- you feel like floating.....float
- you have something positive to say to someone do say it
- you have something negative hold it up for a bit
- you are hurt forget about it
- you say I am gonna do that later just do it at the spot
- you see a familiar face smile
- you get cloudy think of a person you love and smile
- you meet someone you like be bold
- you meet someone you don't like clear your cloud
Next time don' say next time. Next time don't think, feel.
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
Airports
I hate airports. Fakkoun mou ta aerodromia. Kai kata diastimata entopizo sygkekrimena pou moue fakkoun paragon apo all a. Vlepe aerodromio aravikis horas pou vriskome. Proti fora eida to sin ageneia. Na me stelloun pou ton ena roof ston allon alla I douleia mou na men ginete kai telika na men kserei kanenas pou na pao. Oi oddities tows allow deihnun kai allow ksimeronese. Na zits odigies tze apla na thorn ta vizia sou (tze hosmena malista). Na peans ta pramata sou pu to security kai o typos na mila sto tilefono.
Afta! Apla eimai nevriasmeni
Afta! Apla eimai nevriasmeni
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
The email
I got a message from a friend abroad: Did you get the email about Chris? I go check my emails and see one from an old colleague with Chris' name in the subject. It says she passed away on Friday - she was not feeling very well, got into comma and then passed away.
She was a lovely person, I met her 5 years ago when she came to work with us in London for sometime. She had something very positive. Sometimes I could hear her thinking. I think she did as well because she would often come to my office after the group meetings and comment on my thoughts (that I never express). She encouraged me to do things and express my opinion. She encouraged me to move to a job that would make me a happier person. When she went back home we would meet once or twice a year in business meetings in a different place in the world and would always talk when we will meet next.
Last time I saw her was about a month ago. Happy, smiling as always, we briefly talked about our lives and then went back to work. She looked happy, she had potential, she could be a star in her field. We said we would meet again next April. I will miss the happy familiar face in the meeting next year. I will be looking in the crowd for her face. I am sure she will be with us.
She was a lovely person, I met her 5 years ago when she came to work with us in London for sometime. She had something very positive. Sometimes I could hear her thinking. I think she did as well because she would often come to my office after the group meetings and comment on my thoughts (that I never express). She encouraged me to do things and express my opinion. She encouraged me to move to a job that would make me a happier person. When she went back home we would meet once or twice a year in business meetings in a different place in the world and would always talk when we will meet next.
Last time I saw her was about a month ago. Happy, smiling as always, we briefly talked about our lives and then went back to work. She looked happy, she had potential, she could be a star in her field. We said we would meet again next April. I will miss the happy familiar face in the meeting next year. I will be looking in the crowd for her face. I am sure she will be with us.
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
the search? the holy grail?
The search for straight men is quite similar to the search of the Holy Grail. Everybody is looking for them with no success, and some say they no longer exist.
I have nothing against gay people, on the contrary I appreciate them and can only imagine the kind of struggles (both internal and social) they are going through. What I am saying is that I am meeting more and more gay, and no straight men. Where did all the straight (single) men go?
I have nothing against gay people, on the contrary I appreciate them and can only imagine the kind of struggles (both internal and social) they are going through. What I am saying is that I am meeting more and more gay, and no straight men. Where did all the straight (single) men go?
