Το Λονδρέζικο tube τζαι ιστορίες πόνου;

Χτυπά το ξυπνητήρι, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά, βάλλω το να παίξει σε δέκα λεπτά, ξαναχτυπά τζαι συνειδητοποιώ ότι άρκησα μισήν ώρα τζαι πρέπει επειγώντος να σηκωθώ που το κρεββάτι τζαι να ντυθώ για να πάω στη δουλειά. Βασικά τούτον έν το καθημερινό μου ξύπνημα, σε όποιαν χώρα τζαι να είμαι... 

Στο Λονδίνο εκτός που τον ξυπνητήριν που πρέπει να φακκά μισήν ώρα για να συγκινηθώ, η ρουτίνα συνεχίζει με είσοδο στο tube και πορεία προς τη δουλεία. Πριν να έρτω στο Λονδίνο για σπουδές τζαι δουλειά ελάτρευα το tube. Την τελευταία φορά που είχα έρτει ως τουρίστας ήμουν με μια φίλη μου τζαι θυμούμε εδιασκεδάζαμεν το πολλά - εθορούσαμεν τον κοσμάκη να βουρά για να πιάσει το τρένο τζαι εσκεφτούμασταν: τι μαζόχες, αφού εν να έρτει άλλον σε λία λεπτά. Εμπαίναμεν συνέχεια στα τρένα τζαι εκάμναμεν διαδρομές, εθωρούσαμεν τον κόσμο τζαι προσπαθούσαμεν να μαντέψουμε εθνικότητες τζαι τις ιστορίες τους. Γενικά ήταν ένα μεγάλο ποσκόλιο. 

Μετά που ήρτα να ζήσω μόνιμα άρχισα να το βιώνω διαφορετικά. Ας πούμε τωρά αντά τζαι μπω μέσα στον σταθμό το πρωί κοιτάζω την πινακίδα να δω αν έσσει καθυστέρηση η γραμμή που πιάνω (είπαμεν ήδη έχω τη δική μου καθυστέρηση, αν έσσει τζαι η γραμμή ... την πάτησα!) τζαι δαιμονίζουμε. Μόλις έρτει το τρενούιν εν πάει να εσσει έναν εκατομύριο εκατόν σhιλιαες πλάσματα μέσα; Θα σφηνωθώ τζαι εγώ μαζί τους. Σιγά να μεν κάτσω να καρτερώ το επόμενο τρενούιν τζαι να καθυστερώ. Ποιός; Η αράχνη που έχει αγοραφοβία (ιμισh) τζαι εν αντέχει τον κόσμο. 

Το tube εν ο χώρος που εν να δεις ούλλα τα άτομα, που ούλλες τις φυλές του κόσμου, ούλλα τα ντυσίματα τζαι τα χτενίσματα, ούλλες τις μυρωδκιές (γιάξ!) τζαι ούλλες τις παραξενιές. Τα πρωινά ο τίπικαλ κόσμος που κυκλοφορεί εν καλοντυμένες, με κουστουμούδκια, ταγιεράκια τζαι έτοιμοι για δουλειά. Αρέσκει μου που οι κορούες φορούν τα αθλητικά τους τα παπουτσούδκια με το ταγιεράκιν τζαι αλλάσουν τα μετά μόλις φτάσουν στο γραφείο. Ακούτε φίλες κύπριες; Πάνω από όλα η άνεση τζαι όι η εμφάνιση!

Άλλες φορές θωρείς παράξενους τύπους. Π.χ. προχτές ήταν μια κυρία που εμπήκεν μέσα στο τρένο τρομοκρατημένη, εφαίνετουν χλωμή τζαι εκρατούσεν συνέχεια ένα μαντίλι μπροστά που τη μύτη της. Έβλεπε δεξιά τζαι αριστερά τζαι ήταν πολλά αγχωμένη. Ελυπήθηκα την γιατί εφαίνετουν ότι υπέφερε. Ας πούμε αν ήταν κάποια που κάμνει χημειοθεραπεία τζαι εν ευαίσθητος ο οργανισμός της τζαι εν πρέπει να αρρωστήσει; Άλλες φορές θωρείς μανάες να κουβαλούν τα μωρά τους μέσα σε τόσον κόσμον - ενώ οι μανάες στην Κύπρο φοούνται να τα πάρουν που το σπίτι ως το αυτοκίνητο άμπα τζαι κρυώσουν τζαι αρρωστήσουν. Ή γιαγιάδες που όσσον τζαι μπορούν να περπατήσουν αλλά κρατούν το εισητηριούιν τους, μπαίνουν μέσα κυρίες τζαι πιένουν στον προορισμό τους. Ή ζευκάρκια (άντρες-γενέτζες/άντρες-άντρες/γενέτζες-γενέτζες) που φαίνονται να ζουν τζαι να ευκαριστιούνται τον έρωταν τους χωρίς να τους κόφτει που τους άλλους. Φυσικά μέσα σε τούτους ούλους θωρείς τζαι τον Κωστή τζαι τον Πετρή τζαι την κουτσήν Μαρία που για κάποιο λόγο εν στο Λονδίνο τζαι θυμούνται σε που το χωρκόν ή που το σχολείον ή που κάπου τέλοσπάντων. 

Που θέλω να καταλήξω; Βασικά πουποτε! Το tube μερικές φορές φακκά μου αλλά μερικές φορές αρέσκει μου. Ειδικά τζινες τις φορές που εν πρέπει να σφηνωθώ τζαι να είμαι που πάνω, πουκάτω, πίσω ή μπροστά που τον κώλο/μασχάλη του κάθε επιβάτη ή που εν πρέπει να καρτερώ γιατί έχει καθυστερήσεις due to a person under the train (πολλά τραγικό αλλά τζαι γελοίο να το ακούεις έτσι) τότε αρέσκει μου. 

Α τζαι κάτι τελευταίο - μια που τις φοβίες μου με το tube εν ότι κάποιος θα με κουντήσει την ώρα που θα περνά το τρένο και θα με τσιλλήσει ή θα κουντήσω εγώ κάποιον έτσι για τον πασhιαμά. Έναν ψυχίατρο;;;