Η περιπέτεια αρχίζει…..

4.30 το πρωί. Ξυπνώ από μήνυμα στο κινητό που λέει ότι το ταξί μου με περιμένει κάτω. Είμαι ήδη ντυμένη (σιγά μεν χάσω ώρα που τον ύπνο), ο νους όμως στο sleep mode και σαντανωμένος που κάτι ηλίθιους εφιάλτες που έβλεπα. Πιάνω τη βαλίτσα και κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού. 2-3 σκαλιά πριν το τελευταίο, μέσα στην υπνηλία μου παραπατώ, φεύφκει μπροστά η βαλίτσα, φέφκω πίσω εγώ, και ώσπου να το καταλάβω εβρέθηκεν η τζεφαλή πάνω στην πόρτα, μετά το δεξί χέρι ακολούθησε με βαρύγδουπο ήχο, και προσγειώθηκα τέλος κυρία πάνω στη βαλίτσα. Τζαι ελάλουν το που τη μέρα που εμπήκαμε στο σπίτι ότι κάποιος θα σκοτωθεί σε τούτη τη σκάλα…τι ήθελα να ανοίξω το στόμα μου η γκαντέμο; Τέλοσπαντον ξυφύρνουμε, σκάζω το εσωτερικό αθρωπούιν που μου ελάλεν ότι πονώ τζαι πονώ, τζαι φκαίνω και μπαίνω στο ταξί.

Φτάνω στο αεροδρόμιο, ακόμα ο νους στο sleep mode, πάω να δώσω τη βαλίτσα μου και λέει μου η κοπέλα ότι έχω 2 κιλά παραπάνω (όχι στο σώμα μου….I wished) και να βάλω κάτι στη χειραποσκευή. Κυρία πάλι και πανέξυπνη, ανοίγω τη βαλίτσα (και να μην με λένε Λίτσα) τζαι φκάλω τα δώρα που έπιασα για τους φιλοξενήσαντες. Ήξερα ότι εβαρούσαν άρα λέω έτσι θα λύσουμε το πρόβλημα αμέσως. Βάλω τα στη τσάντα μου, δίνω τη βαλίτσα, και πάω για έλεγχο διαβατηρίων. Και συνειδητοποιώ ότι τα δώρα ήταν liquids, more than 100ml και όχι δεν ήταν ζιβανίες! Άτε τωρά τι να κάμω η καθυστέρω; Τζαι έφαα τόσες ώρες να σκεφτώ τι να τους πιάσω. Πάω στην σεκουριτού και της λέω: σόρρυ, είμαι καθυστερημένη τζαι έκαμα την τάδε βλακεία. Λέει τζαι η γεναίκα πέρνα τα που το μηχάνημα και όλα είναι θέμα τύχης. Περνώ τα, σταματά τα ο σεκουριτάς στο μηχάνημα, ρωτά με αν είναι δικά μου τζαι διά μου τα! Για τρομοκράτης δεν φάτσαρα, για γέριμη όμως σίγουρα!

Φτάνω στον προορισμό (στο αεροπλάνο ήταν ένας αεροσυνοδός κόζην!) και με παραλαμβάνει από το αεροδρόμιο η προφεσόρα 61 χρονών, γεμάτη ενέργεια και νιάτα. Εκεί άρχισε η παραμονή στο Σαντιαγκο…