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Δημόσιες Υπηρεσίες και ψυχικά τραύματα
Εδώ τζαι χρόνια δεν είχα καμιά επαφή με δημόσιες υπηρεσίες (ευτυχώς) και ως εκ τούτου και καμία απολύτως αντίληψη του τι συμβαίνει. Ακούω από φίλους και συγγενείς εμπειρίες από μέσα αλλά μέχρι εκεί. Σήμερα έπρεπε να πάω σε μια δημόσια υπηρεσία γιατί εχρωστούσα τους λέει λεφτά. Ξεκίνησα το πρωί από σπίτι βρίζοντας - αφού έπρεπε να μπω μέσα στο αυτοκίνητο και στην κίνηση, σε αντίθεση με το περπάτημα που κάνω για τη δουλειά μου. Άρα σημειώστε ότι αναγνωρίζω ότι ήμουν αρνητικά προδιαθετημένη. Φτάνω στην υπηρεσία και για περίπου 10 λεπτά γυρίζω στις γειτονιές για να βρω να παρκάρω. Παντού γεμάτοι οι γύρω δρόμοι και από τις δύο πλευρές του πεζοδρομίου. Φορτώνω ξανά: δημόσια υπηρεσία και να μην έχει μεριμνήσει για τους επισκέπτες της; Τελοσπάντων, παρκάρω κάπου στ' ανάθεμα, κάμνω τζαι το πρωινό μου περπάτημα τζαι φτάνω στην μπροστινή πόρτα του κτιρίου. Σπρώχνω τζαι δεν ανοίγει. Παρατηρώ τζαι γράφει: Χρησιμοποιήστε τη βόρεια είσοδο του κτιρίου. Πάλε φορτώνω! Δηλαδή κύριε μου αν είμαι απροσανατόλιστη (που είμαι!) θα μυριστώ τα νύχια μου που εν η βόρεια είσοδος; Χρησιμοποιώντας το εσωτερικό GPS που κρύβει κάθε γυναίκα ήβρα την είσοδο (δεν ήταν τζαι τόσο δύσκολο). Σαν βγεις στον πηγεμό για τη βόρεια είσοδο όμως περνάς από ένα καφέ τελευταίας μόδας (μάλλον η καντίνα της υπηρεσίας ήταν) με ομπρέλλες και τραπεζάκια έξω, πλαστικό γρασίδι στρωμένο κάτω τζαι 5-6 άτομα να καπνίζουν, να πίνουν τον καφέ τους τζαι να με καρφώνουν μόλις επέρασα. Είδες κολπούιν για να διαφημίσουν την καντίνα; Γιατί εν βρίσκω άλλο λόγο για να μεν χρησιμοποιούν την κεντρική είσοδο, εκτός τζαι αν φέρνει κακό φενγ σούη!
Μπαίνω στο κτίριο επιτέλους, φορτωμένη (ήταν κατεβασμένα τα μούτρα μου, είδα τα στο παράθυρο/καθρέφτη και είπα να γίνω πιο γλυκιά) τζαι βλέπω να κάθεται ένας κύριος σεκιουριτάς. Απαναγία μου εσκέφτηκα, μα που ήρτα; Έχουμεν έτσι στέητ οφ δε άρτ πράματα στην Κύπρο! Ασφάλεια τζαι κακόν α! Πλησιάζω τον κύριο και ζητά μου όνομα, ταυτότητα τζαι τηλέφωνο (τα μισά είπα του τα λάθος και εκρυφογέλουν την ώρα που τα ελάλουν). Έδωσεν μου έναν πάσον/καρτούα να το κουρτίσω πάνω μου τωρά που θα είμαι μέσα στο κτίριο για λόγους ασφαλείας. Εντυπωσιασμένη ακόμα!
Βκαίνω που το ανσανσέρ στον όροφο που ήθελα, βρίσκω το γραφείο που έψαχνα και χτυπώ την πόρτα. This will be easy and quick (11.40) εσκέφτηκα και έκαμνα με το νου μου σενάρια να κατεβώ κέντρο να πιάσω μια μπλούζα που είδα προχτές. Μέσα στο γραφείο δκυο κυρίες από τα 40 μέχρι τα 55. Η μια εμιλούσεν στο τηλέφωνο, η άλλη ανεκάτωνεν μέσα στην τσάντα της. Λέω της μιας τι θέλω και ρωτώ αν είμαι στο σωστό γραφείο.
- Ναι εν το σωστό γραφείο, λαλεί μου.
