Έχει μέρες να γράψω στο μπλογκ. Έχει μέρες να μιλήσω, να εκφραστώ, να μου εκφράσω πως νιώθω. Με καταπιέζω, με καταπιέζουν, αυτο-πνίγομαι. Δεν ξέρω γιατί το έπαθα τούτο έτσι ξαφνικά. Ή μήπως ξέρω;
Ζω σε μια χώρα που ποτέ δεν ήθελα να ζήσω. Ο καιρός με σκοτώνει, η έλλειψη ήλιου περισσότερο, όχι τόσο το κρύο. Η απουσία των φίλων μου και των δικών μου με πληγώνει. Σαν να μου καρφώνουν ένα μαχαίρι και να το γυρίζουν και εγώ να μην φωνάζω καν. Ποτέ μου δεν φωνάζω. Δεν είναι ότι δεν γνωρίζω κόσμο εδώ. Ξέρω κόσμο, μπορώ να πάω για ένα καφέ ή ποτό. Αλλά δεν θέλω. Δεν θέλω να πιώ άλλους καφέδες, δεν θέλω να βρεθώ με κάποιον σε ένα χώρο για να ανταλλάξουμε 5 τυπικές κουβέντες και να πούμε καληνύχτα. Πλήττω. Νιώθω ότι δεν έχει νόημα. Δεν έχει σημασία αν είμαι με πέντε, 50 ή ένα άτομα.Σημασία έχει να νιώθω ότι μπορώ να είμαι.
Πεθύμησα να βρεθώ με τα άτομα μου, να καθόμαστε με τις ώρες και ας μην μιλάμε, γιατί δεν είναι απαραίτητο. Να με βλέπουν με κατεβασμένα μούτρα και να ξέρουν τι έχω και ότι απλά πρέπει να με αφήσουν ήσυχη και να με φροντίσουν μέχρι να φύγει η καταιγίδα. Και να τους φροντίζω, να περνώ ώρες μαζί τους, να φτιάχνω γλυκά, να παίζουμε μαξιλαροπόλεμο στον καναπέ, να κλαίμε, να γελάμε, να υπάρχουμε μαζί, όχι παράλληλα.
Φταίνε οι επιλογές μου; Το ήξερα ότι αυτή η χρονιά θα είναι έτσι, ίσως μάλιστα την δημιούργησα γιατί δεν είχα άλλες προσδοκίες. One day at a time είχα πει αλλά η ενέργεια συσσωρεύτηκε και τώρα πρέπει να φύγει. Για να αρχίσει πάλι το one day at a time και να μπω ξανά στην τροχιά, να δω τους στόχους της χρονιά να εκπληρώνονται, και να τα μαζέψω, να αφήσω πίσω τη δεύτερη πατρίδα και να μείνω μόνο με την πρώτη.
Τούτες τις μέρες είναι και άλλα. Ένα κουβαράκι που βρήκα, που δεν του έδωσα σημασία (νόμιζα). Δεν είναι ότι είναι κάτι (δεν ξέρω) αλλά η ιδέα ότι μπορεί να είναι κάτι. Η ιδέα του ότι εσύ μπορεί να σπαταλάς πολύτιμο χρόνο που δεν έχεις. Σχεδιάζεις την επόμενη χρονιά που μπορεί να μην έχεις. One day at a time γιατί μόνο αυτό μπορεί να έχεις.
p.s.1. Τούτο το post έγραψα το γιατί άρχισα να επανέρχομαι
p.s.2: Αγαπημένο τραγούδι Counting Crows Round Here - ταιριάζει. Οι live εκτελέσεις του Adam είναι πάντα καλύτερες.
11 σχόλια:
Κράτα γερά. Άντεξε. Φώναξε στο πάρκο. Δύσκολα αυτά που νιώθεις, αλλα δέν εισαι μόνη σου, νιωθουν τα κι άλλοι, με τον 'α ή 'β τρόπο. Δέν υπάρχει υποκατάστατο για την πραγματική φιλία. Πότε πάς πίσω για διακοπές;;
πότε τελειώνει η φάση αυτή της μιας χρονιάς στην ξενιτιά; :|
@ diasporos: oi diakopes pligonun perissotero giati teleionoun.
@ sike: i hronia teleionei summer time. alla eipame one day at a time
χμμ.. why not a chunk at a time? Α week, or a forthnight, or a month? μια-μια μέρα φαίνεται μου πιο απελπιστικό!
πιο βασανιστικό, even!
Persevere
Nα το κοιτάξεις το κουβαράκι,αλλά να μην ανησυχείς, it's propably nothing!
Κατά τα άλλα, φάση είναι,θα περάσει, αξιοποία οτι θετικό υπάρχει!
Na paeis giatro prwta apo ola! kai otan sou pei oti to kouvaraki enne tipote, na iremiseis pou tzinon toulaxiston. defteron, kleine diakopoules pio sixna, etsi tha diamoiraseis ton xrono sou kai de tha sou fanei toso polu. ela kipro kai meine OSO mporeis perissotero. kai meta ela to pasxa. kai pigene kai se alles xwres, opou mporeis apla gia na men niwtheis oti o xronos emeine akinitos kai esi mazi tou
I'm trying to decode you spider but it's not easy
@ sike: week makes more sense
@ passenger: I will and who can?
@ evlampia: kai ego etsi nomizo - apla paranoia
@ cake: kamno ta kamno ta. pos les tin eidikotita tou giatrou pu prepei na pao eipame? :)
paspatopouttis
Δημοσίευση σχολίου