Χελώνα

Ήμουν προχτές σε ένα μπαράκι, και καθώς περνούσα κάτω που μιαν άσπρην καμάραν για να πάω τουαλέττα θωρώ μια παλιά συνάδελφο να φορεί κίτρινο φανελάκι Abercrombie & Fitch τζαι να μου κάμνει νόημα από την γωνιά του μπαρ. Βουρά τζαι έρκετε πάνω μου με μια χαρά να με ρωτήσει τι κάμνω τζαι που εχάθηκα. Ώσπου να προλάβω να απαντήσω τραβά με να με πάρει στην γωνιά που εκάθετουν για να μου δείξει τον γιόν της (ήταν έγκυος τότε που δουλεύκαμεν μαζί). "Ού εμεγάλωσεν πολλά" λαλώ της, τζαι μέσα μου σκέφτομαι: Άρα εγεράσαμεν αράχνη, εγεράσαμεν. Επιμένει να πάμεν σπίτι της να δω τζαι το άλλο μωρό τζαι να κόψουμεν καμιάν κουβέντα. Να της πώ λέει τα νέα μου τζαι που εγύρισα, τι είδα. Επειδή επέμενεν πολλά τζαι ήταν ενθουσιασμένη εδέχτηκα. Έκαμεν μου εντύπωση η χαρά της που με είδε γιατί ποττέ δεν είμασταν αρκετά κοντά ούτως ώστε να συζητούμεν πράματα πέραν της δουλειάς.

Βρεθούμαστεν σπίτι της λοιπόν, το οποίο έχει εντυπωσιακότατην θέαν αφού μόνο ένας δρόμος (τζαι ένας γκρεμός) το χωρίζουν από τη θάλασσα. Καθούμαστεν δίπλα που τα τεράστια παράθυρα (παντού γυαλί) και συνεχίζει να μου λέει για τα μωρά της ενώ εγώ κοιτάζω κάτω στη θάλασσα. Ξαφνικά βλέπω μια τεράστια χελώνα (καρέτα-καρέτα;) να βγαίνει από τη θάλασσα και να έρχετε προς το δρόμο. Εκόλλησα πάνω της, εμαγνητίστηκα τζαι επερίμενα την να ανεβεί προς τα πάνω. Ξαφνικά φωνάζει μου το μωρόν της συναδέλφου τζαι γυρίζω να του μιλήσω. Ώσπου να γυρίσω πίσω χασιμιά η χελώνα. Τίποτε! Ώσπου ξαφνικά βουρά τζαι φκένει που τους βράχους έναν χελωνονιτζάκι! Εν τολμώ να πω τίποτε! Θα με φκάλουν πελλή! Θωρεί με το μωρό που έμεινα παλαβομένη, κοιτάζει έξω τζαι λαλεί μου: Ou, εν έναν μαννό χελωνονιτζάκι που μένει εδώ τζαι αρέσκει του να κάμνει βουτιές ούλλη μέρα, μεν του διάς σημασία.

Καθώς μου μιλά το μωρό θωρώ το χελωνονιτζάκι να παίρνει φόραν τζαι να βουρά να δώσει που τον γκρεμό κάτω. Σηκώνουμε τζαι φωνάζω: Όϊ εν να σκοτωθείς, μεν το κάμεις, σκέφτου την μάμα σου!

Από το βάθος ακούω μια μουσική, γυρίζω τζαι πιάνω στα χέρκια μου το ξυπνητήρι. Time to wake up!