Πέμπτη 14 Αυγούστου 2008

Βαλίτσα διακοπών

Έχω μιαν απορία και ποιος θα μου τη λύσει; Πες ότι πας ταξιδάκι κατακαλόκαιρο, μέσα στους 500 βαθμούς Κελσίου για να κολυμπήσεις και να χαλαρώσεις. Την βαλίτσα των 30 Kg τι ακριβώς την χρειάζεσαι; 

Αφού τα καλοκαιρινά ρούχα είναι μια σταλιά, δεν πιάνουν τόπο, όλη μέρα θα είσαι στην παραλία άρα θα φορείς μαγιό, τις νύχτες θα πηγαίνεις βόλτες χαλαρά στο νησί άρα θέλεις άνετα χαμηλά παπούτσια. Εξήγα μου ξανά γιατί έφερες τον κούττουκον!!!! Τζαι πάνω από όλα ηνταμπου έβαλες μέσα τζαι εν ασήκωτη η γέριμη!

Ζήτω οι διακοπές χωρίς αποσκευές! Του χρόνου μαζί μου θα έρτει μόνο όποιος μπορεί να χωρέσει τα απαραίτητα του σε ένα σακίδιο και όποιος μπορεί να ζήσει χωρίς τα make up του και τους υπόλοιπους σουβάδες. Για την ψυχική υγεία :)

Τρίτη 12 Αυγούστου 2008

Βλέπω ένα πεζό

Έχω ένα φίλο καλαμαρά που με πειράζει συνέχεια για τα κυπριακά, και μόλις με ακούσει να μιλώ φίρνετε που τα γέλια. Εκτός που τα κυπριακά (και τα ελληνικά μου) χαλά τον και η προφορά που έχουμε στα αγγλικά οι κυπραίοι γιατί εν πολλά ψεύτικη λαλεί. Ίσως έχει και δίκιο, δεν ξέρω. Πάντως για καλαμαρά έχει άψογη προφορά - τουλάχιστον από την εν Αγγλία συναναστροφή μας αυτό αποκόμισα.

Πρόσφατα ήμουν στην Ελλάδα, σε αυτοκίνητο με συνοδηγό αυτόν και οδηγό ένα άλλο καλαμαρά και μπαίνουμε από έξοδο στον αυτοκινητόδρομο:
Συνοδηγός: Περίμενε μισό ρε γιατί βλέπω ένα πεζό.
Οδηγός: Ναι ρε, το είδα.

Παρατηρώ να δω τον πεζόν στον αυτοκινητόδρομο...τίποτε! Ψυχήν έν είσσεν μέσα στο δρόμο! Ρε μα τούτοι επιάσαν με στο δούλεμα, σκέφτουμε; And then it strikes me! Μόλις επέρασεν ένα Peugeot 306....now it makes sense :)

Το λοιπόν mate, την επόμενη φορά που θα σε δω (αν) μεν μου πεις για τα κυπριακά γιατί θα σου αρχίσω για τα πεζό!

Δευτέρα 11 Αυγούστου 2008

Excuse me, how can I help you?

Ήταν Παρασκευή απόγευμα, που στο Λονδίνο σημαίνει bar για ποτάκια μετά από μια κουραστική βδομάδα. Εκανονίσαμεν να βρεθούμε σε ένα μπαράκι κοντά στο πανεπιστήμιο που έχει τέλεια cocktail και εν γίνεται τίνκα στον κόσμο, το Baltic. Γνωστό στέκι μας, ξέραμε τα κατατώπια άρα που να γυρευφκούμαστεν αλλού, τζαι δώστου journey planners και google maps για να βρίσκουμε τις διευθύνσεις; 

