Cytanet sucks: Part 2030190

Ξέρω το, είπα ότι ήταν να αλλάξω παροχέα ίντερνετ αλλά εν άλλαξα. Ξέρω το, εν που την κκελλέ μου που σπάζουν τα νεύρα μου τωρά, αλλά άτε. Επιλέγεις τζαι εσύ μιαν υπηρεσία τζαι λαλείς εν να γίνεται η δουλειά σου κουτσά στραβά μα με κουτσά γίνεται με στραβά!

Ξυπνώ το πρωί και βάζω στόχο ως το μεσημέρι να τελειώσω τζίνην τη δουλειά που πρέπει να στείλω για να πάω θάλασσα μετά. Ελέγχω τα email που το gadget πριν σηκωθώ τζαι βλέπω ότι έχω τζαι extra δουλειά να κάμω μέσω ιντερνετίου. Ετοιμάζουμε κλπ κλπ, πάω στον υπολογιστή να δουλέψω και ω τί έκπληξη! Δεν λειτουργεί το ίντερνετ μου! Κάμνω restart router, ξαναβάλω τα πασσγορτια, βκάλω τα γουαηαρλες και βάλω τα γουαηαρ μα πάλε τίποτες. Κάτι μαλακίες του τύπου λάθος πάσσγορτ τζαι έτσι στυλ μου έβκαλεν. Άτε μετά που κάμποσες ώρες επίντοσεν με. Μετά που λία λεπτά πάλε οι ίδιες μαλακίες. Ξανακάμω τα ίδια, ξαναφκάλει μου ότι εν λάθος το πασσγορτ τζαι να τηλεφωνήσω στη (τσιτα) Cyta. Τηλεφωνώ τζαι λαλεί: Δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε αυτή τη στιγμή λόγου απρόσμενου φόρτου στις γραμμές.

Κόρη Cytanet μου, εν έσσεις υπόθεση! Οι γραμμές εν λογικό να έχουν φόρτο άμμαν εν δουλέφκει η κωλο-υπηρεσία σου τζαι ο κόσμος θέλει βοήθεια. Βάλε ένα μήνυμα να λαλεί: Μαλάκα πελάτη στην τάδε περιοχή έχουμε πρόβλημα, (δεν) προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε και (δεν) θα λυθεί σύντομα. Να ξέρει ο γέριμος που πληρώνει να πάει να γυρευτεί αλλού.

Πάντως μόλις τελειώσω τις δουλειές που έχω πιάνω την τσεντούαν μου τζαι πάω βουρητή σε άλλην εταιρεία να κάμω συμβόλαιο. Που είναι τζαι πιο φτηνή.

Η κακαουστιά φίλη

Έχω μια φίλη επαγγελματική στο εξωτερικό που εν ψυχούλα, ας πούμεν ότι την λαλούν Σελίν. Έχει θέση ισχύος στον τομέα της τζαι δούλεψε πολλά για να φτάσει εκεί που είναι. Φυσικά τούτον σημαίνει ότι κουβαλεί μαζί της διάφορα κόμπλεξ για τα πόσα πέρασε σε ένα αντροκρατούμενο περιβάλλον, και πόσα ρατσιστικά αντιμετώπισεν αλλά δεν είναι για τούτον το ποστ.

Τούτη η επαγγελματική φίλη εβοήθησεν με πολλά σε διάφορες πτυχές του επαγγέλματος, τζαι όπως είπαμεν εν ψυχούλα. Έχει όμως έναν πολλά μεγάλον κακόν. Εν η κακαουστιά προσωποιημένη. Κακόν κάρμα αλλά όχι για την ίδια, μόνο για τους φίλους της. Ας πούμεν, πέρσι επήεν η κολλητή της για σκι στις Άλπεις τζαι όπως επερπατούσεν το απόγευμα χαλαρά στο χωρκούιν με την παρέαν της περνά μια χιονοστιβάδα η οποία κατευθύνεται οχι πάνω στην παρέα αλλά μόνο στη συγκεκριμένη κοπέλα. Η κοπέλα δυστυχώς επέθανεν τζαι η Σελίν εβρέθηκεν να ποστάρει στο φατσοβιβλίο το δυσάρεστο γεγονός.

