Ηλιοβασιλέματα

Οι φωτογραφίες ως απάντηση στο quiz του προηγούμενου post...ηλιοβασιλέματα!

Τόσα πολλά άτομα, από τόσες διαφορετικές χώρες, μαζεμένα για να κάθουνται να περιμένουν τον ήλιον να δύσει πρώτη φοράν είδα!

Μαζί με τα πολλά άτομα και η παρέα του ταξιδιού. Ένιωθα ότι είμασταν σε ένα υπαίθριο σινεμά και περιμέναμε όλοι μαζί να αρχίσει η ταινία. Και μόλις άρχισε περιμέναμε με ανυπομονησία το τέλος, που εξέραμεν ήδη. Δεν θέλω να είμαι πεζή αλλά εκείνη την ώρα (τη δεύτερη φορά που εστήθηκα με τους υπόλοιπους για να δούμε το ηλιοβασίλεμα) σκεφτόμουν τα εξής:

- Εναρκίσει πολλά ακόμα να ππέσει μέσα στη θάλασσα ο γέριμος ο ήλιος; Έχει τόσην ώρα που καρτερούμεν τζαι πάλε επείνασα!

- Καλά τούτοι ούλλοι εν εξαναείδαν ηλιοβασίλεμα τζαι ήρταν δκυό ώρες πριν τζαι καρτερούν το ηλιούιν; Τς τς....

- Εν τόσον ωραία εικόνα τούτη που θωρώ τωρά (την ώραν που έβλεπα το ηλιοβασίλεμα αντί τον κόσμον) που με κάμνει να νιώθω απόλυτη ηρεμία. 

- Καλά έπρεπεν να σουστώ μέσα στα πλοία, να κουβαλήσω βαλίτσες, να βκώ 300 σκαλιά και να καώ που τον ήλιον για να έρτω να καρτερώ τον ήλιον να του δόξει να δύσει; Κύριε ελέησον πιον.... Εν επίενα στην Πάφο να δω το ηλιοβασίλεμα που το κάστρο; Κάτσετε μάνα μου έσσω σας!

- Άραγε σου να σταματήσω να είμαι κυνική και να μπω και εγώ στο όλο mood που προστάζει το νησί: τι ωραίο ηλιοβασίλεμα. It is wonderful, isn't it?

- Πάντως έτσι όπως το κόφκω εν άξιοι οι κατοίκοι δαμέ να σε βάλουν να πληρώνεις και είσοδο για να δεις το ηλιοβασίλεμα. Πολλά τουριστική φάση τούτη ούλλη η ιστορία.

- Εν ωραία ρε δαμέ, άδε πόσο όμορφα εν τα χρώματα της θάλασσας και του ουρανού! Εντάξει ενοχλούν με τούτοι οι κινέζοι δαμέ δίπλα που φκάλουν φωτογραφίες, και οι τύπισσες δίπλα που φιλιούνται αλλά άδε ήντα ωραία χρώματα.

- Αν φκάλω αλλη μιαν φωτογραφίαν θα στρέψω!

Και ενώ παλεύω με τον εαυτό μου και προσπαθώ να με πείσω να μην είμαι πεζή, ο ήλιος δύει, και ο κόσμος ξεκινά το χειροκρότημα ως επιπράβευση του ήλιου που τα εκατάφερεν να χωστεί μέσα στη θάλασσα τζαι εν τα έκαμεν θάλασσαν τζαι να μείνει τζαμέ σύξυλος. Μπράβο ήλιε μου! Θυμίζει μου πτήσεις με κυπριακές αερογραμμές που παλιά ο κόσμος εχειροκροτούσεν τον πιλότο στην προσγείωση. Nice landing dear sun :)

Παρά την πεζότητα του πιο πάνω κειμένου, δεν υπήρξα τόσο πεζή όλες τις μέρες!  Απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα, αλλά όχι της συγκεκριμένης μέρας - απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα της προηγούμενης, απλή διαδικασία, δεν χρειάστηκε να στηθούμε σας θεατές σε θερινό σινεμά (ή συναυλία) ώρες πριν, δεν χρειάστηκε να σπρώξωμε και δεν χρειάστηκε να "προετοιμαστούμε" για να το δούμε. Απλά το είδαμε.

Υπόσχεση να απολαύσω και άλλα ηλιοβασιλέματα, καθημερινά! Από τώρα τζαι στο εξής δεν θα αγνοώ τον ήλιο την ώρα της προσγείωσής! 

Καλά ηλιοβασιλέματα, εντός ή εκτός :)

Quizz

Τι κοιτάζουν (και γιατί); Η απάντηση μαζί με πολλά ερωτήματα στο επόμενο post.

Έτσι ξαφνικά

Νέα Υόρκη, Μάρτιος 2008, κρύοοοο. Πρώτη φορά στο μεγάλο μήλο και ο ενθουσιασμός απερίγραπτος. Καθώς μπαίνω με το ταξί στο Μανχάταν νίωθω να με πλακώνει η πόλη που ξαφνικά από οριζόντια γίνεται κάθετη. Φτάνω στο ξενοδοχείο, στη Times Square με θέα από το δωμάτιο τις φωτεινές πινακίδες της Virgin. Το ταξίδι είναι (δήθεν) επαγγελματικό και οι 5 μέρες θα περάσουν με συναντήσεις για δουλειά και περιήγηση στην πόλη. Εκεί συναντώ φίλους που έφτασαν με διαφορετικές πτήσεις και αρχίζει η εξερεύνηση. Times Square, 5th, 6th and 7th avenues, Soho, Village, Central Park, MoMa...υπάρχουν πολλά να δεις και πολλά να κάνεις σε αυτή την πόλη. Η "ενέργεια" της Νέας Υόρκης μου ζητά να την εξερευνήσω περισσότερο - θα μπορούσα να ζήσω και να μάθω σε αυτό το σημείο του πλανήτη. 

Από την πρώτη κιόλας μέρα στην πόλη μια φίλη ανακαλύπτει ότι οι Counting Crows, θα παρουσίαζαν τη νέα τους δουλεία στο Apple Store Soho! Την μέρα της παρουσίασης αφήνουμε τη δουλεία (όχι πως είχαμε ασχοληθεί) και πάμε για Soho, 4 ώρες πριν. Μικρή η ουρά έξω από το κατάστημα αλλά καθώς περνάει η ώρα γινόμαστε όλο και περισσότεροι. Ο κόσμος που περπατάει στο δρόμο ρωτάει τι συμβαίνει και αν έχει βγει το νέο i-phone και περιμένουμε να το αγοράσουμε. Εξηγούμε ότι περιμένουμε να δούμε το συγκρότημα και οι αντιδράσεις είναι ανάμεικτες (who? / oh, i see/ they are crab/is that a new product?). Κάποια κορίτσια πουλάνε στο δρόμο το t-shirt που φορούσε ο Adam σε ένα βίντεο κλιπ και μας λένε ότι οι ίδιες τα σχεδιάζουν και του είχαν χαρίσει το φανελάκι αυτό σε μια συναυλία - δεν τις πιστεύουμε. Η ώρα περνάει, εμείς παγώνουμε και περιμένουμε να εμφανιστεί κάποια λιμουζίνα με το συγκρότημα. Τίποτα....παγώνουμε! Μετά από αρκετή ώρα μας δίνουν ταυτότητες με μια φωτογραφία του συγκροτήματος (μόνο σε 200 άτομα) και μας αφήνουμε να μπούμε στο αμφιθέατρο του Apple Store. Το συγκρότημα είναι ήδη εκεί. 

Βγαίνουν στη μικρή σκηνή, και ο Adam εξηγεί τους λόγους για τους οποίους είχα χαθεί τα τελευταία χρόνια, μας λέει πως ήρθε στο χώρο της συναυλίας με το μετρό, πως μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σταματήσει να νίωθει πως είναι κάποιος και να αρχίσει να νιώθει πως είναι όπως όλοι. Ακολουθεί interactive συζήτηση, με τον Adam να απαντάει στις ερωτήσεις μας:

- Who is Maria who came from Nashville? 

