Νέα Υόρκη, Μάρτιος 2008, κρύοοοο. Πρώτη φορά στο μεγάλο μήλο και ο ενθουσιασμός απερίγραπτος. Καθώς μπαίνω με το ταξί στο Μανχάταν νίωθω να με πλακώνει η πόλη που ξαφνικά από οριζόντια γίνεται κάθετη. Φτάνω στο ξενοδοχείο, στη Times Square με θέα από το δωμάτιο τις φωτεινές πινακίδες της Virgin. Το ταξίδι είναι (δήθεν) επαγγελματικό και οι 5 μέρες θα περάσουν με συναντήσεις για δουλειά και περιήγηση στην πόλη. Εκεί συναντώ φίλους που έφτασαν με διαφορετικές πτήσεις και αρχίζει η εξερεύνηση. Times Square, 5th, 6th and 7th avenues, Soho, Village, Central Park, MoMa...υπάρχουν πολλά να δεις και πολλά να κάνεις σε αυτή την πόλη. Η "ενέργεια" της Νέας Υόρκης μου ζητά να την εξερευνήσω περισσότερο - θα μπορούσα να ζήσω και να μάθω σε αυτό το σημείο του πλανήτη.
Από την πρώτη κιόλας μέρα στην πόλη μια φίλη ανακαλύπτει ότι οι Counting Crows, θα παρουσίαζαν τη νέα τους δουλεία στο Apple Store Soho! Την μέρα της παρουσίασης αφήνουμε τη δουλεία (όχι πως είχαμε ασχοληθεί) και πάμε για Soho, 4 ώρες πριν. Μικρή η ουρά έξω από το κατάστημα αλλά καθώς περνάει η ώρα γινόμαστε όλο και περισσότεροι. Ο κόσμος που περπατάει στο δρόμο ρωτάει τι συμβαίνει και αν έχει βγει το νέο i-phone και περιμένουμε να το αγοράσουμε. Εξηγούμε ότι περιμένουμε να δούμε το συγκρότημα και οι αντιδράσεις είναι ανάμεικτες (who? / oh, i see/ they are crab/is that a new product?). Κάποια κορίτσια πουλάνε στο δρόμο το t-shirt που φορούσε ο Adam σε ένα βίντεο κλιπ και μας λένε ότι οι ίδιες τα σχεδιάζουν και του είχαν χαρίσει το φανελάκι αυτό σε μια συναυλία - δεν τις πιστεύουμε. Η ώρα περνάει, εμείς παγώνουμε και περιμένουμε να εμφανιστεί κάποια λιμουζίνα με το συγκρότημα. Τίποτα....παγώνουμε! Μετά από αρκετή ώρα μας δίνουν ταυτότητες με μια φωτογραφία του συγκροτήματος (μόνο σε 200 άτομα) και μας αφήνουμε να μπούμε στο αμφιθέατρο του Apple Store. Το συγκρότημα είναι ήδη εκεί.
Βγαίνουν στη μικρή σκηνή, και ο Adam εξηγεί τους λόγους για τους οποίους είχα χαθεί τα τελευταία χρόνια, μας λέει πως ήρθε στο χώρο της συναυλίας με το μετρό, πως μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σταματήσει να νίωθει πως είναι κάποιος και να αρχίσει να νιώθει πως είναι όπως όλοι. Ακολουθεί interactive συζήτηση, με τον Adam να απαντάει στις ερωτήσεις μας:
- Who is Maria who came from Nashville?
Adam: Just a Maria, it doesn't matter.
- Thanks for wearing our t-shirt in your video clip.
Adam: Oh, so that is how I got that t-shirt!
Η συζήτηση εναλλάσσεται με τραγούδια παλία (Colorblind, Round Here, Anna Begins) και νέα. Μας μιλάει για τις μέρες κατάθλιψης που πέρασε, για το πως ένιωθε για τον εαυτό του, για τους άλλους. Έκσταση....δεν μπορώ να εξηγήσω τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή αλλά ήμουν εκεί, μόνο εκεί και πουθενά αλλού έστω και για λίγο. Εκεί, με τη μουσική ,και έτσι ξαφνικά ένιωσα...
Η ώρα περνάει, η συζήτηση και τα τραγούδια τελειώνουν σιγά σιγά, και έτσι ξαφνικά βρεθήκαμε στο τέλος μιας παράστασης που δεν είχαμε προγραμματίσει. Έτσι ξαφνικά ζήσαμε μια interactive private συναυλία, και έτσι ξαφνικά τώρα που τα θυμήθηκα μπήκα ξανά σε φθινοπωρινή διάθεση και μου αρέσει γιατί "could you tell me one thing that you remember about me"?
I guess you would but does it really matter?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου