Υστερόγραφο

Κυριακή, πρωινό ξύπνημα (δηλαδή 10), εφημερίδα από το περίπτερο και συνάντηση με τους συνήθεις υπόπτους για καφέ/χυμό. Αν δεν προλάβω να στείλω εγώ το μήνυμα θα το στείλει ο Φιφις. Και πάντα ακούω παράπονα ότι αντί να τους μιλώ διαβάζω εφημερίδα κλπ κλπ αλλά έχω μια αδυναμία στο Υστερόγραφο (πολιτιστικό ένθετο) και πάντα θέλω να του ρίχνω ένα διάβασμα. 

Η πιο πάνω ρουτίνα έχει μείνει στο pause προς το παρόν και την έχω πεθυμήσει, αλλά οι κυριακάτικες συναντήσεις με τους συνήθεις υπόπτους είναι αποστάσεως επιτρεπούσης δύσκολες. Όχι όμως η "συνάντηση" με το υστερόγραφο. Ζήτησα λοιπόν από τους δικούς μου να μου στείλουν μερικά Υστερόγραφα έτσι για να δω τι συμβαίνει. 

Παίρνω προχτές ένα φάκελο, τον ανοίγω και βρίσκω μέσα ένα αντίγραφο του ΥΓ, λέω ωραία, πολύ γρήγορα έφτασε! Ανεβαίνω σπίτι και αρχίζω ανάγνωση. Βρίσκω μέσα άρθρο από ένα φίλο μου (που καμία σχέση δεν έχει με πολιτιστικά ή με δημοσιογραφία). Ήταν ένα αφιέρωμα στο γάμο ως παγκόσμιο γεγονός (δεν θυμάμε τίποτα άλλο!) με φωτογραφίες που είχα βγάλει το καλοκαίρι στη Σαντορίνη. Αμέσως το σκηνικό αλλάζει. Βλέπω ΡΙΚ, μια ενημερωτική εκπομπή, και στην οθόνη βλέπω τον ίδιο φίλο που έγραψε το άρθρο, μαζί με τον πατέρα του, να μιλούν για το ίδιο ακριβώς θέμα. Ο πατέρας του με κοιτάζει και μου χαμογελά γλυκά, να χαμογελώ και εγώ και νιώθω πως υπάρχει μια σύνδεση και πως προσπαθεί να μου πει κάτι. 

Ξαφνικά σκέφτομαι μήπως τελικά το ΥΓ δεν ήρθε από τους δικούς μου αλλά από τον φίλο που έγραψε το άθρο; Αλλά αφού δεν ήξερε τη διεύθυνση μου. Και μετά πως μπορούσε να χαμογελά σε εμένα ο πατέρας του αφού δεν μπορούσε να με δει; Κάμερα είμαι; Και στην τελική ποια η σχέση των δύο τους με τη δημοσιογραφία και τα πολιτιστικά, και τι ακριβώς είχαν γράψει για το θέμα;

Η πραγματικότητα και η φαντασία έχουν πλησιάσει επικύνδινα. I need some closures μαν...χελπ μι χιαρ.

Υ.Γ. Τζαι μάμα αν δκιαβάζεις το βλογκ μου σαν να τζαι εξίχασες να μου στείλεις το Υ.Γ.;