Σε Youth Hostel

Η ιστορία θα μπορούσε να τοποθετηθεί κάπου γύρω στο Μάιο του 2005, μπορεί και όχι...

SpiderMum: Κόρη μου που πας; 

Αράχνη: Μάνα θα πάω στα αεροπλάνα.

SpiderMum: ;;;;

Αράχνη: Καλά, έτσι λαλεί το τραγούδι, εν ήβρα κάτι άλλο τα ταιρκάζει! Θα πιάσω το αεροπλάνο να πάω ένα γυρώ Αμερική, να δω κάτι που θέλω τζαι θα έρτω. Μεν με περιμένετε για φαή.

SpiderMum: Μα...

Αράχνη: Τι μουρμουράς τωρά; Αφού ξέρεις ότι θα κάμω ότι μου καπνίσει.

Και η Αράχνη πιάνει το αεροπλάνο...αριθμό 1. Μετά το αεροπλάνο αριθμό 2 και μετά το αεροπλάνο αριθμό 3 για να φτάσει στον τελικό της προορισμό. Κατά τη διάρκεια των 200 ημερών που ήταν η διάρκεια του ταξιδιού (ή έτσι της εφάνηκε), απόλαυσε το εξαίσιο φαγητό των αερογραμμών (επειδή ποιος έχει αντίρρηση ότι το φαγητό στα αεροπλάνο είναι ότι πιο καλό μπορεί να συμβεί;) και είδεν τα πόδκια της να πρίζουνται που την ακινησία.

Επιτέλους έφτασε, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σαν μαστουρωμένη από το καλό φαγητό και τον καλό ύπνο που απολάμβανε στις πτήσεις. Η πόλη γνωστή της, είχε ζήσει για κάποιους μήνες εκεί. Πριν πάει επρονόησε (επειδή εν προνοητική και οργανωμένη) να κλείσει ξενοδοχείο, και μάλιστα εκουβαλούσεν μαζί της και τυπωμένη την κράτηση άμπα τζαι γελάσουν της. 

Φτάνει λοιπόν στο αεροπόρτιν, πιάνει ταξί και ξεκινούν για το χοτελιν. Ο ταξιτζής ένας συμπαθέστατος Ινδός που έφαεν κόλλημα γιατί η αράχνη ακόμα εν ήταν παντρεμένη και δεν την ενδιέφερεν ο γάμος. Και εφαήθηκεν να την πείσει ότι αν ενδιαφερτεί να παντρευτεί μπορεί να την παντρευτεί και ο ίδιος!

Τελικά, και πριν να πειστεί η αράχνη, φτάνουν στο ξενοδοχείο. Ο ταξιτζής κατεβαίνει και αφού τον εξυφορτώθηκε η αράχνη χτυπά το κουδούνι του ξενοδοχείου. Κανείς..... Επιμένει! Κανείς...

Κοιτάζει στην πόρτα και βλέπει την εξής ανακοίνωση:

We can not check-in guests after 11p.m. Please return tomorrow after 7am. 

Αράχνη: Ε, τζαι γιατί εν μου το είπαν πριν τούτον το πράμα ηλίθιοι με τους βλακοκανονισμούς τους; Αν το ήξερα ήταν να κλείσω να μείνω δαμέ; Τώρα να δω τι λέει η κράτηση μου και αλίμονον τους! 

Ανοίγει η αράχνη την κράτηση της τζαι θωρεί ότι όποιος εν έσσιει νουν να διαβάζει καλά τι λέει η κράτηση έσσιεει πόδκια τζαι γυρίζει για να έβρει αλλού να μείνει! Τα άτομα που ήξερε στην πόλη δεν ήθελε να τα ενοχλήσει έτσι ώρες. Τι να κάμει, τι να κάμει; Εσκέφτηκεν να μείνει έξω που την πόρτα του ξενοδοχείου, να κοιμηθεί ώσπου να ξημερώσει. Αλλά ήταν ψόφος. Βρίσκει δύο τύπους που έβγαιναν από ένα μπαράκι (πολλά καλή κίνηση!) τζαι τους ρωτά αν υπάρχει κανένα ξενοδοχείο κοντά. Τίποτε, λαλούν της, μόνο ένα down town. Ας εν καλά τα πλάσματα, βρίσκουν κατάλογο, τηλεφωνούν, είχε δωμάτιο, τηλεφωνούν και ένα ταξί, βάλλουν την στο ταξί τζαι στέλλουν την. 

Ο ταξιτζής παραξενεμένος λέει της: είσαι σίγουρη ότι θέλεις να πας σε τούτο το μέρος. Η αράχνη: ναι ναι, φυσικά! Και σκέφτεται: μάνα μου, ας εν καλά τα πλάσματα! Φτάνει το ταξί, κατεβαίνει και αντικρύζει το Youth Hostel Down Town, με shared rooms (με ακόμα 9 άτομα), εμύριζεν γρασιδάκιν τζαι ποτό. Εχρειάστηκεν τα η αράχνη στην αρχή!  Εμπήκεν, άφησεν τη βαλίτσα της τζαι επήεν στο δωμάτιο που της εδώσαν - μέσα ετζημούνταν κάμποσοι γένετζοι...μερικές on-top of the others. Εντάξει, σκέφτεται η αράχνη, απόψε λέω να μην κοιμηθούμε. Ας πάμε στο common room να δούμε τι παίζει. Κόσμος από όλο το κόσμο! Ειδικά 18χρονοι που αποφάσισαν να γνωρίσουν τη ζωή πριν χωθούν σε σπουδές και δουλειά. Κιθάρες, μπύρες και γρασίδια, και ιστορίες για around the world road trips.

Η αράχνη πέρασεν τη νύχτα τζιαμέ, φοητσιασμένη επειδή εφαινόταν πολλά φτωχή σε εμπειρίες σε σχέση με τους άλλους, τζαι μόλις ξημέρωσε την έκανε για το ξενοδοχείο. Τώρα σκέφτεται ότι αν βρισκόταν ξανά σε τέτοιο μέρος θα το απολάμβανε καλύτερα.