Adam: Just a Maria, it doesn't matter.

- Thanks for wearing our t-shirt in your video clip.

Adam: Oh, so that is how I got that t-shirt!

Η συζήτηση εναλλάσσεται με τραγούδια παλία (Colorblind, Round Here, Anna Begins) και νέα. Μας μιλάει για τις μέρες κατάθλιψης που πέρασε, για το πως ένιωθε για τον εαυτό του, για τους άλλους. Έκσταση....δεν μπορώ να εξηγήσω τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή αλλά ήμουν εκεί, μόνο εκεί και πουθενά αλλού έστω και για λίγο. Εκεί, με τη μουσική ,και έτσι ξαφνικά ένιωσα...

Η ώρα περνάει, η συζήτηση και τα τραγούδια τελειώνουν σιγά σιγά, και έτσι ξαφνικά βρεθήκαμε στο τέλος μιας παράστασης που δεν είχαμε προγραμματίσει. Έτσι ξαφνικά ζήσαμε μια interactive private συναυλία, και έτσι ξαφνικά τώρα που τα θυμήθηκα μπήκα ξανά σε φθινοπωρινή διάθεση και μου αρέσει γιατί "could you tell me one thing that you remember about me"? 

I guess you would but does it really matter?

Περιήγηση στην εντός των τειχών Λευκωσία

Ξεκινώντας από την πύλη Αμμοχώστου, περάσαμε μπροστά από τον Ορφέα, με το καλύτερο κοτόπουλο σουβλάκι στη Λευκωσία, και τις πιο όμορφες βραδιές με ούζο και καλή παρέα τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού. Τζάκι, κρασάκι και μεζέδες το χειμώνα...

Περάσαμε δίπλα από το αρχοντικό της Αξιοθέας, με τα τουρκικά φυλάκια μόλις μερικά μέτρα μακριά, για να καταλήξουμε στην εκλησσία της Χρυσαλινιώτισσας - χτισμένη πάνω στην πράσινη γραμμή (μετέπειτα "κατασκεύασμα"), με τις αυλές των γειτονικών σπιτιών να βρίσκονται σχεδόν μέσα στο προαύλιο. Αν δεν κάνω λάθος εδώ έγιναν κάποια γυρίσματα για το "Την Πάτησα".

Μετά μπήκαμε στη βιομηχανική περιοχή της παλιάς Λευκωσίας, περιοχή στην οποία ακόμη εργάζονται διάφοροι τεχνήτες. Τα σπίτια αφημένα στη μοίρα τους, να φαίνονται οι πληγές τους, μερικά με εμφανή τα σημάδια από τους όλμους και από τις μάχες που έγιναν εκεί το 1974. Όλα αυτά πριν από 34 χρόνια, και η παλιά Λευκωσία ακόμη κοιμάτε....

Στη φωτογραφια πιο κάτω φαίνεται ένα graffiti/ αναπαράσταση των τειχών της παλιά Λευκωσίας. Εδώ φαίνονται οι πύλες των τειχών (Πάφου, Αμμοχώστου, Κερύνειας), αλλά ο καλλιτέχνης σε κάθε κομμάτι της εντός των τειχών πόλης προσπάθησε να συμπεριλάβει στοιχεία από παραδόσεις άλλων πολιτισμών, για να δείξει τόσο την επίδραση των κατακτητών στη Κύπρο, όσο και τις διάφορες φυλές που κατοικούν τώρα στην παλία πόλη. Το ειρωνικό είναι ότι έμαθα για το graffiti αυτό από ένα couch-surfer που επισκέφτηκε την πόλη!

Περπατήσαμε πίσω από την αρχεπισκοπή, στα στενά δρομάκια με τα κόκκινα λαμπάκια, για να δούμε συνθήματα που δείχνουν ότι το "Δεν Ξεχνώ" που είχαμε γραμμένο στα τετράδια μας για να μας θυμίζει τα κατεχόμενα (δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι) δεν έχει πλεον νόημα!  Ίσως να ήταν καλύτερα: Θυμάμαι να μην ξεχάσω.

Τα στενά δρομάκια με τα παλιά σπίτια, τις μεγάλες ξύλινες πόρτες και τις εσωτερικές αυλές συνεχίζουν. Για κάποιο άγνωστο λόγο νίωθω να αίσθημα ευφορίας και γαλήνης κάθε φορά που βρίσκομαι σε αυτό το μέρος της πόλης. 

Καθώς περπατάμε, άρχισε ήδη να νυχτώνει και η πόλη αλλάζει χρώμα αλλά μένει ακόμη βουβή. Ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να μετατρέψω ένα από τα σπίτια αυτά σε χώρο για αγαπημένα άτομα.

Η βόλτα καταλήγει στη Φανερωμένη, στα Καλά Καθούμενα, για ένα γάλα με τριαντάφυλλο, τάβλι (για όσους ξέρουν να παίζουν) και για να "χωνέψουμε" όλη αυτή την ενέργεια που μαζέψαμε από τα στενά σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας. 

Σύντομα νέες φωτογραφίες και νέες διαδρομές!

This conversation can serve as a failure to communicate

Κάθομαι στο μπαλκόνι και παίζω με ένα παιχνίδι που μου έφερε η κολλητή μου από το ταξίδι της στη Νέα Υόρκη. Ατάκες από διάφορες ταινίες, κομμένες σε μικρά κομματάκια και κολλημένες σε μαγνήτες ψυγείου. Μπορείς να τις συνδιάσεις για να ξανά-γράψεις τις δικές σου ατάκες, όπως λέει και στο κουτί "write your favorite lines with a new twist".

Παίζω με τις λέξεις και καταλήγω στο εξής: " This conversation can serve as a failure to communicate" - σε ελεύθερη μετάφραση: αυτή η συζήτηση αποδεικνείει ότι αποτύχαμε να επικοινωνήσουμε. Φυσικά προτιμώ την αγγλική εκδοχή, ακούγεται κάπως βαθύτερη. Πάντως δεν είναι τυχαίο που κατέληξα στη φράση αυτή. Όντως νίωθω τον τελεταίο καιρό ότι οι συζητήσεις μου με κάποια άτομα δείχνουν ότι δεν έχουμε καταφέρει να επικοινωνήσουμε ποτέ και σε κανένα επίπεδο. Όπως για παράδειγμα το ότι χρειάζεται να μου μιλάς συνεχώς στο αυτοκίνητο στη διαδρομή Λευκωσία-Λάρνακα, και δεν έχεις καταλάβει ότι θέλω να ακούσω μουσική ή να σκεφτώ!

Και επειδή τελεταία βλέπω μόνο τη φωτεινή πλευρά της ζωής (και ας με έχουν πει και bimbo...εκτός από πριγκίπισα*), αν αντιστρέψουμε τη φράση μπορεί να γίνει: Δεν χρειάζεται να συζητήσω μαζί σου γιατί μπορώ να επικοινωνήσω χωρίς λόγια. Όπως για παράδειγμα να σε βλέπω μετά από 1 χρόνο και το μόνο που χρειάζεται είναι να ανταλλάξουμε ένα χαμόγελο για να καταλάβω ότι όλα είναι καλά.

Δεν ξέρω αν το έχετε βιώσει ποτέ, αλλά για εμένα είναι το καλύτερο είδος επικοινωνίας να ξέρω ότι υπάρχουν άτομα γύρω μου που μπορούν να καταλάβουν χωρίς να χρειαστεί να πω ούτε μια λέξη, μπορούν να διαβάζουν το πρόσωπό μου, τις κινήσεις μου ή ακόμη μπορούν να προβλέψουν τις αντιδράσεις μου. Μπορώ να καθήσω μαζί τους για ώρες χωρίς να χρειαστεί να ανταλλάξουμε ούτε μια λέξη αλλά να νιώθω ότι κάποιος κατανοεί πλήρως. Αν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί έχω χαλαστεί από κάτι, τότε the conversation will be a failure! Και γιαυτό μπορείτε να με πείτε και πριγκίπισσα!

Δεν έχω εκφράσει πλήρως αυτά που νιώθω αλλά δεν βρίσκομαι σε περίοδο βαθείας περισυλλογής. Αυτή η περίοδος θα έρθει σύντομα και ετοιμάζομαι να βουτήξω βαθιά στη νέα μου ζωή, με πολλές σκέψεις και πολλά άτομα με τα οποία θα επικοινωνώ έστω και χωρίς συζήτηση...από κοντά ή μακρυά.

You can't count on me

Συνέντευξη για δουλειά...

Δευτέρα απόγευμα και παίρνω ένα τηλεφώνημα με το οποίο με πληροφορούν ότι θα έχω συνέντευξη για δουλειά την ερχόμενη βδομάδα. Δεν είναι η πρώτη μου συνέντευξη για δουλειά, ξέρω περίπου τι παίζει, τι ερωτήσεις να αναμένω, πως πρέπει να απαντήσω (δηλαδή τι μαλακίες να τους πω) έτσι δεν αγχώνομαι καθόλου!

Τότε χτυπάει το κουδουνάκι (ντριιιν!): Αράχνη τι ρούχα θα βάλεις στη συνέντευξη;
Έλα μου ντε! Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει (αν είχα λέμε τώρα); Να βάλω εκείνο το μαύρακι ταγιερ που φωνάζει επαγγελματισμός (σιγά μην έχω!); Να βάλω το σορτ που βάζω συνήθως στην παραλία ή το μαγιό με ένα παρεό; Ή να πάω καλύτερα με τζην; 'Η να μην πάω; Αρχίζω λοιπόν να κάνω την αναισθησία, ου ψυχραιμία εννοούσα, που με διακατέχει τον τελευταίο καιρό και ανοίγω το ερμάρι ενώ αρχίζει ο μονόλογος!
Αράχνη 1: Δεν είχα ένα πουκαμισάκι που έβαζα συνήθως σε παρουσιάσεις;
Αράχνη 2: Αν δεν ήσουν ηλίθια και δεν το κατέστρεφες στο πλυντήριο θα το είχες ακόμη! Αφού είπαμε 100 φορές έπρεπε να το πλένεις στο χέρι.
Αρ1: Δεν μας χέζω λέω εγώ που θα κάνω πλύσιμο στο χέρι! Τούτη η φούστα δαμέ τι λάλεί; Εν άπαννη (*), γιατί αραγέ σου; Α, ναι, εν τούτη που έν μου άρεσεν.
Αρ.2: Αφού εν μου άρεσεν σημαίνει ότι εν αρκετά σοβαρή άρα να την φορήσω στη συνέντευξη!

Ο μονόλογος συνεχίζει μέχρι να απαφασίσω να φορήσω την άπαννην φούστα με ένα πουκάμισο το οποίο φυσικά δεν είχα και έπρεπε να αγοράσω! Επειδή όμως πιάνουν με οι δαιμόνοι μόνο και μόνο με την ιδέα να κατεβώ για ψώνια Μακαρίου στους 500 βαθμούς κελσίου, κατεβαίνω σε ένα μικρό καταστηματάκι δίπλα από το σπίτι μου και βρίσκω ένα decent πουκαμισάκι που ταιρίασει με τη φούστα και φτιάχνω σετάκι. Φτάνει η ώρα και η στιγμή για τη συνέντευξη (interview στα κυπριακά), ξυπνώ, βάζω τη φούστα, το πουκαμισάκι και το τακουνάκι. Βγάζω το πουκαμισάκι και βάζω από μέσα ένα μπλουζάκι για να μην φαίνεται το ντεκολτέ (είπαμεν είμαστεν σοβαρές), φτιάχνω και το μαλλί και έτοιμη. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και φτάνω στο χώρο που θα γινόταν η συνέντευξη. Στους 80000 βαθμούς κελσίου να φορώ 500 ρούχα και να πρέπει να το παίξω σοβαρό άτομο στην κοινωνία ενώ το μόνο που σκέφτουμε είναι πότε θα τελειώσω να πάω στην παραλία!