- Ωραία έχω την επιστολή και τα λεφτά σας, απαντώ.
- Εντάξει.
- Ε να σας τα δώσω;
- Καρτέρα την κοπέλα που μιλά, λαλεί μου και συνεχίζει να ανεκατώνει στα συρτάρια τζαι να με γράφει.
Καρτερώ, καρτερώ υπομονετικά. Μετά που λία λεπτά μπαίνει μέσα ένας κύριος και λέει της κοπέλας να πάει να φέρει κάτι αρχεία για να δουλέψει. Τζαμέ ξεκινά το μουρμουρητό της: Μα μπόρω; Είμαι άρρωστη. Θα φυρτώ νομίζω. Κανονικά έπρεπε να είμαι σπίτι αλλά έτο επειδή είμαι πάντα πρόθυμη ήρτα να δουλέψω. Εγώ εσκέφτουμουν μάνα μου την καημένην. Ώσπου να το σκεφτώ κλείει η άλλη κυρία το τηλέφωνο και με πολύ αργούς ρυθμούς τοποθετεί το τηλέφωνο στη συσκευή. Το ύφος της από χαμογελαστό αλλάζει σε θλίψης να το πω; Απόγνωσης να το πώ; Βαριεστημάρας να το πω; Περιμένω να κάμει οπτική επαφή (περίπου 3 λεπτά) και λέω της τι θέλω (να πληρώσω κάτι που χρωστώ κλπ κλπ). Απαντά: α, μα για να πληρώσεις; Τι θέλεις ακριβώς; Τώρα να έβρω το μπλογκ μου. Δώσε μου τζαι την επιστολή σου μήπως έκαμες λάθος.
Αρχίζει να γράφει την απόδειξη (ήταν 12.01). Μπαίνει μέσα η συνάδελφος της που βογκούσε πριν. Μόλις μπαίνει αρχίζει να βογκά και η δική μου. Συνεχίζει να γράφει την απόδειξη (12.10). Δίνω της τα λεφτά. Μετρά τα 4 φορές (ΔΕΝ υπερβάλλω) με τη μηχανή. Τελειώνει να γράφει την απόδειξη (12.15). Πρέπει να μου δώσει ρέστα. Μετρά ξανά τα λεφτά (1 φορά), μετά κάμνει στην υπολογιστική την πράξη (κάτι τεράστιες υπολογιστικές της κυβέρνησης). Κάμνει ξανά την πράξη (στρογγυλός αριθμός, μαθηματικά δευτέρας δημοτικού). Σηκώνεται και πάει στο δίπλα γραφείο (με ύφος πόνου και χωρίς να πει τίποτε) και έρκεται πίσω με τα ρέστα μου (12.25). Χαμογελώ, ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση (που τους επλήρωσα δηλαδή!), δεν μου απαντούν με παρακαλώ, με γεια τζαι φέφκω. Τα νεύρα μου στο φούλ γιατί τόσην ώραν εμπορούσαν να κάμουν του κόσμου την δουλειάν!
Στον διάδρομο κάποια άλλη κοπέλα μουρμουρά ότι είναι άρρωστη. Άρκησα αλλά έκαμα τη σύνδεση....εν Τετάρτη, δουλεύκουν απόγευμα! Τί τους βάλλετε να δουλεύκουν τζαι απόγευμα τους ανθρώπους; Αφού αν εδουλεύκαν κανονικά το πρωί πάλε θα εφκένετε!
Κατεβαίνω κάτω, τζαμέ που μου εδώσαν την κάρτα ασφαλείας και η ασφάλεια λείπει. Πετάσσω το καρτελλούην στο τραπεζάκι τζαι φεύκω. ΠΟΤΕ ξανά σε δημόσια υπηρεσία! ΠΟΤΕ!
Μπαίνω στο κτίριο επιτέλους, φορτωμένη (ήταν κατεβασμένα τα μούτρα μου, είδα τα στο παράθυρο/καθρέφτη και είπα να γίνω πιο γλυκιά) τζαι βλέπω να κάθεται ένας κύριος σεκιουριτάς. Απαναγία μου εσκέφτηκα, μα που ήρτα; Έχουμεν έτσι στέητ οφ δε άρτ πράματα στην Κύπρο! Ασφάλεια τζαι κακόν α! Πλησιάζω τον κύριο και ζητά μου όνομα, ταυτότητα τζαι τηλέφωνο (τα μισά είπα του τα λάθος και εκρυφογέλουν την ώρα που τα ελάλουν). Έδωσεν μου έναν πάσον/καρτούα να το κουρτίσω πάνω μου τωρά που θα είμαι μέσα στο κτίριο για λόγους ασφαλείας. Εντυπωσιασμένη ακόμα!
Βκαίνω που το ανσανσέρ στον όροφο που ήθελα, βρίσκω το γραφείο που έψαχνα και χτυπώ την πόρτα. This will be easy and quick (11.40) εσκέφτηκα και έκαμνα με το νου μου σενάρια να κατεβώ κέντρο να πιάσω μια μπλούζα που είδα προχτές. Μέσα στο γραφείο δκυο κυρίες από τα 40 μέχρι τα 55. Η μια εμιλούσεν στο τηλέφωνο, η άλλη ανεκάτωνεν μέσα στην τσάντα της. Λέω της μιας τι θέλω και ρωτώ αν είμαι στο σωστό γραφείο.
- Ναι εν το σωστό γραφείο, λαλεί μου.
- Ωραία έχω την επιστολή και τα λεφτά σας, απαντώ.
- Εντάξει.
- Ε να σας τα δώσω;
- Καρτέρα την κοπέλα που μιλά, λαλεί μου και συνεχίζει να ανεκατώνει στα συρτάρια τζαι να με γράφει.
Καρτερώ, καρτερώ υπομονετικά. Μετά που λία λεπτά μπαίνει μέσα ένας κύριος και λέει της κοπέλας να πάει να φέρει κάτι αρχεία για να δουλέψει. Τζαμέ ξεκινά το μουρμουρητό της: Μα μπόρω; Είμαι άρρωστη. Θα φυρτώ νομίζω. Κανονικά έπρεπε να είμαι σπίτι αλλά έτο επειδή είμαι πάντα πρόθυμη ήρτα να δουλέψω. Εγώ εσκέφτουμουν μάνα μου την καημένην. Ώσπου να το σκεφτώ κλείει η άλλη κυρία το τηλέφωνο και με πολύ αργούς ρυθμούς τοποθετεί το τηλέφωνο στη συσκευή. Το ύφος της από χαμογελαστό αλλάζει σε θλίψης να το πω; Απόγνωσης να το πώ; Βαριεστημάρας να το πω; Περιμένω να κάμει οπτική επαφή (περίπου 3 λεπτά) και λέω της τι θέλω (να πληρώσω κάτι που χρωστώ κλπ κλπ). Απαντά: α, μα για να πληρώσεις; Τι θέλεις ακριβώς; Τώρα να έβρω το μπλογκ μου. Δώσε μου τζαι την επιστολή σου μήπως έκαμες λάθος.
