....

Γιατί να νιώθω τόσο εύκολα τύψεις, ειδικά όταν αναγνωρίζω ότι στα περισσότερα σημεία είχα δίκιο;

Γράφω χτες μια επιστολή, την βάζω σε φάκελο και τον κλείνω, και την αφήνω στη μητέρα μου για να μου την ταχυδρομήσει. Λάθος πρώτο!

Με παίρνει πριν λίγο τηλέφωνο για να μου πει ότι άνοιξε ο φάκελος (τον είχα κλείσει με κολλητική ταινία) και αποφάσισε να μου αλλάξει φάκελο. Και αφού άνοιξε (από μόνος του) ο φάκελος αποφάσισε να διαβάσει την επιστολή μου. Και διαφωνεί με το περιεχόμενο και πρέπει να την αλλάξω. Και όλα αυτά να τα λέει ενώ εγώ είμαι με το σφουγγάρι στο ένα χέρι, τη χλωρίνη στο άλλο και καθαρίζω τα μπάνια. Και όταν καθαρίζω τα μπάνια δύο πράματα μπορεί να σημαίνει: είτε ότι περιμένω κάποιον, είτε ότι τα έχω παίξει και θέλω να κάνω κάτι άλλω εκτός από το να σκέφτομαι. Δεν περιμένω κόσμο στο σπίτι σήμερα....

Η συνέχεια; Αφού προσπάθησα ευγενικά να της εξηγήσω ότι αυτά ήθελα να γράψω στην επιστολή, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να μην μου πέσει το τηλέφωνο στη λεκάνη, στο τέλος έχασα την υπομονή μου και έβαλα τις φωνές!

Ηθικό δίδαγμα; Κάνε τις δουλειές σου μόνη σου για να μην τρέχεις αργότερα!