Φτάνουμε λοιπόν, βρίσκουμε ένα τραπεζάκι να κάτσουμε, παραγγέλουμε τα ποτάκια μας (raspberry mule για εμένα αλλά κανονικό, όχι μαϊμού) και επιάσαμεν την κουβεντούα, να ανταλλάξουμε τα νέα της βδομάδας (όσα εν είπαμε μέσω του φατσοβιβλίου). Σε κάποια φάση όπως ήταν λογικό για μια σταγόνα/αράχνη με συχνοουρία εκατουρήθηκα και σηκώστηκα να πάω τουαλέτα. Μπαίνω μέσα και βλέπω ότι και οι τρεις πόρτες ήταν κλειστές, αλλά καμιά δεν ήταν κλειδωμένη. Κουντώ μια από τις πόρτες, και μου έρχεται πίσω στα μούτρα...και παρολίγο να μου φύει και το κατούρημαν!

Ήντα ηλίθια που είμαι, σκέφτομαι, έπρεπε να χτυπήσω πριν ανοίξω, εν έτσι που μου έμαθεν η μάμα μου; Τέλοσπάντων, two more doors to go! Χτυπώ τη δεύτερη πόρτα ως σωστή αράχνη, και βλέπω (έντρομη να το πω, σαστισμένη να το πω, παλαβωμένη καλύτερα;) την πόρτα να ανοίγει και να ξεπροβάλει μια τύπισσα με το παντελόνι και το βρακί κατεβασμένα! 
Κατουρήτρια: Excuse me, how can I help you?
Σταγόνα: Am....ehm... I was just wondering if you have finished?
Κατουρήτρια: Not yet, can't you see?
Σταγόνα: [Μένει άφωνη αλλά με συννεφάκια σκέψης] unfortunately enough I CAN!

Κλείνει η πόρτα και η τύπισσα συνεχίζει (φαντάζομαι) ότι έκαμνεν πριν ανοίξει την πόρτα. Εγώ έμεινα να θωρώ την πόρταν για μερικά δευτερόλεπτα και προσπαθούσα να καταλάβω τον διάλογο που προηγήθηκε. Επόμενη αντίδραση να με πιάνει ένα νευρικό γέλιο που εν βοηθά άμαν θέλεις να κατουρήσεις, και επετάχτηκα έξω που τις τουαλέτες. Εννοείται ότι επεριπαίζαν με οι υπόλοιποι μόλις τους το είπα και δεν με πιστεύκαν ότι δεν είχα πίει τίποτε ακόμα! Α...και έλεγξα και τις αντοχές τις ουροδόχου κύστης μου εκείνο το βράδυ γιατί σιγά που ήταν να ξαναπάω πίσω!

Που τζίνην την μέρα αποφάσισα όταν μου χτυπούν την πόρτα της τουαλέτας να αφήνω στη μέση ότι κάμνω και να τους ανοίγω για να ρωτήσω: How can I help you? [ΝΟΤ!]

Κυριακή 10 Αυγούστου 2008





Η πιο όμορφη διαφήμιση που έχω δει τον τελευταίο καιρό...un-cut.

Σάββατο 9 Αυγούστου 2008

Παρακολουθώντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων




Κάθησα που λέτε να δω την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, κυρίως επειδή ακούστηκαν τόσα πολλά και επίσης επειδή με είχε μαγέψει η Φωλιά του Πουλιού. Εντυπωσιάστηκα από το count-down, την παρουσίαση της ιστορίας της τυπογραφίας, το σχηματισμό του περιστεριού της ειρήνης, την υδρόγειο σφαίρα, το άναμμα της φλογας και έκλαψα με την είσοδο των αθλητών στο στάδιο.