Αρχίζει να γράφει την απόδειξη (ήταν 12.01). Μπαίνει μέσα η συνάδελφος της που βογκούσε πριν. Μόλις μπαίνει αρχίζει να βογκά και η δική μου. Συνεχίζει να γράφει την απόδειξη (12.10). Δίνω της τα λεφτά. Μετρά τα 4 φορές (ΔΕΝ υπερβάλλω) με τη μηχανή. Τελειώνει να γράφει την απόδειξη (12.15). Πρέπει να μου δώσει ρέστα. Μετρά ξανά τα λεφτά (1 φορά), μετά κάμνει στην υπολογιστική την πράξη (κάτι τεράστιες υπολογιστικές της κυβέρνησης). Κάμνει ξανά την πράξη (στρογγυλός αριθμός, μαθηματικά δευτέρας δημοτικού). Σηκώνεται και πάει στο δίπλα γραφείο (με ύφος πόνου και χωρίς να πει τίποτε) και έρκεται πίσω με τα ρέστα μου (12.25). Χαμογελώ, ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση (που τους επλήρωσα δηλαδή!), δεν μου απαντούν με παρακαλώ, με γεια τζαι φέφκω. Τα νεύρα μου στο φούλ γιατί τόσην ώραν εμπορούσαν να κάμουν του κόσμου την δουλειάν!
Στον διάδρομο κάποια άλλη κοπέλα μουρμουρά ότι είναι άρρωστη. Άρκησα αλλά έκαμα τη σύνδεση....εν Τετάρτη, δουλεύκουν απόγευμα! Τί τους βάλλετε να δουλεύκουν τζαι απόγευμα τους ανθρώπους; Αφού αν εδουλεύκαν κανονικά το πρωί πάλε θα εφκένετε!
Κατεβαίνω κάτω, τζαμέ που μου εδώσαν την κάρτα ασφαλείας και η ασφάλεια λείπει. Πετάσσω το καρτελλούην στο τραπεζάκι τζαι φεύκω. ΠΟΤΕ ξανά σε δημόσια υπηρεσία! ΠΟΤΕ!
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Singles don't fit in Cyprus
Είμαι στα early 30s, single, ευτυχισμένη και ζω στην Κύπρο. Και μόλις προχτές ανακάλυψα ότι είμαι πολλά κρίμα. Γιατί κανονικά μέχρι τώρα θα έπρεπε να ήμουν παντρεμένη, να είχα τουλάχιστον δύο μωρά, ένα σπίτι του μισού εκατομυρίου και κάμποσους συγγενείς και παντρεμένους φίλους να μας περικυκλώνουν.
Το ότι είμαι single στην Κύπρο μάλλον είναι έγκλημα και σημαίνει ότι είτε είμαι "πολλά ιδιότροπη και έχω ψηλές προδιαγραφές, είτε ότι είμαι λεσβία". Η πιθανότητα να μην έχω βρει το άτομο με το οποίο να είμαι καλά και να θέλουμε και οι δύο να είμαστε μαζί δεν παίζει . Γιατί το πιο σημαντικό είναι "να παντρευτείς και να κάμεις μωρά και κανεί ιδιοτροπίες γιατί εν είσαι τζαι κανέναν μωρό!"
Το ότι είσαι single, ζεις τη ζωή σου, έχεις τη δουλειά σου, κάνεις τα ταξίδια σου, γνωρίζεις κόσμο, βγαίνεις, είσαι επιτέλους ισορροπημένη γιατί ξέρεις τι ψάχνεις στη ζωή σου και τί μπορεί να σε κάνει χαρούμενη δεν ενδιαφέρει κανένα στην Κύπρο. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτείς!
Εστήσαν με στη γωνιά προχτές συγγενικά πρόσωπα για το θέμα και μετά ένιωσα σκατά γιατί δεν μίλησα να τους τα πω ανοιχτά! Έλειπα ένα μήνα εξωτερικό για δουλειές αλλά δεν ρώτησαν πως πέρασαν, δεν ρώτησαν αν είμαι καλά, απλά άρχισαν το κύρηγμα για το ότι δεν έχω παντρευτεί ακόμη. Το ποια είμαι και τί είμαι σαν άτομο δεν τους ενδιαφέρει. Το τι θα έπρεπε να είμαι ως μέλος της κυπριακής κοινωνίας ήταν σημαντικότερο.
