O Δαρβινος και η θεωρια (μου) της ανελιξης

Οι Εγγλέζοι είναι περήφανοι για αρκετά πράματα στη χώρα τους (εκτός από τη βασίλισσα τους) και ένα που τούτα είναι και ο Δαρβίνος. Τις προάλλες ήμουν καλεσμένη μέσω της δουλειάς (δηλαδή υποχρεώσαν με να πάω) σε μια εκδήλωση που γινόταν για τα 200 χρόνια του Δαρβίνου - που τον καιρόν που γεννήθηκε (γιατί δεν ήμουν σίγουρη πριν το κοιτάξω στο ιντερνετ).

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να πάω στην εκδήλωση - μπορούσα να σκεφτώ καλύτερα πράματα να κάμω, π.χ. θα μπορούσα να είμαι στο γυμναστήριο ή για καφέ ή να αντικοινωνικεύω στο μπλοκ. Είχαν πει όμως στη δουλειά ότι ήθελαν να με συστήσουν στον κόσμο (η νέα αλέκτορας) και έπρεπε να πάω. Να βάζω τα μεταξωτά λοιπόν και να φυσάει, στα λεωφορεία μπροστά στα ανσανσέρ τους πλάι (άσχετο) και να φτάνω στην εκδήλωση. Με το ipod στα αυτία και να προσπαθώ να σκεφτώ δικαιολογίες για να σκαπουλάρω όσο πιο σύντομα γίνεται. Μόλις μπαίνω μέσα βρίσκω ακόμη μια από τη δουλειά και συνειδητοποιώ ότι εξεχάσαν ότι θα πήγαινα, και δεν με περίμεναν...να πάρει, έχασα ένα απόγευμα, τζαι κόφκουν με τα τακουνάκια! Σκάζω (εσωτερικά) και μπαίνω στην έκθεση που είχαν για το Δαρβίνο. Βλέπω τους υπόλοιπους μέσα στον ενθουσιασμό και ακούω συζητήσεις του τύπου:
- Εσύ από ποιο πανεπιστήμιο είσαι;
- Της άνω κολοπετινίτσας
- Τι τέλεια! Δεν είσαι ενθουσιασμένος; Εγώ είμαι πολύ ενθουσιασμένη.
- Ναι, και τι ωραία που είναι αυτή η εκδήλωση!
- Και τι τέλειος ο Δαρβίνος.
- Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που είμαι εδώ σήμερα!

Στους διαλόγους άκουα συνέχεια τις λέξεις: exciting, amazing, interesting, great, και η έκφραση στο πρόσωπο τους έδειχνε ότι όντως το εννοούσαν. Εννοείται ότι η μόνη κουβέντα που έκοψα ήταν: hi, how are you στη συνάδελφο...και τονίζω ότι δεν σύστησαν την αλέκτορα σε κανένα, άρα πήγα άδικα. Ήμουν έτοιμη να δραπετεύσω όταν μας φώναξαν να μαζευτούμε σε μια αίθουσα για μια παρουσίαση. I was so excitingly amazed because of this great interesting person that was talking - the great great grandson του Δαρβίνου! Ο δισέγγονος του Δαρβίνου (μεν φανταστείς κανένα μωρό, τα 70 έγυρεν τα!) μίλησε για τη ζωή και το έργο του παππού του μέσα από κάποιες φωτογραφίες του, και επίσης μίλησε για το σπίτι του Δαρβίνου το οποίο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο/ χώρος επισκέψεων για σχολεία.

Την ώρα που μιλούσε ο παππούλης (που μου φάνηκε περισσότερο PR παρά συγγενής) μας είπε λεπτομέρειες που δεν ήξερα, π.χ. ότι ο Δαρβίνος έμεινε μόνο 5 βδομάδες στα Galapagos, όταν επέστρεψε στην Αγγλία μετά από το ταξίδι του τις πιο πολλές ώρες περπατούσε και σκεφτόταν. Και έτσι έγραψε το Origin of Species. Και μέσα στην αντιδραστικότητα μου (που ήθελα να είμαι αλλού και είχα κάτσει και δίπλα από την έξοδο) σκέφτηκα ότι τελικά τούτος ο άνθρωπος επιβεβαιώνει ότι η επιστήμη σχετίζεται άμεσα με τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Γιατί πως μπορείς κύριε μου με 5 βδομάδες παρατήρηση των πουλιών, χωρίς να έχεις μελετήσει σε λεπτομέρεια την περιοχή, να καταλήξεις σε συμπεράσματα για εξέλιξη και επιλογή του είδους (σε σχέση με το ράμφος των πουλιών) αν δεν εφαντάστηκες τζαι κάποια πράματα; Πως μπορείς να σκέφτεσαι (αντί να πειραματίζεται) και να φκάλεις στο τέλος μιας από τις πιο influencial (στα ελληνικά;) θεωρίες; Πολλά που τούτα τα φαντάστηκες, τα σκέφτηκες ή ακόμα τζαι τα ονειρεύτηκες. Τζαι μπράβο σου! Αλλά η θεωρία (μου) εδώ λέει ότι δεν είναι μόνο ο πειραματισμός είναι πάνω από όλα η φαντασία και η δημιουργικότητα, ίσως και ο ενθουσιασμός;

Και αυτό μας οδηγεί στη θεωρία (μου) της ανέλιξης: Για να μπορέσεις να ανελιχθείς στο χώρο εργασίας σου πρέπει να κατελιχθείς στην προσωπική σου ζωή. Επίσης απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μπορείς να χρησιμοποιείς στη δουλειά με ευκολία και ταυτόχρονα τις λέξεις exciting, amazing, interesting, great ενώ χαμογελάς σαν να τζαι εκέρδισεν η Ελλάδα το euro. Στην περίπτωση που δεν μπορείς να κάνεις τα πιο πάνω τότε είναι σίγουρο ότι ναι μεν μπορεί να ανελιχθείς (και μάλιστα με γοργότερους ρυθμούς) αλλά ταυτόχρονα δεν θα σε συμπαθεί κανένας στη δουλεία σου και δεν θα σε καλούν σε συνάξεις, αλλά εσένα δεν θα σε κόφτει γιατί θα έχεις δική σου ζωή.

Φυσικά μετά από μια σύντομη αναφορά στο Δαρβίνο, και μετά από δύο θεωρίες θέλω να θέσω και ένα ερώτημα: Εγώ που δεν ενθουσιάζομαι με τη δουλειά μου αλλά ενθουσιάστηκα προχτές που είδα το φεγγάρι, ή το Σάββατο που είδα ένα φίλο από τα παλιά ή όταν πάω σε ήσυχη παραλία, ή όταν δω ένα χαμόγελο στα χείλη μιας φίλης έχω κάποιο πρόβλημα; Γιατί με όσα βλέπω δίπλα μου φυσιολογική και ανελίξημη δεν με λες!