Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Γου

20 χρόνια μετά

Η Μαρικού εμεγάλωσεν αλλά εν έθελεν να παντρευτεί, επερίμενεν τον ιδανικό, να είναι πολιτικός μηχανικός με άππαρον BMW ή Mercedes που να εν που τη Xώραν τζαι να έχει δικό του διαμέρισμα. Ο Αντρίκος που την άλλην άφηκεν έγγυο μιαν που τις ξενιτζιές, επαντρεύτηκεν την τζαι τζίνη έπιασεν τα λεφτά του γάμου τζαι έφυεν. Την κόρην τους, την Άντρεα (που το Αντρονίκη) έπιασεν την αναγιωτή η Μαρικού με την Αντρονίκην. Ο Γιαννής πάλε εγίνηκεν πολιτικός τζαι είχεν κάτι περίεργες ιδέες, ότι τάχα πρέπει να διώξουν τον καπιταλισμό που τη χώρα τζαι να κυριαρχήσει ο κομμουνισμός – φυσικά άμμαν τον ερώτας δεν ήξερεν τι σημαίνουν τούτα αλλά επολέμησεν άγρια, τζαι έγινηκεν τζαι περσονα γκράτα. Το μόνο μειονέκτημα του ήταν ότι ήταν γκομενιάρης τζαι έτσι έσπειρεν πολλά μωρά - κάθε φορά που επήενεν σε καμία ευρωπαϊκή χώρα έκαμνεν τζαι ένα. Έκαμεν 12 γίουδες τζαι ονομάσαν τους ούλλους Γιαννάκηδες αλλά εμεινήσκαν με τις μανάες τους. Εννοείται ότι οι υπόλοιποι εμεινείσκαν ούλλοι στο ίδιο σπίτι (που το ανακαινίσαν τζαι επιάσαν τζαι έπιπλα που το Bo και το Salt&Pepper) διότι η γη αρκίβωσεν πολλά τζαι η Αντρονίκη ήθελεν να τους κρατήσει τζαι κοντά της. Κάπου τζίνον το καιρό εμφανίστηκε σπίτι τους ο Μελκιάδες. Ούλλοι εφοηθήκαν γιατί ενομίσαν ότι ήταν φάντασμα, αφού εξέραν ότι επέθανεν. Είπεν τους ότι τελικά δεν επέθανεν όπως ενομίζαν αλλά ήταν νεκροφάνεια. Ευτυχώς ανακαλύψαν τον στο C.S.I. Miami όπου εκατέληξεν το σώμα του, έτσι είναι ακόμα ζωντανός τζαι ήρτεν να μείνει μαζί τους. Της Αντρονίκης κάτι εν της πολλοάρεσεν σε τούτην την ιστορία αλλά πάλε εσιώπησεν. Ο Μελκιάδες έμεινεν μαζί τους σε ένα δωμάτιο που του εχτίσαν τζαι εμελετούσε μέρα νύχτα, μαζί του τζαι ο Κωστής.

Έτσι επερνούσαν οι μέρες τζαι οι νύχτες τους ήσυχα – ο Μελκιάδες έγραφεν μέρα νύχτα, μέρα νύχτα κάτι τσαττιστά που κανένας δεν καταλάβαινε. Ο Κωστής εγέρασεν, έπαθεν Altzhaimer τζαι αναγκαστήκαν να του φέρουν κοπέλα να τον σάζει. Η Αντρονίκη εσυνέχισεν με την επιχείρηση πετικούρ, τζαι η Μαρικού η γεροντοκόρη εποσκολιέτουν με την Άντρεα, ενώ εκαρτέραν τζαι τον γαμπρό τον περατικό.

