Δημόσιες Υπηρεσίες και ψυχικά τραύματα

Εδώ τζαι χρόνια δεν είχα καμιά επαφή με δημόσιες υπηρεσίες (ευτυχώς) και ως εκ τούτου και καμία απολύτως αντίληψη του τι συμβαίνει. Ακούω από φίλους και συγγενείς εμπειρίες από μέσα αλλά μέχρι εκεί. Σήμερα έπρεπε να πάω σε μια δημόσια υπηρεσία γιατί εχρωστούσα τους λέει λεφτά. Ξεκίνησα το πρωί από σπίτι βρίζοντας - αφού έπρεπε να μπω μέσα στο αυτοκίνητο και στην κίνηση, σε αντίθεση με το περπάτημα που κάνω για τη δουλειά μου. Άρα σημειώστε ότι αναγνωρίζω ότι ήμουν αρνητικά προδιαθετημένη. Φτάνω στην υπηρεσία και για περίπου 10 λεπτά γυρίζω στις γειτονιές για να βρω να παρκάρω. Παντού γεμάτοι οι γύρω δρόμοι και από τις δύο πλευρές του πεζοδρομίου. Φορτώνω ξανά: δημόσια υπηρεσία και να μην έχει μεριμνήσει για τους επισκέπτες της; Τελοσπάντων, παρκάρω κάπου στ' ανάθεμα, κάμνω τζαι το πρωινό μου περπάτημα τζαι φτάνω στην μπροστινή πόρτα του κτιρίου. Σπρώχνω τζαι δεν ανοίγει. Παρατηρώ τζαι γράφει: Χρησιμοποιήστε τη βόρεια είσοδο του κτιρίου. Πάλε φορτώνω! Δηλαδή κύριε μου αν είμαι απροσανατόλιστη (που είμαι!) θα μυριστώ τα νύχια μου που εν η βόρεια είσοδος; Χρησιμοποιώντας το εσωτερικό GPS που κρύβει κάθε γυναίκα ήβρα την είσοδο (δεν ήταν τζαι τόσο δύσκολο). Σαν βγεις στον πηγεμό για τη βόρεια είσοδο όμως περνάς από ένα καφέ τελευταίας μόδας (μάλλον η καντίνα της υπηρεσίας ήταν) με ομπρέλλες και τραπεζάκια έξω, πλαστικό γρασίδι στρωμένο κάτω τζαι 5-6 άτομα να καπνίζουν, να πίνουν τον καφέ τους τζαι να με καρφώνουν μόλις επέρασα. Είδες κολπούιν για να διαφημίσουν την καντίνα; Γιατί εν βρίσκω άλλο λόγο για να μεν χρησιμοποιούν την κεντρική είσοδο, εκτός τζαι αν φέρνει κακό φενγ σούη!

Μπαίνω στο κτίριο επιτέλους, φορτωμένη (ήταν κατεβασμένα τα μούτρα μου, είδα τα στο παράθυρο/καθρέφτη και είπα να γίνω πιο γλυκιά) τζαι βλέπω να κάθεται ένας κύριος σεκιουριτάς. Απαναγία μου εσκέφτηκα, μα που ήρτα; Έχουμεν έτσι στέητ οφ δε άρτ πράματα στην Κύπρο! Ασφάλεια τζαι κακόν α! Πλησιάζω τον κύριο και ζητά μου όνομα, ταυτότητα τζαι τηλέφωνο (τα μισά είπα του τα λάθος και εκρυφογέλουν την ώρα που τα ελάλουν). Έδωσεν μου έναν πάσον/καρτούα να το κουρτίσω πάνω μου τωρά που θα είμαι μέσα στο κτίριο για λόγους ασφαλείας. Εντυπωσιασμένη ακόμα!

