Πείτε με πελλή, ψυχοπαθή, προβληματική, ό,τι άλλο θέλετε αλλά σήμερα μαγεύτηκα από ένα νεκροταφείο και δεν ντρέπομαι να το πω.
Το πρωί είχα συνάντηση για δουλεία στη μητέρα του κώλου (όπως λέει ένας φίλος), ή αλλιώς στου διαόλου τη μάνα - βλέπε βόρεια προάστεια Λονδίνου. Μου πήρε μόνο 2 ώρες να πάω εκεί, άλλαξα δύο γραμμές μετρό, έπιασα τρένο, έπιασα λεωφορείο και στο τέλος περπάτησα για να φτάσω στον προορισμό μου. Και όλα αυτά για να φτάσω σε συνάντηση μιας ώρας. Σημειώνω ότι μου πήρε ακόμη δύο ώρες για να επιστρέψω πίσω. Σύνολο δηλαδή 5 ώρες άρα πάει μεγάλο κομμάτι της μέρας έτσι. Όχι, μην πείτε ότι μουρμουρώ, δεν παραπονιέμαι, απλά παραθέτω γεγονότα :)
Λοιπόν εκεί στη μητέρα του κώλου και ενώ ήμουν στο λεωφορείο (3ο μεταφορικό μέσο διαδρομής) και ενώ άρχισα να παραλογίζομαι ότι θα χάσω τη στάση, ξαφνικά βλέπω ένα τεράστιο τεραστιότατο νεκροταφείο και παλάβωσα. Κάτι με τράβησε, κάτι μου έκαμε κλικ (έτσι για να έχουν συνέχεια τα ποστ με τα κλικ - δεν ήταν right click όμως), τόσο πολλά που παρολίγο να χάσω τη στάση μου (που ήταν η επόμενη). Επειδή είμαι γνωστό άγχος πέντε και freak συνέπειας μέχρι να με μάθουν και να χαλαρώσω (υπερ του δέοντος) έφτασα στη συνάντηση κανένα 20-λεπτο πιο νωρίς. Χωρίς καν να το σκεφτώ περπάτησα πίσω, μέσα στο ψοφόκρυο και μπήκα στο νεκροταφείο. Κάτι είχε εκείνος ο τόπος, ένιωθες αμέσως μια ασφάλεια, μια γαλήνη, απόλυτη ηρεμία. Πανύψηλα δέντρα να στέκονται εκεί για χρόνια και πανάρχαιοι τάφοι. Περπάτησα λίγο και προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν τούτο που ένιωθα, όμως σε κάποιο σημείο εμφανίστηκαν οι ζωντανοί που ήρθαν να επισκεφτούν τους δικούς τους και χάλασαν την ατμόσφαιρα. Τζαμέ ελυπήθηκα γιατί σύνδεσα τούτη την ηρεμία και τη γαλήνη με τον πόνο που ενιώθαν τούτοι οι ζωντανοί.
Τέλοσπάντων, ελπίζω να μεν παραλογίζομαι πάααααρα πολλά αλλά αφού έτσι ένιωσα είπα το, ή μάλλον έγραψα το. Πάντος εμετάνιωσα που δεν είχα φωτογραφική μαζί μου - ένιωσα τέλειες εικόνες. Ακόμα να αποφασίσω αν θα την πάρω μαζί μου την άλλη φορά ή αν θα τους αφήσω to rest in peace όπως τους αξίζει.
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από κακής ποιότητας κάμερα κινητού :(
9 σχόλια:
Why do you feel like explaining yourself?
Old English cemeteries are beautiful, enchanting places.
Simgwnw me ton proigoumeno simbloggiti. Ta english cemetaries exoun mia apisteuti mageia, ipermetri el3i kai emena de 8a me xalouse na emena konta se ena aggliko nekrotafeio.
It's not good enough that every time i am near 'em, I like wondering around and detecting the oldest graves. Gosh, I hpe this doesn't sound freakish weird. On the other hand, I love freakish weird ;P
@ passenger: apla murmuro and i like it :)
@ Marl3n: herome pu ehei kai allous :)
κι εγώ ψηφίζω Επιβάτη
ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα κοιμητήρια ούτε να ζω δίπλα τους θα με ενοχλούσε, εφόσον πρόκειται για τα πιο άκακα μέρη στον κόσμο - κανένας δεν πρόκειται να σε πειράξει! Plus, it may serve as a reminder that we are not immortal, as we seem to believe, and thus make a better person of you.
How about that, Marlen.
I did the same exact thing when I was in the UK.
Pantws oute egw thewrw to paranoiko!!thimume oti pu eixa paei st parisi se kapoia fasi epiame na vrume to nekrotafio pu itan thammenos o Morisson(to oti en tn ivrame einai entelws asxeto) kai thimume oti itan toso omorfa jiame...eixe mia mageia o xwros..thewrw oti jino to nekrotafio en pu ta pio omorfa meri sto Paris!!
Το μόνο κακό στα κοιμητήρια είναι πως όταν πειδιαβαίνεις βλέπεις πολλά νέα άτομα να (κατοικούν)εκεί.
@ sike tha ksanapao sintoma kai tha eho update me photografies.
@ sunshine: piga kai ego sto idio nekrotafeio :)
@ stalamatia: nai touton ontos me sokare. alla episis se kanei na skeftese.
@ passenger: any london cemeteries I should visit?
Streatham cemetery
Δημοσίευση σχολίου