Μετά ήρθαν οι μέλισσες....ουπς ο χειμώνας. Δεν ξέρω τι μεσολάβησε αλλά μούδιασα. Περιόρισα τις εξόδους, τις αλληλεπιδράσεις με κόσμο, τα χαμόγελα. Σταμάτησα τα όνειρα, τα πλάνα για μετά. Με σκαμπανεβάσματα φυσικά, ποτέ φλατ γραμμή. Στις κακές στιγμές μου έφταιαν όλα και όλοι. Έκλεινα τηλέφωνα, κατέβαζα ρολά. Στις καλές στιγμές περνούσα χαλαρά με φίλους σε στέκια της παλιάς πόλης, πάντα με κάτι να λείπει.
Το μούδιασμα φεύγει. Σήμερα ανάμεσα σε φίλους θυμήθηκα τι αγαπώ και τι με κάνει να υπάρχω. Πρόσωπα αγαπημένα, κόσμος που θέλει να είναι εκεί και ξέρει τί είναι. Να είμαστε όλοι μαζί, χαλαροί και να μην προλαβαίνουμε τις κουβέντες. Χαμόγελα. Να βρίζουμε γλυκά ο ένας τον άλλο. Να κάνουμε βόλτες στην παλιά πόλη, Να επιστρέφουμε πρωί από τις παραλίες. Να περπατάμε με δυσκολία την άλλη μέρα από τον ρακετοπόλεμο. Να καθόμαστε στις βεράντες και να φτιάχουμε αυτοσχέδια ποτά. Να πηγαίνουμε στα in μπαράκια με τα ρούχα της παραλίας. Να μου σκάει ένα χαμόγελο ο μεγάλος έρωτας. This is good life, and it is happening.
Θυμήθηκα τα σχέδια που έκανα πέρσι για αυτό το καλοκαίρι: Περιπέτεια στο μονοπάτι του Sandiago de Compostela με φίλους από το παρελθόν και καμπινγκ στην περιοχή. Δεν έγινε φέτος αλλά θα γίνει. Μαζί με road trip στην Ευρώπη. Δεν έχει σημασία πότε θα γίνει και με ποιούς, δεν μπορώ να σχεδιάζω πλεον.
Για την ώρα I welcome me back and lets enjoy life!
Έφαα κόλλημα με το πιο κάτω τραγούδι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου