Περιήγηση στην εντός των τειχών Λευκωσία

Ξεκινώντας από την πύλη Αμμοχώστου, περάσαμε μπροστά από τον Ορφέα, με το καλύτερο κοτόπουλο σουβλάκι στη Λευκωσία, και τις πιο όμορφες βραδιές με ούζο και καλή παρέα τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού. Τζάκι, κρασάκι και μεζέδες το χειμώνα...

Περάσαμε δίπλα από το αρχοντικό της Αξιοθέας, με τα τουρκικά φυλάκια μόλις μερικά μέτρα μακριά, για να καταλήξουμε στην εκλησσία της Χρυσαλινιώτισσας - χτισμένη πάνω στην πράσινη γραμμή (μετέπειτα "κατασκεύασμα"), με τις αυλές των γειτονικών σπιτιών να βρίσκονται σχεδόν μέσα στο προαύλιο. Αν δεν κάνω λάθος εδώ έγιναν κάποια γυρίσματα για το "Την Πάτησα".

Μετά μπήκαμε στη βιομηχανική περιοχή της παλιάς Λευκωσίας, περιοχή στην οποία ακόμη εργάζονται διάφοροι τεχνήτες. Τα σπίτια αφημένα στη μοίρα τους, να φαίνονται οι πληγές τους, μερικά με εμφανή τα σημάδια από τους όλμους και από τις μάχες που έγιναν εκεί το 1974. Όλα αυτά πριν από 34 χρόνια, και η παλιά Λευκωσία ακόμη κοιμάτε....

Στη φωτογραφια πιο κάτω φαίνεται ένα graffiti/ αναπαράσταση των τειχών της παλιά Λευκωσίας. Εδώ φαίνονται οι πύλες των τειχών (Πάφου, Αμμοχώστου, Κερύνειας), αλλά ο καλλιτέχνης σε κάθε κομμάτι της εντός των τειχών πόλης προσπάθησε να συμπεριλάβει στοιχεία από παραδόσεις άλλων πολιτισμών, για να δείξει τόσο την επίδραση των κατακτητών στη Κύπρο, όσο και τις διάφορες φυλές που κατοικούν τώρα στην παλία πόλη. Το ειρωνικό είναι ότι έμαθα για το graffiti αυτό από ένα couch-surfer που επισκέφτηκε την πόλη!

Περπατήσαμε πίσω από την αρχεπισκοπή, στα στενά δρομάκια με τα κόκκινα λαμπάκια, για να δούμε συνθήματα που δείχνουν ότι το "Δεν Ξεχνώ" που είχαμε γραμμένο στα τετράδια μας για να μας θυμίζει τα κατεχόμενα (δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι) δεν έχει πλεον νόημα!  Ίσως να ήταν καλύτερα: Θυμάμαι να μην ξεχάσω.

Τα στενά δρομάκια με τα παλιά σπίτια, τις μεγάλες ξύλινες πόρτες και τις εσωτερικές αυλές συνεχίζουν. Για κάποιο άγνωστο λόγο νίωθω να αίσθημα ευφορίας και γαλήνης κάθε φορά που βρίσκομαι σε αυτό το μέρος της πόλης. 

Καθώς περπατάμε, άρχισε ήδη να νυχτώνει και η πόλη αλλάζει χρώμα αλλά μένει ακόμη βουβή. Ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να μετατρέψω ένα από τα σπίτια αυτά σε χώρο για αγαπημένα άτομα.

Η βόλτα καταλήγει στη Φανερωμένη, στα Καλά Καθούμενα, για ένα γάλα με τριαντάφυλλο, τάβλι (για όσους ξέρουν να παίζουν) και για να "χωνέψουμε" όλη αυτή την ενέργεια που μαζέψαμε από τα στενά σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας. 

Σύντομα νέες φωτογραφίες και νέες διαδρομές!