Πριν κανένα τρίμηνο μια άλλη φίλη της Σελίν περπατούσε αμέριμνη στο δρόμο μιας μικρής γερμανικής πόλης τζαι ξαφνικά ξεκολλά το τραμ (το τελευταίο) τζαι σαρπράις πατά την αμέριμνη γερμανίδα φίλη. Η Σελίν πάλε εβρέθηκεν να στέλλει email σε όλους τους συναδέλφους ανά το παγκόσμιο για το χαμό της.

Πρόσφατα έπρεπε να ταξιδέψω με αεροπλάνο για να συναντήσω τη Σελίν για δουλειά. Πρώτη φορά στη ζωή μου έτρεμα μέσα σε πτήση. Λαλώ με την κακαουστιάν της Σελίν για θα ππέσει το αεροπλάνο, για θα ππέσει κανένας σμήνος πουλιών πάνω μας τζαι καλά κόλλυφα. Μετά που το καλοσκέφτηκα ηρέμησα γιατί ήταν πολλά νορμάλ θάνατος για να επέλθει από το καρμα της Σελίν. Τζαμέ αρχίσαν τα νεα σενάρια:

1. Να με καταπιεί καρχαρίας στην πισίνα του Χίλτον Παρκ. Αποκλείστηκε. Δεν πάω πισίνες.

2. Να με κουκκουφίσουν οι στρουθοκάμηλοι στο animal park Pafos. Εδοκιμάσαν το αλλά αποτύχαν.

3. Να ππέσει ο τραγουδιστής των U2 πάνω στην κκελλέν μου κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Αποκλείστηκεν - εν θα πάμε τόσο νωρίς για να είμαστεν τόσο μπροστά.

4. Να με ακκάσει δηλητηριώδης καρέτα-καρέτα στο κάμπινγκ της Πόλης. Λίον δύσκολον όμως με τα ψεκαστικά που παίρνει η παρέα μαζί. Πεθανείσκει τζαι ο καρχαρίας που απόσταση 10 μέτρων πόσον μάλλον μια καρέτα.

5. Να πάθω διάσειση και μόνιμη αμνησία από μπαλάκι τέννις στην παραλία του Πρωταρά. Μεγάλα chances. Άρα να θυμηθώ να αγοράσω κράνος.

6. Να ππέσει κομήτης μέσα στο σπίτι μου. OMG αγχώθηκα!

7. Να σε δω και να πάθω ατύχημα. Βάζεις στοίχημα;

Όλο και κάποιον νέο σενάριο θα προκύψει. Για την ώρα κρατώ αποστάσεις για να μεν προκαλώ το κάρμαν της....

Ξεμουδιάζω

Ξεμουδιάζω. Πέρσι έτσι καιρό πετούσα. Τέλειωνε μια φάση της ζωής μου και ξεκινούσε μια νέα. Νέα χώρα, νέα δουλειά, ανανέωση σχέσης με παλιούς φίλους, νέα πρόσωπα. Συνεχώς hyper, χαμογελαστή, μέσα σε όλα. Λίγα πράματα μπορούσαν να μου χαλάσουν τη διάθεσή. Πέρασα ίσως το πιο όμορφο και πιο χαλαρό καλοκαίρι (εντάξει κάθε χρονία έτσι λέω) και έκανα πράματα που ήθελα.

Μετά ήρθαν οι μέλισσες....ουπς ο χειμώνας. Δεν ξέρω τι μεσολάβησε αλλά μούδιασα. Περιόρισα τις εξόδους, τις αλληλεπιδράσεις με κόσμο, τα χαμόγελα. Σταμάτησα τα όνειρα, τα πλάνα για μετά. Με σκαμπανεβάσματα φυσικά, ποτέ φλατ γραμμή. Στις κακές στιγμές μου έφταιαν όλα και όλοι. Έκλεινα τηλέφωνα, κατέβαζα ρολά. Στις καλές στιγμές περνούσα χαλαρά με φίλους σε στέκια της παλιάς πόλης, πάντα με κάτι να λείπει.

