Συνέντευξη για δουλειά...

Δευτέρα απόγευμα και παίρνω ένα τηλεφώνημα με το οποίο με πληροφορούν ότι θα έχω συνέντευξη για δουλειά την ερχόμενη βδομάδα. Δεν είναι η πρώτη μου συνέντευξη για δουλειά, ξέρω περίπου τι παίζει, τι ερωτήσεις να αναμένω, πως πρέπει να απαντήσω (δηλαδή τι μαλακίες να τους πω) έτσι δεν αγχώνομαι καθόλου!

Τότε χτυπάει το κουδουνάκι (ντριιιν!): Αράχνη τι ρούχα θα βάλεις στη συνέντευξη;
Έλα μου ντε! Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει (αν είχα λέμε τώρα); Να βάλω εκείνο το μαύρακι ταγιερ που φωνάζει επαγγελματισμός (σιγά μην έχω!); Να βάλω το σορτ που βάζω συνήθως στην παραλία ή το μαγιό με ένα παρεό; Ή να πάω καλύτερα με τζην; 'Η να μην πάω; Αρχίζω λοιπόν να κάνω την αναισθησία, ου ψυχραιμία εννοούσα, που με διακατέχει τον τελευταίο καιρό και ανοίγω το ερμάρι ενώ αρχίζει ο μονόλογος!
Αράχνη 1: Δεν είχα ένα πουκαμισάκι που έβαζα συνήθως σε παρουσιάσεις;
Αράχνη 2: Αν δεν ήσουν ηλίθια και δεν το κατέστρεφες στο πλυντήριο θα το είχες ακόμη! Αφού είπαμε 100 φορές έπρεπε να το πλένεις στο χέρι.
Αρ1: Δεν μας χέζω λέω εγώ που θα κάνω πλύσιμο στο χέρι! Τούτη η φούστα δαμέ τι λάλεί; Εν άπαννη (*), γιατί αραγέ σου; Α, ναι, εν τούτη που έν μου άρεσεν.
Αρ.2: Αφού εν μου άρεσεν σημαίνει ότι εν αρκετά σοβαρή άρα να την φορήσω στη συνέντευξη!

Ο μονόλογος συνεχίζει μέχρι να απαφασίσω να φορήσω την άπαννην φούστα με ένα πουκάμισο το οποίο φυσικά δεν είχα και έπρεπε να αγοράσω! Επειδή όμως πιάνουν με οι δαιμόνοι μόνο και μόνο με την ιδέα να κατεβώ για ψώνια Μακαρίου στους 500 βαθμούς κελσίου, κατεβαίνω σε ένα μικρό καταστηματάκι δίπλα από το σπίτι μου και βρίσκω ένα decent πουκαμισάκι που ταιρίασει με τη φούστα και φτιάχνω σετάκι. Φτάνει η ώρα και η στιγμή για τη συνέντευξη (interview στα κυπριακά), ξυπνώ, βάζω τη φούστα, το πουκαμισάκι και το τακουνάκι. Βγάζω το πουκαμισάκι και βάζω από μέσα ένα μπλουζάκι για να μην φαίνεται το ντεκολτέ (είπαμεν είμαστεν σοβαρές), φτιάχνω και το μαλλί και έτοιμη. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και φτάνω στο χώρο που θα γινόταν η συνέντευξη. Στους 80000 βαθμούς κελσίου να φορώ 500 ρούχα και να πρέπει να το παίξω σοβαρό άτομο στην κοινωνία ενώ το μόνο που σκέφτουμε είναι πότε θα τελειώσω να πάω στην παραλία!

Μπαίνω μέσα στην αίθουσα, το πανελ έτοιμο, νομίζω ήταν 6 άτομα. Τους περισσότερους τους ήξερα γιατί είχα δουλέψει παλιά μαζί τους σε άλλη θέση άρα ήταν κάπως να παρουσιάζω σε άτομα που με ήξεραν...και επίσης ήταν κάπως ότι ήξεραν πως ντύνομαι συνήθως (πάντως οϊ με πουκαμισούθκια τζε τακουνούδκια). Ξεκινώ τζε παρουσιάζω τη δουλειά μου, (γιατί αν και το παίζω άνετη ως τωρά ότι εν μόνο για τα ρούχα που αγχώθηκα, αγχώθηκα και για την παρουσίαση) και μετά αρχίζουν οι ερωτήσεις:
Ερ. 1: Γιατί θέλεις να δουλέψεις μαζί μας;
Αράχνη: Παρακολουθώ τη δουλειά του ιδρύματός σας εδώ και χρόνια και θεωρώ πως έχετε καταφέρει να πετύχετε τα περισσότερα στον τομέα αυτό στην Κύπρο. (Μετάφραση: Επειδή εσείς έχετε θέση τζε πολλά απλά θέλω μιαν δουλεία)
Ερ. 2: Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε δύο χρόνια επαγγελματικά;
Αρ. Αν αποφασίσετε να με προσλάβετε τότε φαντάζομαι πως θα συνεχίσω την έρευνα μου σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους στο τμήμα και θα ήθελα να επικεντρωθώ στο γράψιμο. (Μετάφραση: Αν με ρωτάς εμένα θα ήθελα νε ήμουν φωτογράφος του national geographic σε κανέναν Αμαζόνιο, μακριά που τις μαλακίες με τις έρευνες και τα δκιαβάσματα, Ή να ζω στη Νέα Υόρκη ή να μάθω κινέζικα και να γυρίζω σε απομονωμένα χωριά και να κάμνω ντοκυμαντέρ. Πάντως δαμέ εν με φαντάζουμε).
Ερ. 3: Ποια θετικά χαρακτηριστικά πιστεύεις ότι θα προσφέρεις σε εμάς;
Αρ. Είμαι άτομο το οποίο πιστεύει στην ομαδικότητα και έχω την ικανότητα να συντονίζω και να οργανώνω ομάδες, μπορώ να δουλέψω κάτω από αυστηρά χρονοδιαγράμματα κλπ κλπ (Μετάφραση: Έσhι ώραν που σας περιπαίζω τζε εβαρέθηκα πολλά, εν πyρά με τούτα τα ρούχα, εκόψαν με τα ψηλοτάκουνα για αυτόν τελειώνετε να πάμεν τζε έσσο μας).

Τελειώνει η συνέντευξη και είναι όλοι (σχεδόν) χαρούμενοι επειδή άκουσαν αυτά του ήθελαν να ακούσουν. Παρά να ξαναπάω συνέντευξη καλύτερα να επιστρέψω στην παλιά μου δουλεια! Δεν το σηκώνει το στομάχι μου να ακούσω ή να αναγκαστώ να πω ακόμη μια ακαδημαϊκή μαλακία. Δεν θέλω να καταπιεστώ ξανά για πράματα τα οποία δεν αξίζουν όπως π.χ. να αλλάζω αυτό που είμαι για να γίνω αποδεκτή (δαμέ εν δέχουμε να αλλάξω για τους μεγάλους έρωτες, θα αλλάξω για τη δουλεία;) και δεν δέχομαι να περιπέξω ξανά κανέναν ότι ανοίκω σε συγκεκριμένο προφίλ.

Αλλά να με πιστεύφκουν ρε κουμπάρε;.....

Γιαυτό αφήστε με να πιω :)



*άπαννη: δεν έχει φορεθεί ξανά