Πιστεύεις ότι ο Πορτογάλος που γνώρισες (μια όμορφη μέρα του Μαγιού, που τα πουλάκια κελαϊδούσαν, τα λουλούδια άνθιζαν) αξίζει περαιτέρω εξερεύνησης;
Φυσικά! Μόνο τα μάτια μου να εμπιστευτώ είμαστε μέσα. Πόσο μάλλον αν εμπιστευτώ (α) τη διαίσθησή μου, και (β) τη χημεία! Θα ακολουθήσει update όταν παίξω μαζί του το θάρρος ή αλήθεια!
Γενική ερώτηση:
- Γιατί νιώθουμε την ανάγκη να έχουμε ένα άτομο στην άκρη να μας περιμένει, έστω και αν ξέρουμε τι δεν θέλουμε;
4 σχόλια:
Ανασφάλειες!!
εν απόλυτα φυσιολογικό να θέλεις κάποιον να σε περιμένει (είτε ξέρεις είτε δεν ξέρεις τι θέλεις)...
είμαστε κοινωνικά όντα, δεν την μπορούμε τη μοναξιά
@ xshiaps: δεν είναι ανασφάλειες, είναι διαπιστώσεις. Και εγώ κάμνω το ίδιο (όχι εσκεμμένα), αλλά όταν μου το κάμνουν οι άλλοι πειράζει με.
@ Neerie: πιο καλή η μοναξιά από εσένα που δεν φτάνω (ΟΧΙ); Συμφωνώ μαζί σου ότι δεν μπορούμε τη μοναξιά αλλά όχι μια σε βρίσκω μια σε χάνω
Ναι, καθαρή ανασφάλεια.
Δημοσίευση σχολίου