Χίλια χρόνια μοναξιάς – Μέρος Α’

Σημείωση: Το κείμενο δεν έχει καμία σχέση με γνωστό μυθιστόρημα ξένου συγγραφέα και αποτελεί original κυπριακό παραμύθι– το πολλύν πολλύν τούτος ο γνωστός συγγραφέας να το έκλεψεν και να το μεταγλώττισεν στα ισπανικά για να το πουλήσει σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό ως σενάριο. Για να μεταγλωττιστεί ή να προσαρμοστεί στη συνέχεια στην ελληνική και να προβληθεί στον ΑΝΤ2.

Κάποτε ήταν ο Κωστής (πριν καμιάν 200 χρόνια η κουβέντα). Ο Κωστής είχεν δκύο γίουες, τον Γιαννή τζαι τον Αντρίκον. Επίσης είσσεν τζαι μιαν κόρην, την Μαρικού. Ο Κωστής, πριν πάρει την γεναίκα του την Αντρονίκην εζούσαν στον χωρκό τους αγαπημένοι. Εφτάναν κοντοσυγγενείς γι’ αυτόν οι δικοί τους εν εκαηλούσαν να τους παντρέψουν. Τάχα μου αν επαντρεύκουνταν ήταν να κάμουν κοπελούδκια στοιshια. Τελικά επαντρευτήκαν γιατί αγαπιούνταν πολλά, αλλά η Αντρονίκη εν του εκαήλαν του Κωστή:

- Οϊ Κωστή, εν γίνεται, μεν μου τζίζεις λαλώ σου! Εν να φκούν τέρατα τα μωρά μας.
- Άτε κόρη σιώπα τζαι έλα να κάμουμεν καμιάν πελλαρούαν.
- Καλά άτε τζίσε μου λίον.
- Αμάν κόρη Αντρονίκη, τόσους μήνες παντρεμένοι τζαι τίποτε. Εν μπόρω πιόν.

Για να μεν τα πολυλογώ, μιαν νύχταν η Αντρονίκη ήπιεν κανέναν κοσμοπόλιταν παραπάνω, είδεν τζαι κανέναν Sex and the City τζαι εζήλεψεν που τα κόλπα της Σαμάνθα τζαι έδοκεν του Κωστή τζαι κατάλαβεν. Εκάμαν πέντε μέρες να φκούν που το σπίτι. Εκάμαν τζαι τον πρώτον τους τον γιόν, τον Γιαννή. Πριν γεννήσουν όμως εσυνάξαν τα ούλλα τζαι εφύαν που το χωρκό. Λαλεί σου ο Κωστής, αφού έχω την Αντρονίκη τζαι την μάναν της που με κουκουφούν ότι το κοπελούιν μας εν να φκει στοιshιόν, να πάμε κάπου μακρυά να μας αφήκουν οι συγγενείς ήσυχους πέρκει δω χαϊριν. Μεν μου κόψει τα χατήρκα πάλε η Αντρονίκη. Επιάν τα πράματα τους τζαι εφορτώσαν τα πάνω στον γάρο τζαι εξεκινήσαν να έβρουν κανέναν χωρκόν που εν τους έξερεν κανένας.

Εφτάσαν κάπου πουκατοδκιόν της Μαδαρής, ήβραν έναν μιτσήν χωρκούιν, καμιά δεκαρκά πλάσματα, τζαι εχτίσαν τζιαμέ μιαν μάντρα, εγοράσαν 5-6 χτηνά τζαι εχτίσαν τζαι το σπιτούιν τους. Η Αντρονίκη εκαήλαν του κάθε νύχτα πιον του Κωστή τζαι έτσι εκάμαν τζαι τον δεύτερον τον γιό, τον Αντρίκο, τζαι ύστερα που λια χρόνια εκάμαν τζαι την κόρην, την Μαρικού (εν ξέρω αν ήταν που τα Λεύκαρα). Επερνούσαν καλά στο σπιτούιν τους, οι μέρες τους απλές, έτω νάκκον να σάσουν τα κτηνά, να κάμουν καμίαν αυκολέμονιν τζαι καμιάν φλαούναν το πάσχα, ο Κωστής επίενεν νάκκον στον καφενέν τις Κυριακάες μετά την εκκλησσιάν τζαι ούλλα ήταν όμορφα τζαι ήσυχα.

Μια μέραν ήρταν στον χωρκόν κάτι άσπρες shιονάτες κατάξανθες, με κάτι καστρίσσιες τύπους, τζαι εστίσαν μέσα στην πλατεία τέντες τζαι εδιαφημίζαν την πραμάτιαν τους. Τούτη ήταν η μέρα που η ζωή του Κωστή θα άλλαζεν για πάντα….