Μπαίνω μέσα στην αίθουσα, το πανελ έτοιμο, νομίζω ήταν 6 άτομα. Τους περισσότερους τους ήξερα γιατί είχα δουλέψει παλιά μαζί τους σε άλλη θέση άρα ήταν κάπως να παρουσιάζω σε άτομα που με ήξεραν...και επίσης ήταν κάπως ότι ήξεραν πως ντύνομαι συνήθως (πάντως οϊ με πουκαμισούθκια τζε τακουνούδκια). Ξεκινώ τζε παρουσιάζω τη δουλειά μου, (γιατί αν και το παίζω άνετη ως τωρά ότι εν μόνο για τα ρούχα που αγχώθηκα, αγχώθηκα και για την παρουσίαση) και μετά αρχίζουν οι ερωτήσεις:
Ερ. 1: Γιατί θέλεις να δουλέψεις μαζί μας;
Αράχνη: Παρακολουθώ τη δουλειά του ιδρύματός σας εδώ και χρόνια και θεωρώ πως έχετε καταφέρει να πετύχετε τα περισσότερα στον τομέα αυτό στην Κύπρο. (Μετάφραση: Επειδή εσείς έχετε θέση τζε πολλά απλά θέλω μιαν δουλεία)
Ερ. 2: Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε δύο χρόνια επαγγελματικά;
Αρ. Αν αποφασίσετε να με προσλάβετε τότε φαντάζομαι πως θα συνεχίσω την έρευνα μου σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους στο τμήμα και θα ήθελα να επικεντρωθώ στο γράψιμο. (Μετάφραση: Αν με ρωτάς εμένα θα ήθελα νε ήμουν φωτογράφος του national geographic σε κανέναν Αμαζόνιο, μακριά που τις μαλακίες με τις έρευνες και τα δκιαβάσματα, Ή να ζω στη Νέα Υόρκη ή να μάθω κινέζικα και να γυρίζω σε απομονωμένα χωριά και να κάμνω ντοκυμαντέρ. Πάντως δαμέ εν με φαντάζουμε).
Ερ. 3: Ποια θετικά χαρακτηριστικά πιστεύεις ότι θα προσφέρεις σε εμάς;
Αρ. Είμαι άτομο το οποίο πιστεύει στην ομαδικότητα και έχω την ικανότητα να συντονίζω και να οργανώνω ομάδες, μπορώ να δουλέψω κάτω από αυστηρά χρονοδιαγράμματα κλπ κλπ (Μετάφραση: Έσhι ώραν που σας περιπαίζω τζε εβαρέθηκα πολλά, εν πyρά με τούτα τα ρούχα, εκόψαν με τα ψηλοτάκουνα για αυτόν τελειώνετε να πάμεν τζε έσσο μας).

Τελειώνει η συνέντευξη και είναι όλοι (σχεδόν) χαρούμενοι επειδή άκουσαν αυτά του ήθελαν να ακούσουν. Παρά να ξαναπάω συνέντευξη καλύτερα να επιστρέψω στην παλιά μου δουλεια! Δεν το σηκώνει το στομάχι μου να ακούσω ή να αναγκαστώ να πω ακόμη μια ακαδημαϊκή μαλακία. Δεν θέλω να καταπιεστώ ξανά για πράματα τα οποία δεν αξίζουν όπως π.χ. να αλλάζω αυτό που είμαι για να γίνω αποδεκτή (δαμέ εν δέχουμε να αλλάξω για τους μεγάλους έρωτες, θα αλλάξω για τη δουλεία;) και δεν δέχομαι να περιπέξω ξανά κανέναν ότι ανοίκω σε συγκεκριμένο προφίλ.

Αλλά να με πιστεύφκουν ρε κουμπάρε;.....

Γιαυτό αφήστε με να πιω :)



*άπαννη: δεν έχει φορεθεί ξανά