Όντως αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές τόσο για την τελετή όσο και για τις εγκαταστάσεις τους, και για όλες τις προσπάθειες που έκανα τα τελευταία 5 χρόνια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Φυσικά προσπάθειες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες έγιναν, άλλες προσπάθειες δεν ξέρω αν έχουν γίνει. Δεν θα σχολιάσω το Θιβέτ γιατί θεωρώ ότι είναι μια αμερικανοποιημένη αντίδραση απέναντι στην Κίνα. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι τα 25δις που ξοδεύτηκαν για όλο αυτό το πανηγύρι (τάχα γιορτή του αθλητισμού) ενώ πολλά άτομα βρίσκονται κάτω από το όριο της πείνας. Το ότι πριν μόλις μερικούς μήνες 70.000 άτομα έχασαν τις ζωές τους από το σεισμό στην Κίνα αλλά δεν υπήρξε καμία αναφορά στην τελετή και ούτε ξέρουμε πως και εαν έχουν βοηθηθεί οι συγγενείς. Με χαλά το ότι αρκετοί από τους εργάτες που δούλεψαν για την ανέργερση των κτιρίων των αγώνων έχασαν τη ζωή τους, κυρίως λόγω των υπερβολικών ωρών εργασίας αλλά κανείς δεν λέει τίποτα.

Φταίει κατά την άποψη μου η Κίνα για τον τρόπο που διαχειρίζεται τους πολίτες της, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση φταίει και η Διεθνής Ολυμπιακη Επιτροπή που αποφάσιζε να δώσει τους αγώνες στην Κίνα ενώ ήταν γνώστες των καταστάσεων. Όπως ίσως ήταν μεγάλο λάθος και η επιλογή του Λονδίνου για τους αγώνες του 2012, για άλλους πιο πρακτικούς λόγους. Θα δείξει...

Πάντως προς το παρόν go China go! Και ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξουν και εσωτερικές αλλαγές...

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008

Η κατάντια του αεροδρομίου Λάρνακας

Ξυπνώ και τρέχω να φτιάξω βαλίτσα γιατί η πτήση φεύγει στις 2 το απόγευμα και όχι στις 9 το βράδυ όπως νόμιζα - γιατί το ενόμιζα τούτον δεν ξέρω! Τέλοσπάντων μετά από ένα αγώνα δρόμου για να προλάβω τις δουλειές (επειδή ως γνωστόν όποιος εν έσσει νουν έσσει πόδκια - αλλά εφτυχώς εν επήα περπατητή) φτάνουμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας.

Ενώ όλοι μας έλεγαν ότι γίνεται χαμός στις αναχωρήσεις και στο check-in και χάνουν βαλίτσες και επιβάτες (!) παρατηρώ με χαρά ότι όλα πάνε καλά, όλα κυλούν ομαλά και μάλλον όσα ακούσαμε ήταν υπερβολές του κόσμου. Είδες καμιά φορά ότι δεν πρέπει να πιστεύφκεις ότι σου πει ο ένας και ο άλλος;

Έρχεται που λέτε η ώρα επιβίβασης, μπαίνουμε στο αεροπλάνο αρκετά πριν από την ώρα μας και είμαστε έτοιμοι να φύγουμε. Η αράχνη εννοείται ότι έκαμνεν τζαι σχέδια:

Αράχνη: Κατά τις 3 και κάτι φτάνουμε άρα νοικιάζουμεν ένα αυτοκίνητο, βρίσκουμε το ξενοδοχείο, αφήνουμεν τα πράματα και πάμε σε καμιά παραλία.
Μούρμουρος: Καλά άσε να φτάσουμε και το βλέπουμε.
Αράχνη: Μα τι εν να κάμνουμεν ούλλη μέρα; Αφού θα φτάσουμεν πολλά νωρίς να πάμεν καμιά παραλία.
Μούρμουρος: Καλά καλά θα δούμε.

Και ενώ η αράχνη μουρμουρούσε στον Μούρμουρο (λάθος ονόματα ίσως;) ανακοινώνει ο πιλότος ότι είμαστε έτοιμοι για απογείωση αλλά εν μπορεί να απογειωθεί γιατί σύμφωνα με τα έγγραφα των συνοδών εδάφους έχουν ένα επιβάτη περισσότερο στο αεροπλάνο! Να το ξαναπώ: Έχουν ένα επιβάτη παραπάνω - όχι από τις θέσεις- αλλά από ότι λένε τα έγγραφα εδάφους. Δηλαδή ένας που εμάς εμπήκε μέσα στο αεροπλάνο χωρίς να τον καταγράψουν ή χωρίς να τον πάρουν είδηση!

