Θράσος

Έναν πράμα που με νευριάζει τρομερά στην Κύπρο είναι το attitude/θράσος που έχουμεν. Τζαι δυστυχώς χωρίς να μπορεί να δικαιολογηθεί. Νομίζουμεν ότι είμαστε οι πιο έξυπνοι, πιο όμορφοι, πιο καλοί, πάντα έχουμε δίκιο τζαι ότι ούλλοι οι άλλοι έχουν λάθος. Δεν δεχόμαστε κριτική από κανέναν (όντας τέλειοι φυσικά) τζαι όταν τολμήσει κάποιος να μας πει την αλήθκεια αρχίζουμεν να φωνάζουμε ότι μας αδίκησαν, έππεσεν ρουσφέττιν (προφανώς παραπάνω που το δικό μας), θα πάμε στους ανώτερους, θα ανεκατώσουμεν όλον το κόσμο για να έβρουμε το δίκαιον μας (όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε) αγνοώντας παντελώς την πραγματικότητα και αραδιάζουμε ένα σωρό ψέματα για να στηρίξουμε την υπεροχή μας. Μέχρι τζαι σενάρια επιστημονικής φαντασίας δημιουργούμε για να εξηγήσουμε γιατί μπορεί να μας αδικήσαν:
Σενάριο 1: Δεν τους αρέσκει η φάτσα μας τζαι επειδή δεν είναι επαγγελματίες αποφασίσαν να μεν αναγνωρίσουν την αξία μας (άσχετο αν είμαστε άχρηστοι)
Σενάριο 2: Ξέρουν την ξαδέρφη του κουμπάρου του πρώην φίλου της ξαδέρφης της κολλητής μας τζαι εκακολήγησεν μας η σκρόφα. Δεν εξηγείτε αλλιώς.
Σενάριο 3: Εν άχρηστοι τζαι κομπλεξικοί τούτοι που μας ασκήσαν κριτική τζαι επειδή δεν μπορούν να δουν τον καλύτερο τους προσπαθούν να μας μειώσουν.
Σενάριο 4: Ζηλεύκει επειδή είμαι πιο όμορφη/όμορφος, έχω καλύτερο αυτοκίνητο/design flat/τσάντα Μίου.

Τα σενάρια μπορούν να συνεχιστούν (you got the point!) αλλά ποτέ δεν φταίμε εμείς, Ποτέ δεν κάνουμε αυτοκριτική και να αναγνωρίσουμε το μερίδιο της ευθύνης μας. Να πούμε ότι ρε παιδί μου ναι μπορεί κάποιος να είναι καλύτερος από εμένα σε κάτι και μπράβο του! Σιγά μεν έχει καλύτερον από εμάς! Τζαι διερωτούμε, τί μέσα στην κοινωνία μας μας εδημιούργησεν τούτο το τουπέ τζαι έδωσεν μας τα αρχίδια να συμπεριφερόμαστε σε όλους σαν αρχίδια; Εν τα πολλά λεφτά που εππεσαν απότομα; Εν η καταπίεση που ενιώθαμεν τόσα χρόνια που τους κατακτητές τζαι φκένει τωρά; Εν επειδή είμαστε λίοι τζαι εν νόμος επιβίωσης; Εν το πολλύν άππωμαν με το οποίο μεγαλώνουν οι τελευταίες γενειές; Τζαι το πιο σημαντικό είναι πως αλλάζει τούτο το πράμα;

Μερικές φορές πάντως μετανιώνω που είμαι professional....εν με παίρνει μακρυά. Λίον θράσσος please!