Τη γλώσσα μου ισπανική μου έδωσαν...

Φτάνουμε στο σπίτι της προφερόρισσας (πρώην χίπισσα, νυν χίπι-posh), ο άντρας της στην κουζίνα να ετοιμάζει το φαγητό και εμείς περνούμε στο σαλόνι για μπύρες και τσορρίθος. Το σπίτι αντικατοπρίζει την εντελώς! Συνέχεια στην μπρίζα, συνέχεια να κάμνει πράματα, και συνέχεια ανάστατη. Ο άντρας της πολλά πιο ήρεμος. Τη προηγούμενη φορά μου έδειχνε φωτογραφίες που έβγαλε στο δάσος με τους μαθητές τους. Η προφεσόρισα πάει στην κουζίνα και διαφωνούν με τον άντρα της με πια σειρά να ξεκινήσει το δείπνο. Καθούμαστεν και φέρνουν το πρώτο πιάτο: μύδια με σάλτσα. Εκτιμώ το πολλά ότι προσπαθούν όλοι να μιλούν στα αγγλικά για να καταλαβαίνω τι λαλούν, έστω και αν τους δυσκολεύει η γλώσσα. Έρχεται το δεύτερο πιάτο: σούπα με καλαμάρι. Γιάμι! Πάει και η δεύτερη μπύρα. Αρχίζουμε να μιλούμε για παραδοσιακά φαγητά, για τις γλώσσες και διαφορές στις περιοχές, και γυρίζουν το στα ισπανικά. Παρακολουθώ τη συζήτηση χωρίς καν να καταλάβω ότι αλλάξαν γλώσσα. Έρχεται το τρίτο πιάτο: τηγανητές σαρδέλες και αθερίνες, μαζί με πιμιέντος. Και νάσου οι μπύρες και τα κρασιά, και οι συζητήσεις να συνεχίζονται σε μια ανάμειξη ελληνικών, αγγλικών και ισπανικών. Μετά που κάποιο σημείο ο εγκέφαλος μου σταμάτησε να καταλαβαίνει και να αντιδρά.

Αν μείνω ακόμα 2 εβδομάδες δαμέ όχι μόνο θα μπορώ να καταλαβαίνω, αλλά θα αρχίσω να μιλώ και στα ισπανικά! Ελπίζω να μεν προλάβει ο εγκέφαλος μου να κρούσει μέχρι τότε!