Στην αρχή έπιασεν με νευρικό γέλιο- εφαντάζουμουν να έρχεται η αεροσυνοδός και να πίανει τον Μούρμουρον που το γιακκά και να τον πετάσσει που τη φουσκωτή σκάλα έξω. Ή να ψηφίζουν οι επιβάτες ποιος είναι ο πιο αδύναμος κρίκος και πρέπει να αποχωρήσει και να με ψηφίζουν εμένα. Ή να αποφασίζουν ότι θα αφήσουν τον επιπλέον επιβάτη μέσα αλλά τελικά ως τιμωρία θα μας πάρουν Hawaii αντι Κρήτη.

Μετά που επεράσαν οι φαντασιώσεις άρχισα να εκνευρίζουμε (είπε μου και ο Μούρμουρος κάτι άλλες βλακείες που είχαν κάνει την προηγούμενη βδομάδα στο αεροδρόμιο). Η ώρα επερνούσεν και κανένας εν μας έλεεν τίποτε - απλά εκαθούμασταν για πάνω από μια ώρα μέσα στο αεροπλάνο και περιμέναμε υπομονετικά. Ήθελα να ρωτήσω τι γίνεται αλλά ο Μούρμουρος εν με άφηνεν. Μετά από κανένα 2-ωρο ανακοινώνει μας ο πιλότος ότι είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν. Έτσι απλά! Τζαι καλά ρε φίλε ο επιπλέον επιβάτης που επήεν; Αφού εν είδα να φεύφκει κανένας! Τι βλακεία έγινεν και εμετρήσετε έναν παραπάνω; Που ξέρω εγώ ότι μέσα στο αεροπλάνο δεν υπάρχει ένας τρομοκράτης; Που ξέρω ότι είμαι στο σωστό αεροπλάνο;

Τέλοσπάντων, για να μεν μουρμουρώ (και μετά λαλώ τον άλλον μούρμουρο) τελικά φτάσαμε safe and sound στον προορισμό μας αλλά παραλία εν επήαμεν! Φυσικά αυτό που με προβληματίζει δεν είναι ότι έχασα την παραλία αλλά ότι μέσα σε τούτην τη χώρα εμάθαμεν να κάμνει ο καθένας ότι θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό στους άλλους. Τι μπορεί να έγινε και υπήρχε ένας επιβάτης επιπλέον; Εμέτρησαν λάθος οι αεροσυνοδοί ή εμετρήσαν λάθος στις υπηρεσίες εδάφους. Ή ακόμη χειρότερα, πέρασε επιβάτης χωρίς να του ελέγξουν την κάρτα επιβίβασης;

Πως είναι δυνατόν οι δύο εταιρίες που διαχειρίζονται τις υπηρεσίες εδάφους να έχουν κάνει τόσες ηλιθιότητες τον τελευταίο καιρό στο αεροδρόμιο Λάρνακας (π.χ. βάζουν επιβάτες σε λάθος πτήση) και ακόμη να είναι εκεί;

Φυσικά διάβασα σήμερα το πιο κάτω στον Πολίτη...ας ελπίσουμε ότι οι κυρώσεις θα "επικυρωθούν"


"Την επιβολή χρηματικών προστίμων προς τους δύο παροχείς υπηρεσιών εδάφους των αεροδρομίων του τόπου, στις εταιρείες Swissport και LGS, προχώρησε τελικώς το Υπουργείο Συγκοινωνιών σε σχέση με τα προβλήματα που παρατηρήθηκαν στους δύο αερολιμένες μετά την ελευθεροποίηση του Ground Handling."

Δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής!