Σε Youth Hostel

Η ιστορία θα μπορούσε να τοποθετηθεί κάπου γύρω στο Μάιο του 2005, μπορεί και όχι...

SpiderMum: Κόρη μου που πας; 

Αράχνη: Μάνα θα πάω στα αεροπλάνα.

SpiderMum: ;;;;

Αράχνη: Καλά, έτσι λαλεί το τραγούδι, εν ήβρα κάτι άλλο τα ταιρκάζει! Θα πιάσω το αεροπλάνο να πάω ένα γυρώ Αμερική, να δω κάτι που θέλω τζαι θα έρτω. Μεν με περιμένετε για φαή.

SpiderMum: Μα...

Αράχνη: Τι μουρμουράς τωρά; Αφού ξέρεις ότι θα κάμω ότι μου καπνίσει.

Και η Αράχνη πιάνει το αεροπλάνο...αριθμό 1. Μετά το αεροπλάνο αριθμό 2 και μετά το αεροπλάνο αριθμό 3 για να φτάσει στον τελικό της προορισμό. Κατά τη διάρκεια των 200 ημερών που ήταν η διάρκεια του ταξιδιού (ή έτσι της εφάνηκε), απόλαυσε το εξαίσιο φαγητό των αερογραμμών (επειδή ποιος έχει αντίρρηση ότι το φαγητό στα αεροπλάνο είναι ότι πιο καλό μπορεί να συμβεί;) και είδεν τα πόδκια της να πρίζουνται που την ακινησία.

Επιτέλους έφτασε, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σαν μαστουρωμένη από το καλό φαγητό και τον καλό ύπνο που απολάμβανε στις πτήσεις. Η πόλη γνωστή της, είχε ζήσει για κάποιους μήνες εκεί. Πριν πάει επρονόησε (επειδή εν προνοητική και οργανωμένη) να κλείσει ξενοδοχείο, και μάλιστα εκουβαλούσεν μαζί της και τυπωμένη την κράτηση άμπα τζαι γελάσουν της. 

Φτάνει λοιπόν στο αεροπόρτιν, πιάνει ταξί και ξεκινούν για το χοτελιν. Ο ταξιτζής ένας συμπαθέστατος Ινδός που έφαεν κόλλημα γιατί η αράχνη ακόμα εν ήταν παντρεμένη και δεν την ενδιέφερεν ο γάμος. Και εφαήθηκεν να την πείσει ότι αν ενδιαφερτεί να παντρευτεί μπορεί να την παντρευτεί και ο ίδιος!

Τελικά, και πριν να πειστεί η αράχνη, φτάνουν στο ξενοδοχείο. Ο ταξιτζής κατεβαίνει και αφού τον εξυφορτώθηκε η αράχνη χτυπά το κουδούνι του ξενοδοχείου. Κανείς..... Επιμένει! Κανείς...

Κοιτάζει στην πόρτα και βλέπει την εξής ανακοίνωση:

We can not check-in guests after 11p.m. Please return tomorrow after 7am. 

Αράχνη: Ε, τζαι γιατί εν μου το είπαν πριν τούτον το πράμα ηλίθιοι με τους βλακοκανονισμούς τους; Αν το ήξερα ήταν να κλείσω να μείνω δαμέ; Τώρα να δω τι λέει η κράτηση μου και αλίμονον τους! 

Ανοίγει η αράχνη την κράτηση της τζαι θωρεί ότι όποιος εν έσσιει νουν να διαβάζει καλά τι λέει η κράτηση έσσιεει πόδκια τζαι γυρίζει για να έβρει αλλού να μείνει! Τα άτομα που ήξερε στην πόλη δεν ήθελε να τα ενοχλήσει έτσι ώρες. Τι να κάμει, τι να κάμει; Εσκέφτηκεν να μείνει έξω που την πόρτα του ξενοδοχείου, να κοιμηθεί ώσπου να ξημερώσει. Αλλά ήταν ψόφος. Βρίσκει δύο τύπους που έβγαιναν από ένα μπαράκι (πολλά καλή κίνηση!) τζαι τους ρωτά αν υπάρχει κανένα ξενοδοχείο κοντά. Τίποτε, λαλούν της, μόνο ένα down town. Ας εν καλά τα πλάσματα, βρίσκουν κατάλογο, τηλεφωνούν, είχε δωμάτιο, τηλεφωνούν και ένα ταξί, βάλλουν την στο ταξί τζαι στέλλουν την. 

Ο ταξιτζής παραξενεμένος λέει της: είσαι σίγουρη ότι θέλεις να πας σε τούτο το μέρος. Η αράχνη: ναι ναι, φυσικά! Και σκέφτεται: μάνα μου, ας εν καλά τα πλάσματα! Φτάνει το ταξί, κατεβαίνει και αντικρύζει το Youth Hostel Down Town, με shared rooms (με ακόμα 9 άτομα), εμύριζεν γρασιδάκιν τζαι ποτό. Εχρειάστηκεν τα η αράχνη στην αρχή!  Εμπήκεν, άφησεν τη βαλίτσα της τζαι επήεν στο δωμάτιο που της εδώσαν - μέσα ετζημούνταν κάμποσοι γένετζοι...μερικές on-top of the others. Εντάξει, σκέφτεται η αράχνη, απόψε λέω να μην κοιμηθούμε. Ας πάμε στο common room να δούμε τι παίζει. Κόσμος από όλο το κόσμο! Ειδικά 18χρονοι που αποφάσισαν να γνωρίσουν τη ζωή πριν χωθούν σε σπουδές και δουλειά. Κιθάρες, μπύρες και γρασίδια, και ιστορίες για around the world road trips.

Η αράχνη πέρασεν τη νύχτα τζιαμέ, φοητσιασμένη επειδή εφαινόταν πολλά φτωχή σε εμπειρίες σε σχέση με τους άλλους, τζαι μόλις ξημέρωσε την έκανε για το ξενοδοχείο. Τώρα σκέφτεται ότι αν βρισκόταν ξανά σε τέτοιο μέρος θα το απολάμβανε καλύτερα.

Wild World

Νομίζω γερνώ γιατί άρχισα να ακούω τραγούδια 80s και να θυμούμε που τα ηχογραφούσαμεν στις κασέττες που το ράδιο. Και να φανταστείς ότι some of you out there μόνο στα μουσεία είδετε κασέττες!

Silent communication

Θυμούμε την πρώτη φορά που τον είδα ήμασταν με την ελληνοπαρέα στο εστιατόριο και επλησίασε και μίλησε σε ένα φίλο μου. Πρέπει να ήταν γύρω στα 35, Πακιστανός ή Ινδός, δεν ήμουν σίγουρη. Φαινόταν σοβαρός και ντροπαλός. Μετά τον έβλεπα συνέχεια στη γειτονιά, ειδικά στο μέρος που τρώαμε - ο φίλος μου του μιλούσε αλλά εγω δεν του εμίλησα ποτέ.

Ένα βράδυ επέστρεφα με το λεωφορείο (μόνο το 176 επίενεν στο ανάθεμμα που εμείνεισκα!) που το πανεπιστήμιο κομμάτια, κατεβαίνω στη στάση και μαζί κατεβαίνει και ο τύπος. Τον έπιασα κουβέντα και έμαθα ότι ήταν από το Πακιστάν, δικηγόρος, και ήρθε Λονδίνο για να κάνει ειδίκευση και να αποκτήσει εμπειρία. Επίσης είπε που ότι ήταν δυστυχισμένος επειδή ο καιρός ήταν χάλια και το φαγητό αηδία (πράματα στα οποία ακόμα συμφωνω...τουλάχιστον στο πρώτο). Έμαθα επίσης ότι με έβλεπε συχνά (έξερα το;) και ότι ήθελε να με γνωρίσει αλλά ντρεπόταν επειδή πάντα ήμουν με παρέα (3-4 μαντραχαλάες) και του φάνηκε ότι I had something different.

Ενώ μου τα λαλούσε τούτα εσκέφτουμουν: Μάνα μου ρε τι κρίμα, έφυεν που τη χώρα του τζαι ήρτεν τόση απόσταση, εν μόνος του, περνά σκατά, θα θέλει παρέα. Να τον κάμουμε παρέα τζαι εσυμπάθησαν τον.

