Excuse me, how can I help you?

Ήταν Παρασκευή απόγευμα, που στο Λονδίνο σημαίνει bar για ποτάκια μετά από μια κουραστική βδομάδα. Εκανονίσαμεν να βρεθούμε σε ένα μπαράκι κοντά στο πανεπιστήμιο που έχει τέλεια cocktail και εν γίνεται τίνκα στον κόσμο, το Baltic. Γνωστό στέκι μας, ξέραμε τα κατατώπια άρα που να γυρευφκούμαστεν αλλού, τζαι δώστου journey planners και google maps για να βρίσκουμε τις διευθύνσεις; 

Φτάνουμε λοιπόν, βρίσκουμε ένα τραπεζάκι να κάτσουμε, παραγγέλουμε τα ποτάκια μας (raspberry mule για εμένα αλλά κανονικό, όχι μαϊμού) και επιάσαμεν την κουβεντούα, να ανταλλάξουμε τα νέα της βδομάδας (όσα εν είπαμε μέσω του φατσοβιβλίου). Σε κάποια φάση όπως ήταν λογικό για μια σταγόνα/αράχνη με συχνοουρία εκατουρήθηκα και σηκώστηκα να πάω τουαλέτα. Μπαίνω μέσα και βλέπω ότι και οι τρεις πόρτες ήταν κλειστές, αλλά καμιά δεν ήταν κλειδωμένη. Κουντώ μια από τις πόρτες, και μου έρχεται πίσω στα μούτρα...και παρολίγο να μου φύει και το κατούρημαν!

Ήντα ηλίθια που είμαι, σκέφτομαι, έπρεπε να χτυπήσω πριν ανοίξω, εν έτσι που μου έμαθεν η μάμα μου; Τέλοσπάντων, two more doors to go! Χτυπώ τη δεύτερη πόρτα ως σωστή αράχνη, και βλέπω (έντρομη να το πω, σαστισμένη να το πω, παλαβωμένη καλύτερα;) την πόρτα να ανοίγει και να ξεπροβάλει μια τύπισσα με το παντελόνι και το βρακί κατεβασμένα! 

Κατουρήτρια: Excuse me, how can I help you?

Σταγόνα: Am....ehm... I was just wondering if you have finished?

Κατουρήτρια: Not yet, can't you see?

Σταγόνα: [Μένει άφωνη αλλά με συννεφάκια σκέψης] unfortunately enough I CAN!

Κλείνει η πόρτα και η τύπισσα συνεχίζει (φαντάζομαι) ότι έκαμνεν πριν ανοίξει την πόρτα. Εγώ έμεινα να θωρώ την πόρταν για μερικά δευτερόλεπτα και προσπαθούσα να καταλάβω τον διάλογο που προηγήθηκε. Επόμενη αντίδραση να με πιάνει ένα νευρικό γέλιο που εν βοηθά άμαν θέλεις να κατουρήσεις, και επετάχτηκα έξω που τις τουαλέτες. Εννοείται ότι επεριπαίζαν με οι υπόλοιποι μόλις τους το είπα και δεν με πιστεύκαν ότι δεν είχα πίει τίποτε ακόμα! Α...και έλεγξα και τις αντοχές τις ουροδόχου κύστης μου εκείνο το βράδυ γιατί σιγά που ήταν να ξαναπάω πίσω!

Που τζίνην την μέρα αποφάσισα όταν μου χτυπούν την πόρτα της τουαλέτας να αφήνω στη μέση ότι κάμνω και να τους ανοίγω για να ρωτήσω: How can I help you? [ΝΟΤ!]