Πέραν από το πιστεύω πως τον γάμο τον σκέφτεσαι επειδή θέλεις να ζήσεις με ένα συγκεκριμένο άτομο - δηλαδή πρέπει να βρεθεί κάποιος να μου δημιουργήσει την ανάγκη να θέλω να περάσω μαζί του το υπόλοιπο της ζωής μου - ποιος είπε ότι θέλω να περάσω τη ζωή μου μόνη μου; Αλλά το θέμα αγαπητοί μου συγγενείς δεν είναι να βρω κάποιον απλά για να πω ότι είμαι με κάποιον. Το θέμα είναι να βρω κάποιον που δεν θα μου χαλάσει την ισορροπία μου αλλά θα την ενισχύσει, κάποιον που θα έχει ελαττώματα αλλά δεν θα με ενοχλούν γιατί θα τον αγαπώ, κάποιον που δεν θα βαριέμαι να έχω δίπλα μου, κάποιον που θα θέλει να είναι μαζί μου για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που θα θέλει να με κάνει, κάποιον με τον οποίο να νιώθω ασφάλεια και κατανόηση και να μπορώ να μοιραστώ τον εαυτό μου. Κάποιον με τον οποίον θα ερωτευτώ, γιατί ναι, πιστεύω στον έρωτα! Όσον και αν εσείς λέτε ότι είναι βλακείες για εμένα δεν είναι. Δεν θα ερωτευτώ όπως όταν ήμουν 18 χρονών, αλλά όλα όσα περίγραψα πιο πάνω για εμένα είναι έρωτας. Και το μωρό εν θα το κάμω επειδή πρέπει να κάνουμε μωρά, αν αποφασίσω να κάμω μωρό θα είναι γιατί θα θέλω να φέρω στον κόσμο το μωρό αυτού του κάποιου που αγαπώ.
I feel like floating in a cloud, είμαι καλά στη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου αλλά με χάλασαν τα σχόλια των συγγενών γιατί κατάλαβα ότι I don't fit in (άρκησα λίον!). Και δεν θέλω να συμβιβαστώ γιατί θέλω να είμαι με όποιον γουστάρω και με κάνει να νιώθω ο εαυτός μου, όχι με όποιον γουστάρει η κοινωνία.
Το ότι είμαι single στην Κύπρο μάλλον είναι έγκλημα και σημαίνει ότι είτε είμαι "πολλά ιδιότροπη και έχω ψηλές προδιαγραφές, είτε ότι είμαι λεσβία". Η πιθανότητα να μην έχω βρει το άτομο με το οποίο να είμαι καλά και να θέλουμε και οι δύο να είμαστε μαζί δεν παίζει . Γιατί το πιο σημαντικό είναι "να παντρευτείς και να κάμεις μωρά και κανεί ιδιοτροπίες γιατί εν είσαι τζαι κανέναν μωρό!"
Το ότι είσαι single, ζεις τη ζωή σου, έχεις τη δουλειά σου, κάνεις τα ταξίδια σου, γνωρίζεις κόσμο, βγαίνεις, είσαι επιτέλους ισορροπημένη γιατί ξέρεις τι ψάχνεις στη ζωή σου και τί μπορεί να σε κάνει χαρούμενη δεν ενδιαφέρει κανένα στην Κύπρο. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτείς!
Εστήσαν με στη γωνιά προχτές συγγενικά πρόσωπα για το θέμα και μετά ένιωσα σκατά γιατί δεν μίλησα να τους τα πω ανοιχτά! Έλειπα ένα μήνα εξωτερικό για δουλειές αλλά δεν ρώτησαν πως πέρασαν, δεν ρώτησαν αν είμαι καλά, απλά άρχισαν το κύρηγμα για το ότι δεν έχω παντρευτεί ακόμη. Το ποια είμαι και τί είμαι σαν άτομο δεν τους ενδιαφέρει. Το τι θα έπρεπε να είμαι ως μέλος της κυπριακής κοινωνίας ήταν σημαντικότερο.
