Είμαι σε μια πλαγιά, κάτι σαν κατασκήνωση. Ακριβώς κάτω από την πλαγιά ο δρόμος και ακριβώς κάτω από το δρόμο ένα γήπεδο. Τί γήπεδο δηλαδή, μια χωράφα με δύο τέρματα και πολλά χόρτα. Τυπικό κυπριακό τοπίο της ορεινής υπαίθρου. Κάτι μου θυμίζει είναι η αλήθεια, μια παλιά κατασκήνωση νομίζω.
Στην κατασκήνωση παντού παιδιά να τρέχουν, να παίζουν και να φωνάζουν, στο γήπεδο κάποια άλλα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο και εγώ στέκομαι στην πλαγιά, μαζί με φίλους και κοιτάω προς το δρόμο τα αυτοκίνητα. Δεν ακούω τους ήχους, μόνο τους νιώθω. Κάποιον περιμένω να έρθει και συνεχώς βλέπω τα αυτοκίνητα που περνούν και ενημερώνω τους άλλους. Κάποια στιγμή περνάει ένα μεγάλο τουριστικό λεωφορείο, όχι δεν είναι αυτοί που περιμένω. Πίσω από το τουριστικό λεωφορείο ένα παλιό, πολύ παλιό λεωφορείο, όπως αυτά που βλέπαμε στις ιστορίες του χωρκού απο το ΡΙΚ. Βλέπω το λεωφορείο και αρχικά ενθουσιάζομαι, τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό/αυτοί που περιμένω. Σε κλάσματα δευτερολέπτου το βλέπω να αναποδογυρίζεται και να πέφτει μέσα στο γήπεδο όπου έπαιζαν τα παιδάκια. Ακούω φωνές, ξέρω ότι υπάρχουν πληγωμένοι, ίσως και νεκροί. Για κάποιο λόγο στο μυαλό μου βλέπω τις εικόνες, αν και είμαι αρκετά μακρυά. Το λεωφορείο πρέπει να έπεσε πάνω σε αυτούς που ήταν στο γήπεδο. Πρώτη αντίδραση να τηλεφωνήσω ασθενοφόρο και πυροσβεστική. Τρέχω στο τηλέφωνο, οι αντιδράσεις μου γρήγορες, στο μυαλό μου όμως έχω μια σκέψη: Να βοηθήσω όπως μπορώ φτάνει να μην αναγκαστώ να δω τους νεκρούς και το αίμα, φτάνει να βιώσω τον μόνο πόνο από μακρυά. Και αυτή η σκέψη τρυγυρίζει συνέχεια στο κεφάλι μου.
Ξυπνώ. Αυτή η σκέψη συνεχίζει να είναι στο κεφάλι μου...ο φόβος, η προσπάθεια να μείνω μακρυά από τον ανθρώπινο πόνο αλλά και η ανάγκη να βοηθήσω. Προσπαθώ να καταλάβω τι μπορεί να σημαίνει, ποια γεγονότα στο υποσυνείδητο μου φανέρωσαν αυτή τη φοβία. Τίποτα...κενό.
Χτες το βράδυ πήρα ένα email από κάποια άγνωστη που μου έλεγε πόσο πολύ με έχει πεθυμήσει και μου έδινε διάφορες συμβουλές για τα επαγγελματικά. Ποια είναι αυτή; Σε λίγο ακολούθησε δεύτερο email απο τον Μ.: Ελα Αράχνη, εγώ ήμουν στο email πριν.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν ξύπνησα.
Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που θυμήθηκα όνειρο. Το υποσυνείδητο μου προσπαθεί κάτι να μου πει, άρχισα να το ακούω αλλά όχι να το καταλαβαίνω. Το session ονειροκρισίας έχει ανοίξει και σας περιμένουμε με τα σχόλιά σας.
7 σχόλια:
Ακού να σου πω εγώ που ξέρω: Δεν έχω ιδέα τι να σου πω! Κι εγώ τρελά όνειρα βλέπω, αλλά όλο τα ξεχνάω. Οι διπλοί εφιάλτες (ξέρεις αυτοί που ξυπνάς μα δεν ξυπνάς) είναι το φόρτε μου. Απόγευμα καλό να'χεις και όνειρα γλυκά σαν πας για ύπνο
να ρωτήσω την εξπερ αδερφή μου τζαι να σου πω.
πάντως έσιεις εννοιες, η αλήθκεια να λέγετε.
en aplo: kati perimeneis na ginei alla foasai oti den tha einai opos to perimenes. (i axapari se rolo agil loupeskou tora kai sto pc sas, xwris extra xrewsi)
Όνειρο ήταν προχώρα και άστο να πάει στο καλό.Που το βρήκες αυτό το αυτοκίνητο? Με ένα τέτοιο έφυγα από το χωριό μου το 74.
@ lakis - eftyhos akomi den eho diplous
@ roam oti eho ennoies eho. kai den mporo na pio kai kafe na tis katanevaso. arhisa to gym perkei ginei kanena eleos
@ axapari: en me to lepto pou hreoneis kyria loupeskou? En polla pou perimeno na ginoun kai den ginonte. H opos leei k i Anna: aftos pou perimeno, aftos aftos. Na ksera kai poios itan...
@ stalamatia: eihame kai emeis sto horio palia, den ksero ti egine tora. Tin epsaksa sto internet ti fotografia.
Περιμένεις κάτι γιατί τούτο που έσιεις εν σε ικανοποιεί τζιαι φοβάσαι την απώλεια κοντινών σου ανθρώπων. Το τουριστικό λεωφορείο μπορεί αν συμβολίζει την τωρασινή σου ζωή τζιαι το παλιό λεωφορείο την παιδική σου ηλικία. Τζιαι τα θκυό επεράσαν που δίπλα σου, εν σαννα τζιαι ούτε το ένα ούτε το άλλο ήταν για σένα, με την έννοια ότι κανένα εν εμπόρεσε να σε πάρει στον προορισμό σου. Το λεωφορείο που πέφτει πάνω στα κοπελλούθκια μπορεί να έσιει σχέση με την παιδική σου ηλικία πάλε, μπορεί να σχετίζεται με αισθήματα αποξένωσης όταν ήσουν μιτσιά.
Just a guess. Σε τελικήν ανάλυση μόνο εσύ μπορείς να λύσεις το μυστήριο των ονείρων σου.
PS: Δοκίμασε να τα γράφεις κάτω (σε κάποιο Word document ας πούμε) όποτε μπόρεις, ακόμα τζιαι αν ξυπνήσεις μές τα μαύρα μεσάνυχτα. Πιστεύκω ότι όταν το κάμνεις τούτο εννά θυμάσαι παραπάνω όνειρα. Είσιε φορά που εγώ εθυμούμουν τα τρία-τρία κάθε μέρα.
passenger efharisto! ehoun ontos polli noima afta pou les, tha to psakso. to skeftika na ta simeiono giati tora teleftea ksipno kai thimume ti evlepa kai kati me vasanizei
Δημοσίευση σχολίου