Βκαίνω που το ανσανσέρ στον όροφο που ήθελα, βρίσκω το γραφείο που έψαχνα και χτυπώ την πόρτα. This will be easy and quick (11.40) εσκέφτηκα και έκαμνα με το νου μου σενάρια να κατεβώ κέντρο να πιάσω μια μπλούζα που είδα προχτές. Μέσα στο γραφείο δκυο κυρίες από τα 40 μέχρι τα 55. Η μια εμιλούσεν στο τηλέφωνο, η άλλη ανεκάτωνεν μέσα στην τσάντα της. Λέω της μιας τι θέλω και ρωτώ αν είμαι στο σωστό γραφείο.
- Ναι εν το σωστό γραφείο, λαλεί μου.
- Ωραία έχω την επιστολή και τα λεφτά σας, απαντώ.
- Εντάξει.
- Ε να σας τα δώσω;
- Καρτέρα την κοπέλα που μιλά, λαλεί μου και συνεχίζει να ανεκατώνει στα συρτάρια τζαι να με γράφει.

Καρτερώ, καρτερώ υπομονετικά. Μετά που λία λεπτά μπαίνει μέσα ένας κύριος και λέει της κοπέλας να πάει να φέρει κάτι αρχεία για να δουλέψει. Τζαμέ ξεκινά το μουρμουρητό της: Μα μπόρω; Είμαι άρρωστη. Θα φυρτώ νομίζω. Κανονικά έπρεπε να είμαι σπίτι αλλά έτο επειδή είμαι πάντα πρόθυμη ήρτα να δουλέψω. Εγώ εσκέφτουμουν μάνα μου την καημένην. Ώσπου να το σκεφτώ κλείει η άλλη κυρία το τηλέφωνο και με πολύ αργούς ρυθμούς τοποθετεί το τηλέφωνο στη συσκευή. Το ύφος της από χαμογελαστό αλλάζει σε θλίψης να το πω; Απόγνωσης να το πώ; Βαριεστημάρας να το πω; Περιμένω να κάμει οπτική επαφή (περίπου 3 λεπτά) και λέω της τι θέλω (να πληρώσω κάτι που χρωστώ κλπ κλπ). Απαντά: α, μα για να πληρώσεις; Τι θέλεις ακριβώς; Τώρα να έβρω το μπλογκ μου. Δώσε μου τζαι την επιστολή σου μήπως έκαμες λάθος.

Αρχίζει να γράφει την απόδειξη (ήταν 12.01). Μπαίνει μέσα η συνάδελφος της που βογκούσε πριν. Μόλις μπαίνει αρχίζει να βογκά και η δική μου. Συνεχίζει να γράφει την απόδειξη (12.10). Δίνω της τα λεφτά. Μετρά τα 4 φορές (ΔΕΝ υπερβάλλω) με τη μηχανή. Τελειώνει να γράφει την απόδειξη (12.15). Πρέπει να μου δώσει ρέστα. Μετρά ξανά τα λεφτά (1 φορά), μετά κάμνει στην υπολογιστική την πράξη (κάτι τεράστιες υπολογιστικές της κυβέρνησης). Κάμνει ξανά την πράξη (στρογγυλός αριθμός, μαθηματικά δευτέρας δημοτικού). Σηκώνεται και πάει στο δίπλα γραφείο (με ύφος πόνου και χωρίς να πει τίποτε) και έρκεται πίσω με τα ρέστα μου (12.25). Χαμογελώ, ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση (που τους επλήρωσα δηλαδή!), δεν μου απαντούν με παρακαλώ, με γεια τζαι φέφκω. Τα νεύρα μου στο φούλ γιατί τόσην ώραν εμπορούσαν να κάμουν του κόσμου την δουλειάν!

Στον διάδρομο κάποια άλλη κοπέλα μουρμουρά ότι είναι άρρωστη. Άρκησα αλλά έκαμα τη σύνδεση....εν Τετάρτη, δουλεύκουν απόγευμα! Τί τους βάλλετε να δουλεύκουν τζαι απόγευμα τους ανθρώπους; Αφού αν εδουλεύκαν κανονικά το πρωί πάλε θα εφκένετε!

Κατεβαίνω κάτω, τζαμέ που μου εδώσαν την κάρτα ασφαλείας και η ασφάλεια λείπει. Πετάσσω το καρτελλούην στο τραπεζάκι τζαι φεύκω. ΠΟΤΕ ξανά σε δημόσια υπηρεσία! ΠΟΤΕ!