Πέραν από το πιστεύω πως τον γάμο τον σκέφτεσαι επειδή θέλεις να ζήσεις με ένα συγκεκριμένο άτομο - δηλαδή πρέπει να βρεθεί κάποιος να μου δημιουργήσει την ανάγκη να θέλω να περάσω μαζί του το υπόλοιπο της ζωής μου - ποιος είπε ότι θέλω να περάσω τη ζωή μου μόνη μου; Αλλά το θέμα αγαπητοί μου συγγενείς δεν είναι να βρω κάποιον απλά για να πω ότι είμαι με κάποιον. Το θέμα είναι να βρω κάποιον που δεν θα μου χαλάσει την ισορροπία μου αλλά θα την ενισχύσει, κάποιον που θα έχει ελαττώματα αλλά δεν θα με ενοχλούν γιατί θα τον αγαπώ, κάποιον που δεν θα βαριέμαι να έχω δίπλα μου, κάποιον που θα θέλει να είναι μαζί μου για αυτό που είμαι και όχι για αυτό που θα θέλει να με κάνει, κάποιον με τον οποίο να νιώθω ασφάλεια και κατανόηση και να μπορώ να μοιραστώ τον εαυτό μου. Κάποιον με τον οποίον θα ερωτευτώ, γιατί ναι, πιστεύω στον έρωτα! Όσον και αν εσείς λέτε ότι είναι βλακείες για εμένα δεν είναι. Δεν θα ερωτευτώ όπως όταν ήμουν 18 χρονών, αλλά όλα όσα περίγραψα πιο πάνω για εμένα είναι έρωτας. Και το μωρό εν θα το κάμω επειδή πρέπει να κάνουμε μωρά, αν αποφασίσω να κάμω μωρό θα είναι γιατί θα θέλω να φέρω στον κόσμο το μωρό αυτού του κάποιου που αγαπώ.
I feel like floating in a cloud, είμαι καλά στη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου αλλά με χάλασαν τα σχόλια των συγγενών γιατί κατάλαβα ότι I don't fit in (άρκησα λίον!). Και δεν θέλω να συμβιβαστώ γιατί θέλω να είμαι με όποιον γουστάρω και με κάνει να νιώθω ο εαυτός μου, όχι με όποιον γουστάρει η κοινωνία.
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Χελώνα
Ήμουν προχτές σε ένα μπαράκι, και καθώς περνούσα κάτω που μιαν άσπρην καμάραν για να πάω τουαλέττα θωρώ μια παλιά συνάδελφο να φορεί κίτρινο φανελάκι Abercrombie & Fitch τζαι να μου κάμνει νόημα από την γωνιά του μπαρ. Βουρά τζαι έρκετε πάνω μου με μια χαρά να με ρωτήσει τι κάμνω τζαι που εχάθηκα. Ώσπου να προλάβω να απαντήσω τραβά με να με πάρει στην γωνιά που εκάθετουν για να μου δείξει τον γιόν της (ήταν έγκυος τότε που δουλεύκαμεν μαζί). "Ού εμεγάλωσεν πολλά" λαλώ της, τζαι μέσα μου σκέφτομαι: Άρα εγεράσαμεν αράχνη, εγεράσαμεν. Επιμένει να πάμεν σπίτι της να δω τζαι το άλλο μωρό τζαι να κόψουμεν καμιάν κουβέντα. Να της πώ λέει τα νέα μου τζαι που εγύρισα, τι είδα. Επειδή επέμενεν πολλά τζαι ήταν ενθουσιασμένη εδέχτηκα. Έκαμεν μου εντύπωση η χαρά της που με είδε γιατί ποττέ δεν είμασταν αρκετά κοντά ούτως ώστε να συζητούμεν πράματα πέραν της δουλειάς.