Το μούδιασμα φεύγει. Σήμερα ανάμεσα σε φίλους θυμήθηκα τι αγαπώ και τι με κάνει να υπάρχω. Πρόσωπα αγαπημένα, κόσμος που θέλει να είναι εκεί και ξέρει τί είναι. Να είμαστε όλοι μαζί, χαλαροί και να μην προλαβαίνουμε τις κουβέντες. Χαμόγελα. Να βρίζουμε γλυκά ο ένας τον άλλο. Να κάνουμε βόλτες στην παλιά πόλη, Να επιστρέφουμε πρωί από τις παραλίες. Να περπατάμε με δυσκολία την άλλη μέρα από τον ρακετοπόλεμο. Να καθόμαστε στις βεράντες και να φτιάχουμε αυτοσχέδια ποτά. Να πηγαίνουμε στα in μπαράκια με τα ρούχα της παραλίας. Να μου σκάει ένα χαμόγελο ο μεγάλος έρωτας. This is good life, and it is happening.

Θυμήθηκα τα σχέδια που έκανα πέρσι για αυτό το καλοκαίρι: Περιπέτεια στο μονοπάτι του Sandiago de Compostela με φίλους από το παρελθόν και καμπινγκ στην περιοχή. Δεν έγινε φέτος αλλά θα γίνει. Μαζί με road trip στην Ευρώπη. Δεν έχει σημασία πότε θα γίνει και με ποιούς, δεν μπορώ να σχεδιάζω πλεον.

Για την ώρα I welcome me back and lets enjoy life!

Έφαα κόλλημα με το πιο κάτω τραγούδι

http://www.youtube.com/watch?v=KrZHPOeOxQQ

Περί αππάρων

Εν απίστευτον πόσα πράματα μπορεί να μάθει το πλάσμα (χωρίς να το θέλει μάλιστα) για τους αππάρους. Ήρτεν τον πλάσμαν να δκιαβάσει λίον σε καφετέρια τζαι εσhει 1 ώρα εν δίπλα μου δύο κύριοι που μιλούν για αππάρους. Έμαθα για τις πισίνες για αππάρους, τα καλλίτζια για αππάρους, κάτι ειδικά πράματα που τους βάλλουν για να βουρούν πιο πολλά κλπ κλπ. Από ότι φαίνεται το ίντερνετ έχει συμβάλει ιδιαίτερα στη μελέτη των αππαρώβιων. Διότι εμελετήσαν τι γίνεται στην Αμερική, στην Αυστραλία άμπα τζαι κόψουμεν πίσω.

Ουφ, θέλω να αρχίσω να τσιριλλώ ότι δεν χρειάζεται να μιλούν τζαι να τους ακούει ούλλη η καφετέρια, ότι ΔΕΝ μας κόφτει γίε μου με για τους τοίχους του αππάρου με για τους στίχους του. Ε όι άππαρον!

Next time ...

- you feel like floating.....float
- you have something positive to say to someone do say it
- you have something negative hold it up for a bit
- you are hurt forget about it
- you say I am gonna do that later just do it at the spot
- you see a familiar face smile
- you get cloudy think of a person you love and smile
- you meet someone you like be bold
- you meet someone you don't like clear your cloud

Next time don' say next time. Next time don't think, feel.

Airports

I hate airports. Fakkoun mou ta aerodromia. Kai kata diastimata entopizo sygkekrimena pou moue fakkoun paragon apo all a. Vlepe aerodromio aravikis horas pou vriskome. Proti fora eida to sin ageneia. Na me stelloun pou ton ena roof ston allon alla I douleia mou na men ginete kai telika na men kserei kanenas pou na pao. Oi oddities tows allow deihnun kai allow ksimeronese. Na zits odigies tze apla na thorn ta vizia sou (tze hosmena malista). Na peans ta pramata sou pu to security kai o typos na mila sto tilefono.

Afta! Apla eimai nevriasmeni

The email

I got a message from a friend abroad: Did you get the email about Chris? I go check my emails and see one from an old colleague with Chris' name in the subject. It says she passed away on Friday - she was not feeling very well, got into comma and then passed away.

She was a lovely person, I met her 5 years ago when she came to work with us in London for sometime. She had something very positive. Sometimes I could hear her thinking. I think she did as well because she would often come to my office after the group meetings and comment on my thoughts (that I never express). She encouraged me to do things and express my opinion. She encouraged me to move to a job that would make me a happier person. When she went back home we would meet once or twice a year in business meetings in a different place in the world and would always talk when we will meet next.

Last time I saw her was about a month ago. Happy, smiling as always, we briefly talked about our lives and then went back to work. She looked happy, she had potential, she could be a star in her field. We said we would meet again next April. I will miss the happy familiar face in the meeting next year. I will be looking in the crowd for her face. I am sure she will be with us.