Ενώ τα εσκέφτουμουν τούτα λέει μου: You give me your phone number I call you and meet?

Άτε τι να του πω τωρά που δεν ήθελα να του το δώσω; Ότι δεν έξερα τον αριθμό; Δεν θα ήταν τζαι πολλά ψέμα γιατί σε έναν άλλον έδωσαν το λάθος...καταλάθος. Είπα του τζαι εγώ ότι δεν χρησιμοποιώ το κινητό μου πολλά τζαι εν πιο εύκολο να με έβρει με email και του έδωσα το hotmail μου. Εν προλαβαίνω να μπω σπίτι και να ανοίξω τον υπολογιστή και βλέπω ότι κάποιος με έκαμεν add στο MSN. Κάθε φορά που έμπαινα επετάσσετουν να μου πει πόσο καλή είμαι και ότι είμαι διαφορετική, και αν θέλω να έρτει να μαγειρέψουμε. Η αράχνη σας το βκιολίν της: Μάνα μου ρε τον καημένο, εν πολλά μόνος του, θέλει παρέα.

Μετά που μερικές μέρες πιάνω το εξής email: I was passing under your window and at that time you turned the light off, and then I was sure that we have some kind of silent communication.

Στην αρχή εγέλασα, ύστερα αγχώθηκα γιατί τούτος όι μόνον έξερεν που έμενα, αλλά έξερεν και το παράθυρο του δωματίου μου, και πότε είχα ή εν είχα φως. Άρχισα να παραλογίζομαι..... Αποφάσισα να τον αποφύγω πέρκει ξεχαστεί η ιστορία. Έτσι τις επόμενες μέρες έκαμνα ότι εν τον εθώρουν και δεν απαντούσα τα διάφορα email που έστελλε.

Περνούν 2-3 μέρες τζαι χτυπά η πόρτα μου. Πάντα ρωτώ ποιος είναι πριν ανοίξω αλλά επειδή επερίμενα παρέα εν ερώτησα και άνοιξα. Στην πόρτα ο φίλος Πακιστανός, αναστατωμένος! Εγώ να τα έχω παίξει και να περνά μπροστά που τα μάτια μου όλη μου η ζωή. Ήμουν σίουρη πως θα με σφάξει τζαι επάγωσα:
Pakis: I want to come in.
Arahni: It is not possible now, I was taking a shower (peeeee)
Pakis: Can I come back later?
Arahni: I will be away (forever)
Pakis: But I am worrying, is it everything ok with the two of us? Are we still ok with each other?
Arahni: [έπεσεν η μασέλα μου χαμέ τζαι έχασα 3 χρόνια που τη ζωη μου]
Pakis: Are we still ok?
Arahni: Yes sure, i have to go back in now, bye.

Επροσπάθησα να κλείσω την πόρτα, εκούνταν την να μπει μέσα αλλά στο τέλος έπεισα τον να έρτει πιο μετά γιατί εν ήταν βολική η συγκεκριμένη ώρα. Μόλις έφυεν έκλεισα την πόρτα, εκλείδωσα, έβαλα καρέκλες και έπιπλα και έπιασα τηλέφωνο ένα φίλο μου να έρθει επειγώντος.

Τις επόμενες μέρες δεν επήενα σπίτι μου ούτε καν για να πιάσω ρούχα, έστελλα άλλους να μου φέρουν. Ο Πακιστανός συνέχισε να μου στέλλει email ότι νιώθει ότι απομακρυνόμαστε και θέλει να μιλήσουμε, και οι μαντράχαλοι της παρέας επαίζαν τον προστάτες του ανύμπορου τζαι εκάμναν χαράν ότι εν σημαντικοί, ενώ ταυτόχρονα αγχώνουνταν γιατί ο πυρετός που απέκτησα μετά την επίσκεψη δεν έλεγε να υποχωρήσει. Για κανένα μήνα κυκλοφορούσα με "μπράβους" να με συνοδεύουν και με ένα θερμόμετρο πάντα μέσα στη τσάντα.

