Το ψάθινο καπέλο!

Επιτέλους καλοκαιράκι, επιστροφή στα πάτρια εδάφη μετά από μια σύντομη περιήγηση του κόσμου, και αμέσως απόφαση για παραλία και μαύρισμα. Εννοείται ότι της απόφασης για παραλία προηγήθηκε χρήση self tanning spray με καταστροφικές συνέπειες.

Έτσι για να καταλάβετε, πριν 3 ακριβώς χρόνια είχα την πρώτη μου εμπειρία με self tanning lotion – επειδή ποτέ μα ποτέ δεν μαυρίζω με ηλιοθεραπεία, και επειδή έτσι μου ήρθε, αγόρασα και δοκίμασα αυτό το καταπληκτικό προιόν. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη μέρα ήμουν κατενθουσιασμένη, επιτέλους μαύρισα! Τη δεύτερη μέρα, μετά από μπάνιο ήμουν πάλι μαυρισμένη…τόπους τόπους! Ευτυχώς με το τρίτο μπάνιο επανήλθα στην αρχική κατάσταση ασπρίσματος (βλέπε γάλα), χωρίς τις τάτσες! Και καλά, την πρώτη φορά την έπαθα…τι ήθελα να το ξαναδοκιμάσω και φέτος; Επειδή αντί lotion πήρα spray ήταν να σωθώ;

Τέλοσπάντων…ξεφεύγω και από το θέμα του ψάθινου καπέλου! Ξεκινάμε λοιπόν Σάββατο απόγευμα για παραθαλάσσιο θέρετρο που συχνάζουν όλοι οι Λευκωσιάτες (άτε να το βρείτε τωρά), αρχίζουμε τη βραδιά με μαργαρίτες σε γνωστό εστιατόριο που πάλι συχνάζει όλη η Λευκωσία, και καταλήγουμε τύφλα να κοιτάζουμε βιτρίνες σε τουριστικά καταστήματα. Ξαφνικά η δική σας αποφασίζει πως θέλει καπέλο για να μπορεί να βγει στην παραλία την επομένη χωρίς να καεί. Και ενώ πήγαινα για ένα απλό αθλητικό καπελάκι, θέλεις οι μαργαρίτες, θέλεις το ένστικτο, θέλεις η πελλάρα που με δέρνει, με έκαναν να αγοράσω ένα τεράστιο ψάθινο καπέλο…κάτι όπως την ομπρέλα αλλά σε καπέλο δηλαδή.

Ξεκινάμε την άλλη μέρα για παραλία, και ως κλασσικοί Λευκωσιάτες σκεφτήκαμε να αρχίσουμε με φραπεδάκι στο μπαράκι της παραλίας. Βρίσκουμε λοιπόν τραπεζάκι, σκιά, παραγγέλουμε τους φραπέδες, απλώνουμε ζάμπα, βγάζουμε περιοδικά και βιβλία, κοιτάζουμε τη θάλασσα και χαλαρώνουμε! Ξαφνικά, και ενώ βρισκόμουν σε νιρβάνα, μου λέει κάποιος από την παρέα: Ρε τζίνος εν είναι ο Κώστας; Αμέσως φρικάρω μόνο με την ιδέα να είναι αυτός και να με δει. Μπίουμε* το ψάθινο καπέλο, φορώ τα γυαλιά του ήλιου, παίρνω το βιβλίο μου (νομίζω που την ανόποδη!) και κατεβαίνω χαμηλά στην καρέκλα. Τελικά όντως ήταν ο Κώστας, που όπως σωστά καταλάβατε προσπαθώ να τον αποφύγω….

Δυστυχώς ο Κώστας κάθησε στο ίδιο μπαράκι, ευτυχώς με την πλάτη γυρισμένη, που σημαίνει ότι την έβγαλα χωσμένη κάτω από το καπέλο/ομπρέλλα για αρκετές ώρες, μουρμουρώντας στους υπόλοιπους αν είμαι καλά χωσμένη, και αν υπάρχει τρόπος να δραπετεύσουμε που τα ακάμωτα! Που δεν υπήρχε! Έτσι τελικά μου φάνηκε χρήσιμο το καπελάκι (καπελλάρα μάλλον!).Αφού σκέφτομαι να αρχίσω μια νέα διαφημιστική καμπάνια: Αν δεν μπορείτε να χωστείτε στην παραλία από κάποιο που αποφεύγετε δεν φταίμε εμείς…σαν γοράσετε και εσεις το καπελούιν. Μεν σας πως δηλαδή ότι μετά την undercover χρήση του, μπορείτε να το αξιοποιήσετε και σαν ψαθάκι… Είναι όλα θέμα φαντασίας.

Τωρά όσον αφορά την incognito εμφάνιση μου στην παραλια, δεν σας κρίβω ότι ένιωσα σταρ που αποφεύγει το φακό των παπαράτσι. Φυσικά έτσι ρεαλιστικά…. ευτυχώς που ενε κατουρήθηκα όσην ώρα εχώνουμουν, γιατί εκεί θα την πατούσα!


* τελικά μερικές κυπριακές λέξεις εκφράζουν πολύ καλύτερα καταστάσεις και συναισθήματα.