Φθινοπωρινή μελαγχολία

Οι στόχοι του καλοκαιριού έχουν επιτευχθεί. Τίποτε πολύπλοκο ή βαθύ - απλά να είμαι καλά, να πείσω τον εαυτό μου ότι αξίζω να με διεκδικούν, και να μην μπω στο loop που μπαίνω πάντα - όπου δύσκολη περίπτωση ας επενδύσουμε.

Ήταν πανεύκολο τελικά. Ένιωσα πολλές φορές καλά με διάφορα, μικρά, καθημερινά πράματα. Ένα χαμόγελο από μακριά, το γέλιο, η αναμονή, ένα όμορφο σχόλιο. Ένιωσα έφηβη που δεν κουβαλά φορτία και καχυποψίες. Πρωινό ξύπνημα γεμάτη ενέργεια, έτοιμη να στηρίξω τους φίλους και να τους βάλω στο παιχνίδι της χαλαρής καθημερινότητας. Διακοπές απλές, uncomplicated, με αυτοσχεδιασμούς και όλα να μας έρχονται θετικά.

Η διάθεση παραμένει θετική αλλά σήμερα άρχισε η μελαγχολία. Για τον χειμώνα που έρχεται και δεν θέλω να είναι κρύος στην καρδιά; Γιατί όπως λέει και η Βαμβουνάκη μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη; Ειδικά το τελευταίο το σκέφτηκα για λίγο σήμερα. Δύσκολο να ξέρεις τι θέλεις και να μην μπορείς να το έχεις - τουλάχιστον όχι ακόμη. Ενώ γύρω σου έχεις άτομα που θέλουν να ξοδέψουν την αγάπη τους σε εσένα, εσύ να την δέχεσαι ξέροντας ότι υπάρχει ημερομηνία λήξης γιατί η δική σου αγάπη θέλει να ξοδευτεί κάπου αλλά δεν γίνεται δεκτή.

Έχω ένα προαίσθημα - και όσα προαισθήματα είχα το τελευταίο τρίμηνο βγήκαν όλα αληθινά. Είναι ένα πολύ όμορφο προαίσθημα που με φοβίζει πολύ, τόσο που δεν μπορώ να το παραδεκτώ.

Καλό φθινόπωρο, και ας μην κρατήσει για πολύ ακόμη η μελαγχολία.