Τελικά ο πυρετός έπεσε, ο stalker σταμάτησε να μου στέλλει email και άρχισα να κυκλοφορώ πάλε σαν κανονικό πλάσμα. Το τελευταίο email που μου έστειλε ήταν αρκετούς μήνες μετά και μου έλεεν ότι μετακόμισε σε άλλη γειτονιά γιατί δεν μπορούσε να με βλέπει και να μην του μιλώ και ότι εν ήθελεν να με βλέπει λυπημένη κλπ κλπ.

Μετά που τούτον είχα άλλες δύο σημαντικές κατακτήσεις παρόμοιου βεληνεκούς: μια μάλλον λεσβία που επέμενε να κυκλοφορεί γυμνή μπροστά μου συνέχεια, και ένας τύπος στη Μύκονο που ήταν ντυμένος σαν καπετάνιος και μόλις με έβλεπε φώναζε: Εσύ ξανθούλα κύπρια, you bloody woman. Άραγε σου είχα τζαι με τούτους silent communication, άραγε σου να με πιάσει το άγχος ότι κάτι βλέπουν σε εμένα (πελλάραν) που ακόμα δεν έχω αποδεκτεί;

Γλυπτά από άμμο

Βερολίνο, καλοκαίρι 2007. 

Προς Κυπριακή Ολυμπιακή Αποστολή

Αγαπητές κύριε Αλέκο Σπανέ και λοιπά μέλη της Κυπριακή Ολυμπιακής Επιτροπής, 

Δεν ήταν να ασχοληθώ άλλο με τον μπλοκ σήμερα αλλά ακούω ειδήσεις και ψηλώνει η πίεση μου έτσι είπα να την ρίψω. Δεν ήμουν μπροστά για να ξέρω αν έχει δίκιο ή άδικο ο Κυριάκος Ιωάννου αλλά γιατί σαν να τζαι έχω την αίσθηση ότι έχει δίκιο;

Πόσους γιατρούς είχατε μαζί σας στην Κυπριακή αποστολή στο Πεκίνο τζαι πόσους τουρίστες εκουλιαντηρίζεται στα αξιοθέατα; Πόσα λεφτά στοίχισε στον κυπριακό αθλητισμό η όλη ιστορία, και πόσα που τούτα τα λεφτά χρησιμοποιήθηκαν για τους ίδιους τους αθλητές και τους προπονητές τους και όχι για εσάς και τις οικογένειες σας; Τζαι γιατί δηλαδή έπρεπε ο αθλητής μας να γυρευτεί στους Έλληνες γιατρούς, τι υποχρέωση έχουν απέναντι στη δική μας αποστολή; Γιατί έπρεπε να έβρει μόνος του χειροπράκτη στην Κίνα για να λύσει το πρόβλημα του; Γιατί είσαστεν 26 συνοδοί για 17 αθλητές και ποιος ο ουσιαστικός σας ρόλος; Όταν θα απαντήσετε όλα αυτά τα γιατί τότε μπορεί και να σας πιστέψω. Αν μου δείξετε τζαι κανέναν προυπολογισμό ακόμα χειρότερα για εσάς.

Και συνεχίζω αγαπητέ κύριε Αλέκο, για να σας πω ότι λέτε πως κανείς άλλος δεν έχει ευθύνη για τα αποτελέσματα των αθλητών εκτός από την προπονητική τους ομάδα (οι ίδιοι δεν έχουν ευθύνη;). Αν όμως αγαπητέ κύριε ο Κυριάκος έφερνε ένα μετάλλιο στην Κύπρο τότε όλοι θα ελέετε ότι είναι ακόμη μια επιτυχία του κυπριακού αθλητισμού. Που όπως φαίνεται έτσι πράμα δεν υπάρχει. 

Και επειδή αρχίσαν τζαι άλλοι να μιλούν αγαπητή Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή και "παράγοντες" της, προσέχετε μεν χρειαστεί να φκουν τα άπλυτα σας στη φόρα. Φυσικά θα μου πείτε τζαι αν φκουν; This is Cyprus.

Κάποιος να μου μετρήσει την πίεση....

Ο χρυσός της κολύμβησης

Θεός ο Phelps! Μπράβο σου χρυσέ μου! Ελπίζω όμως Mike μου να μην είσαι genetically modified γιατί θα απογοητευτώ!

