Παρακολουθώντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων

Κάθησα που λέτε να δω την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, κυρίως επειδή ακούστηκαν τόσα πολλά και επίσης επειδή με είχε μαγέψει η Φωλιά του Πουλιού. Εντυπωσιάστηκα από το count-down, την παρουσίαση της ιστορίας της τυπογραφίας, το σχηματισμό του περιστεριού της ειρήνης, την υδρόγειο σφαίρα, το άναμμα της φλογας και έκλαψα με την είσοδο των αθλητών στο στάδιο.


Όντως αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές τόσο για την τελετή όσο και για τις εγκαταστάσεις τους, και για όλες τις προσπάθειες που έκανα τα τελευταία 5 χρόνια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Φυσικά προσπάθειες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες έγιναν, άλλες προσπάθειες δεν ξέρω αν έχουν γίνει. Δεν θα σχολιάσω το Θιβέτ γιατί θεωρώ ότι είναι μια αμερικανοποιημένη αντίδραση απέναντι στην Κίνα. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι τα 25δις που ξοδεύτηκαν για όλο αυτό το πανηγύρι (τάχα γιορτή του αθλητισμού) ενώ πολλά άτομα βρίσκονται κάτω από το όριο της πείνας. Το ότι πριν μόλις μερικούς μήνες 70.000 άτομα έχασαν τις ζωές τους από το σεισμό στην Κίνα αλλά δεν υπήρξε καμία αναφορά στην τελετή και ούτε ξέρουμε πως και εαν έχουν βοηθηθεί οι συγγενείς. Με χαλά το ότι αρκετοί από τους εργάτες που δούλεψαν για την ανέργερση των κτιρίων των αγώνων έχασαν τη ζωή τους, κυρίως λόγω των υπερβολικών ωρών εργασίας αλλά κανείς δεν λέει τίποτα.

Φταίει κατά την άποψη μου η Κίνα για τον τρόπο που διαχειρίζεται τους πολίτες της, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση φταίει και η Διεθνής Ολυμπιακη Επιτροπή που αποφάσιζε να δώσει τους αγώνες στην Κίνα ενώ ήταν γνώστες των καταστάσεων. Όπως ίσως ήταν μεγάλο λάθος και η επιλογή του Λονδίνου για τους αγώνες του 2012, για άλλους πιο πρακτικούς λόγους. Θα δείξει...

Πάντως προς το παρόν go China go! Και ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξουν και εσωτερικές αλλαγές...