Σιγά σιγά η Άντρεα εμεγάλωσεν τζαι άρχισε να παίζει το μάτι της. Είχεν ιδιαίτερη αδυναμία στους ασπρουλιάριες τους ξενικούς, τζαι μια μέρα που ήρτεν ένας έσσω τουςεγυάλισεν της πολλά. Φυσικά τούτος ήταν ένα που τους Γιαννήδες (ανιψιός της δηλαδή) αλλά η μιτσιά έν το έξερεν. Εκάμαν καλήν παρέα αλλά ο Γιαννάκης είχε σχέση με μια άλλη κορούα έτσι δεν έγινε τίποτε μεταξύ τους. Η Άντρεα επαντρεύτηκεν ένα συμμαθητή της για να περνά η ώρα τζαι εμείναν μαζί στο σπίτι των παππούδων. Εν τω μεταξύ εγεράσαν ούλλοι, τζαι πως τα εκαταφέραν, σε ένα μήνα επεθάναν ούλλοι. Εν επρολαβαίναν να κάμνουν κόλλυφα. Η Άντρεα έμεινα μόνη της με τον άντραν της μέσα στο γερημόσπιτον, τζαι έρκετουν συχνά τζαι ο Γιαννάκης τζαι εθώρεν την. Η αλήθκεια είναι ότι εγούσταρεν την πολλά, αλλά έρκετουν γιατί άρεσκεν του να μελετά τα τσαττιστά του Μελκιάδες. Εκάθετουν τζαι εδκιάβαζεν τα τζαι επροσπάθαν να καταλάβει τι εννοεί:

Κάτι στοιshια θα γεννηθούν άμαν το γέμαν σμίξει
γιαυτό επροσεχέ πολλά, μεν πάεις ρε με την μιτσιάν
γιατί θα την πατήσεις (δις)

Εδιερωτάτουν ο γέριμος ο Γιαννάκης τι ήταν τούτα που έγραφεν ο Μελκιάδες αλλά δεν καταλάβαινε. Είχε και διάφορα άλλα, ήταν σαν ιστορία μιας οικογένειας. Μια μέρα ενώ ήταν μέσα στο δωματιούην του Μελκιάδες τζαι εδκιάβαζεν, πετάσσετε μέσα η Άντρεα τζαι με το κομπινεζόν τζαι λαλεί του: Θέλω σε. Εν μπόρω. Πάμε πάνω τωρά! Τζαι επήαν. Τζαι για πέντε μέρες εν εφκύκαν που το δωμάτιο ώσπου τζαι εδοκιμάσαν ούλλο το καμα σούτρα.

περίπου 9 μήνες μετά:
Η Άντρεα γεννά τον γιό του Γιαννάκη (δηλαδή του ανιψιού της, αλλά δεν το ξέρει ακόμα). Εν πολλά ευτυχισμένοι τζαι οι δκυο τους. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι ο γιός τους έχει νούρον ούλλα εν καλά. Ώσπου τζαι ξαφνικά η Άντρεα ανοίγει αιμορραγία. Ενέσεις, μεταγγίσεις, κακά ιστορίες αλλά τίποτε εν την γλυτώνει. Πάει η αγάπη του, πάει τον άφησε μόνο του ένα πρωί....

Ο Γιαννάκης πάει βουρητός στο γραφείο του Μελκιάδες τζαι δκιαβάζει ξανά τα τσιαττιστά του:

Μόλις γεννήσει θα το δεις, θα κάμει ένα σhιρούην,
με νούρο τόσο δα μιτσήν τζαι με κκελέ σαν το ποτσίν
να κλαίει το μωρούιν (δις)

Τζαι η γεναίκα η φτωχή αμέσως θα πεθάνει,
τα γεματά της θα πιτούν, και οι ορροι εν θα μπορούν
θαύματα πια να κάμουν (δις)

Γιατί μιτσή ανώριμε επήρες την ξαδέρφη,
τζαι εξερέν το η γιαγιά πως άμα σμιξει η γενιά
το γένος θα τελέψει (δις)

Τζαι τζαμέ ο Γιαννής έπαθεν καρδιακή προσβολή και ο Gabriel García Márquez ετέλειωσεν το μυθιστόρημα του 100 χρόνια μοναξιάς.

Υ.Γ. Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όσους εβαρεθήκαν τα 100 χρόνια μοναξιάς του Gabriel García Márquez (αν τα εδκιαβάσαν). Ήθελα να γράψω κάτι για να πλήξω περισσότερο!

Έκαμα τζαι γενεαλογικό δέντρο αλλά εν μου το φορτώνει :(