Βρεθούμαστεν σπίτι της λοιπόν, το οποίο έχει εντυπωσιακότατην θέαν αφού μόνο ένας δρόμος (τζαι ένας γκρεμός) το χωρίζουν από τη θάλασσα. Καθούμαστεν δίπλα που τα τεράστια παράθυρα (παντού γυαλί) και συνεχίζει να μου λέει για τα μωρά της ενώ εγώ κοιτάζω κάτω στη θάλασσα. Ξαφνικά βλέπω μια τεράστια χελώνα (καρέτα-καρέτα;) να βγαίνει από τη θάλασσα και να έρχετε προς το δρόμο. Εκόλλησα πάνω της, εμαγνητίστηκα τζαι επερίμενα την να ανεβεί προς τα πάνω. Ξαφνικά φωνάζει μου το μωρόν της συναδέλφου τζαι γυρίζω να του μιλήσω. Ώσπου να γυρίσω πίσω χασιμιά η χελώνα. Τίποτε! Ώσπου ξαφνικά βουρά τζαι φκένει που τους βράχους έναν χελωνονιτζάκι! Εν τολμώ να πω τίποτε! Θα με φκάλουν πελλή! Θωρεί με το μωρό που έμεινα παλαβομένη, κοιτάζει έξω τζαι λαλεί μου: Ou, εν έναν μαννό χελωνονιτζάκι που μένει εδώ τζαι αρέσκει του να κάμνει βουτιές ούλλη μέρα, μεν του διάς σημασία.
Καθώς μου μιλά το μωρό θωρώ το χελωνονιτζάκι να παίρνει φόραν τζαι να βουρά να δώσει που τον γκρεμό κάτω. Σηκώνουμε τζαι φωνάζω: Όϊ εν να σκοτωθείς, μεν το κάμεις, σκέφτου την μάμα σου!
Από το βάθος ακούω μια μουσική, γυρίζω τζαι πιάνω στα χέρκια μου το ξυπνητήρι. Time to wake up!
Βρεθούμαστεν σπίτι της λοιπόν, το οποίο έχει εντυπωσιακότατην θέαν αφού μόνο ένας δρόμος (τζαι ένας γκρεμός) το χωρίζουν από τη θάλασσα. Καθούμαστεν δίπλα που τα τεράστια παράθυρα (παντού γυαλί) και συνεχίζει να μου λέει για τα μωρά της ενώ εγώ κοιτάζω κάτω στη θάλασσα. Ξαφνικά βλέπω μια τεράστια χελώνα (καρέτα-καρέτα;) να βγαίνει από τη θάλασσα και να έρχετε προς το δρόμο. Εκόλλησα πάνω της, εμαγνητίστηκα τζαι επερίμενα την να ανεβεί προς τα πάνω. Ξαφνικά φωνάζει μου το μωρόν της συναδέλφου τζαι γυρίζω να του μιλήσω. Ώσπου να γυρίσω πίσω χασιμιά η χελώνα. Τίποτε! Ώσπου ξαφνικά βουρά τζαι φκένει που τους βράχους έναν χελωνονιτζάκι! Εν τολμώ να πω τίποτε! Θα με φκάλουν πελλή! Θωρεί με το μωρό που έμεινα παλαβομένη, κοιτάζει έξω τζαι λαλεί μου: Ou, εν έναν μαννό χελωνονιτζάκι που μένει εδώ τζαι αρέσκει του να κάμνει βουτιές ούλλη μέρα, μεν του διάς σημασία.
Καθώς μου μιλά το μωρό θωρώ το χελωνονιτζάκι να παίρνει φόραν τζαι να βουρά να δώσει που τον γκρεμό κάτω. Σηκώνουμε τζαι φωνάζω: Όϊ εν να σκοτωθείς, μεν το κάμεις, σκέφτου την μάμα σου!
Από το βάθος ακούω μια μουσική, γυρίζω τζαι πιάνω στα χέρκια μου το ξυπνητήρι. Time to wake up!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)