Silent communication

Θυμούμε την πρώτη φορά που τον είδα ήμασταν με την ελληνοπαρέα στο εστιατόριο και επλησίασε και μίλησε σε ένα φίλο μου. Πρέπει να ήταν γύρω στα 35, Πακιστανός ή Ινδός, δεν ήμουν σίγουρη. Φαινόταν σοβαρός και ντροπαλός. Μετά τον έβλεπα συνέχεια στη γειτονιά, ειδικά στο μέρος που τρώαμε - ο φίλος μου του μιλούσε αλλά εγω δεν του εμίλησα ποτέ.

Ένα βράδυ επέστρεφα με το λεωφορείο (μόνο το 176 επίενεν στο ανάθεμμα που εμείνεισκα!) που το πανεπιστήμιο κομμάτια, κατεβαίνω στη στάση και μαζί κατεβαίνει και ο τύπος. Τον έπιασα κουβέντα και έμαθα ότι ήταν από το Πακιστάν, δικηγόρος, και ήρθε Λονδίνο για να κάνει ειδίκευση και να αποκτήσει εμπειρία. Επίσης είπε που ότι ήταν δυστυχισμένος επειδή ο καιρός ήταν χάλια και το φαγητό αηδία (πράματα στα οποία ακόμα συμφωνω...τουλάχιστον στο πρώτο). Έμαθα επίσης ότι με έβλεπε συχνά (έξερα το;) και ότι ήθελε να με γνωρίσει αλλά ντρεπόταν επειδή πάντα ήμουν με παρέα (3-4 μαντραχαλάες) και του φάνηκε ότι I had something different.

Ενώ μου τα λαλούσε τούτα εσκέφτουμουν: Μάνα μου ρε τι κρίμα, έφυεν που τη χώρα του τζαι ήρτεν τόση απόσταση, εν μόνος του, περνά σκατά, θα θέλει παρέα. Να τον κάμουμε παρέα τζαι εσυμπάθησαν τον.

Ενώ τα εσκέφτουμουν τούτα λέει μου: You give me your phone number I call you and meet?

Άτε τι να του πω τωρά που δεν ήθελα να του το δώσω; Ότι δεν έξερα τον αριθμό; Δεν θα ήταν τζαι πολλά ψέμα γιατί σε έναν άλλον έδωσαν το λάθος...καταλάθος. Είπα του τζαι εγώ ότι δεν χρησιμοποιώ το κινητό μου πολλά τζαι εν πιο εύκολο να με έβρει με email και του έδωσα το hotmail μου. Εν προλαβαίνω να μπω σπίτι και να ανοίξω τον υπολογιστή και βλέπω ότι κάποιος με έκαμεν add στο MSN. Κάθε φορά που έμπαινα επετάσσετουν να μου πει πόσο καλή είμαι και ότι είμαι διαφορετική, και αν θέλω να έρτει να μαγειρέψουμε. Η αράχνη σας το βκιολίν της: Μάνα μου ρε τον καημένο, εν πολλά μόνος του, θέλει παρέα.

Μετά που μερικές μέρες πιάνω το εξής email: I was passing under your window and at that time you turned the light off, and then I was sure that we have some kind of silent communication.

Στην αρχή εγέλασα, ύστερα αγχώθηκα γιατί τούτος όι μόνον έξερεν που έμενα, αλλά έξερεν και το παράθυρο του δωματίου μου, και πότε είχα ή εν είχα φως. Άρχισα να παραλογίζομαι..... Αποφάσισα να τον αποφύγω πέρκει ξεχαστεί η ιστορία. Έτσι τις επόμενες μέρες έκαμνα ότι εν τον εθώρουν και δεν απαντούσα τα διάφορα email που έστελλε.

Περνούν 2-3 μέρες τζαι χτυπά η πόρτα μου. Πάντα ρωτώ ποιος είναι πριν ανοίξω αλλά επειδή επερίμενα παρέα εν ερώτησα και άνοιξα. Στην πόρτα ο φίλος Πακιστανός, αναστατωμένος! Εγώ να τα έχω παίξει και να περνά μπροστά που τα μάτια μου όλη μου η ζωή. Ήμουν σίουρη πως θα με σφάξει τζαι επάγωσα:
Pakis: I want to come in.
Arahni: It is not possible now, I was taking a shower (peeeee)
Pakis: Can I come back later?
Arahni: I will be away (forever)
Pakis: But I am worrying, is it everything ok with the two of us? Are we still ok with each other?
Arahni: [έπεσεν η μασέλα μου χαμέ τζαι έχασα 3 χρόνια που τη ζωη μου]
Pakis: Are we still ok?
Arahni: Yes sure, i have to go back in now, bye.

Επροσπάθησα να κλείσω την πόρτα, εκούνταν την να μπει μέσα αλλά στο τέλος έπεισα τον να έρτει πιο μετά γιατί εν ήταν βολική η συγκεκριμένη ώρα. Μόλις έφυεν έκλεισα την πόρτα, εκλείδωσα, έβαλα καρέκλες και έπιπλα και έπιασα τηλέφωνο ένα φίλο μου να έρθει επειγώντος.

Τις επόμενες μέρες δεν επήενα σπίτι μου ούτε καν για να πιάσω ρούχα, έστελλα άλλους να μου φέρουν. Ο Πακιστανός συνέχισε να μου στέλλει email ότι νιώθει ότι απομακρυνόμαστε και θέλει να μιλήσουμε, και οι μαντράχαλοι της παρέας επαίζαν τον προστάτες του ανύμπορου τζαι εκάμναν χαράν ότι εν σημαντικοί, ενώ ταυτόχρονα αγχώνουνταν γιατί ο πυρετός που απέκτησα μετά την επίσκεψη δεν έλεγε να υποχωρήσει. Για κανένα μήνα κυκλοφορούσα με "μπράβους" να με συνοδεύουν και με ένα θερμόμετρο πάντα μέσα στη τσάντα.

Τελικά ο πυρετός έπεσε, ο stalker σταμάτησε να μου στέλλει email και άρχισα να κυκλοφορώ πάλε σαν κανονικό πλάσμα. Το τελευταίο email που μου έστειλε ήταν αρκετούς μήνες μετά και μου έλεεν ότι μετακόμισε σε άλλη γειτονιά γιατί δεν μπορούσε να με βλέπει και να μην του μιλώ και ότι εν ήθελεν να με βλέπει λυπημένη κλπ κλπ.

Μετά που τούτον είχα άλλες δύο σημαντικές κατακτήσεις παρόμοιου βεληνεκούς: μια μάλλον λεσβία που επέμενε να κυκλοφορεί γυμνή μπροστά μου συνέχεια, και ένας τύπος στη Μύκονο που ήταν ντυμένος σαν καπετάνιος και μόλις με έβλεπε φώναζε: Εσύ ξανθούλα κύπρια, you bloody woman. Άραγε σου είχα τζαι με τούτους silent communication, άραγε σου να με πιάσει το άγχος ότι κάτι βλέπουν σε εμένα (πελλάραν) που ακόμα δεν έχω αποδεκτεί;