98% αράχνη

Πρώτα από όλα να το διευκρινίσω για όσους δεν το ξέρουν: είμαι μια συγχυσμένη προσωπικότητα! Συνήθως δεν ξέρω τι θέλω ή τι δεν θέλω και μπορεί να αλλάξω γνώμη για κάτι 100 φορές πρωτού πάρω την τελική απόφαση - που παίρνω έτσι και αλλιώς επειδή εν έχω άλλα περιθώρια για να αλλάζω γνώμες. 

Όταν πριν μερικά χρόνια αποφάσισα να φύγω από την Κύπρο για να συνεχίσω τις σπουδές μου είχα 3 επιλογές: να πάω Αμερική, να πάω Αγγλία, να κάτσω στα αυκά μου. Επίσης για κάθε μία από τις δύο πρώτες επιλογές (Αμερική ή Αγγλία) υπήρχαν και υπο-επιλογές (π.χ. σε ποια πολιτεία και σε ποιο πανεπιστήμιο να πάω). Επήρεν 3 μήνες να τους μουρμουρώ στην παρέα ώσπου και στο τέλος εκατέληξα σε ένα πανεπιστήμιο για κάθε χώρα με επιπρόσθετη επιλογή τα αυκά μου! Μετά όμως άρχισα να μουρμουρώ για την χώρα. Μετά που τις 10 πρώτες μέρες αποφάσισα ότι 98% θα επήενα Αμερική - τωρά γιατί το συγκεκριμένο ποσοστό μεν με ρωτήσετε! Έτσι μου ήρτεν τζαι ήμουν σίγουρη. Αφού μάλιστα εκανόνισα μα πάω που US που θα ήμουν (λέμε τώρα) τζαι Λονδίνο τα Χριστούγεννα για να δω ένα φίλο μου. 

Επειδή όμως ήμουν μόνο 98% σίγουρη, επείσαν με να πάω να δω τζαι τα δύο πανεπιστήμια έτσι πήρα τον δρόμο της εξερεύνησης, είδα, έγινα 100% σίγουρη ότι ήθελα να πάω στο US one, επέστρεψα στην Κύπρο, έστειλα προκαταβολή και άρχισα να ψάχνω σπίτι. Και μετά αποφάσισα να πάω στο Λονδίνο! Επειδή έτσι εσκέφτηκα...Εν εκάθουμουν καλλύτερα στα αυκά μου, ήταν να ξεπουλιάσουν ως τωρά!

Τέλοσπάντων, οι φίλοι μου εκάμαν μου δώρο ένα t-shirt με αρνιά (που ήταν το αγαπημένο μου ζώο τότε) που έγραφε πάνω 98% και με εδουλέφκαν με κάθε ευκαιρία.

Γιατί τα θυμήθηκα τούτα τωρά; Προσπαθούσα να θυμηθώ γιατί το blog έχει ως URL το arahni αλλά ονομάζω τον εαυτό μου stagona (έκαμα το blog πριν ένα χρόνο αλλά μετά δεν ασχολήθηκα). Όταν έκαμα το blog ένιωθα ότι ήμουν μια αράχνη πιασμένη μέσα στον ίδιο της τον ιστό επειδή μόνη μου έμπλεκα τον εαυτό μου σε διάφορες βλακείες. Επίσης ένιωθα ότι ήμουν μόνη μου ανάμεσα σε πολλούς, είχα διάθεση πιο μαύρη από το κάρβουνο, άκουα Αλκίνοο και μάλλον άκουα το τραγούδιν του "και θα είμαστε και οι δυό σταγόνες στο γυαλό". Άρα ήμουν στη συνηθισμένη φάση της σύγχυσης που 98% ήμουν η σταγόνα και 2% η αράχνη. 

Lately νιώθω 98% arahni που έχει απόλυτο έλεγχο του ιστού της (μέχρι να την πατήσει) γιαυτό λέω να το κρατήσω το ονοματάκι και να αποποιηθώ για λίγο τη διπλή προσωπικότητα και την μαύρη μαυρίλα που την βαρέθηκε η ψυχή μου. Life is life!