Ξέρεις....

Ξέρεις πως είμαι, ξέρεις ποια είμαι. Ξέρεις ότι είμαι διαφορετική, ότι και να σημαίνει αυτό - εσύ ξέρεις. Ότι δεν είμαι όπως όλες οι άλλες που ήξερες μέχρι τώρα. Δεν είμαι συμβατική. Και λες ότι με αγαπάς για αυτό που είμαι, όπως εσύ λες απλή, ειλικρινής, αυθόρμητη, αληθινή. Αλλά ξέρεις ότι ταυτόχρονα με φοβάσε για αυτό που είμαι. Ξέρεις τι θέλω, νομίζω το έχεις καταλάβει εδώ και καιρό. Και ξέρεις τι θέλεις αν και μέσα σου παλεύεις πολύ για να το καταπιέσεις, να το αγνοείς. Πολλές φορές ένιωσα ότι είχα ευθύνη για τις λάθος επιλογές σου, απλά γιατί ένιωσες ότι πρέπει να επιλέξεις κάποια για να αποφύγεις αυτό που ήξερες ότι θα γινόταν. Νιώθεις ότι δεν πρέπει να το παραδεχτείς γιατί είμαι εγώ, και στο δικό σου κόσμο δεν είμαι η νόρμα, και εσύ είσαι εσύ που ξέρεις πολύ καλά το δικό σου κόσμο και μέσα σου παλεύεις με το "σωστό", το πρέπει και το μη.

Είναι πολλά άλλα που θέλω να ξέρεις, πολλά που δεν σου έχω πει γιατί δεν μπορείς να τα ακούσεις ακόμη. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σου τα πω. Έχω κουραστεί. Δεν μπορώ να αγνοείς αυτά που θέλουμε. Λέω να συνεχίσω παρακάτω, γιατί όπως ήδη ξέρεις η δική σου συμβατική εικόνα για τον κόσμο είναι πιο δυνατή από όλα αυτά που έχεις μέσα σου για εμένα.

Today I am trying to let go....please let me go.

Φθινοπωρινή μελαγχολία

Οι στόχοι του καλοκαιριού έχουν επιτευχθεί. Τίποτε πολύπλοκο ή βαθύ - απλά να είμαι καλά, να πείσω τον εαυτό μου ότι αξίζω να με διεκδικούν, και να μην μπω στο loop που μπαίνω πάντα - όπου δύσκολη περίπτωση ας επενδύσουμε.

Ήταν πανεύκολο τελικά. Ένιωσα πολλές φορές καλά με διάφορα, μικρά, καθημερινά πράματα. Ένα χαμόγελο από μακριά, το γέλιο, η αναμονή, ένα όμορφο σχόλιο. Ένιωσα έφηβη που δεν κουβαλά φορτία και καχυποψίες. Πρωινό ξύπνημα γεμάτη ενέργεια, έτοιμη να στηρίξω τους φίλους και να τους βάλω στο παιχνίδι της χαλαρής καθημερινότητας. Διακοπές απλές, uncomplicated, με αυτοσχεδιασμούς και όλα να μας έρχονται θετικά.

Η διάθεση παραμένει θετική αλλά σήμερα άρχισε η μελαγχολία. Για τον χειμώνα που έρχεται και δεν θέλω να είναι κρύος στην καρδιά; Γιατί όπως λέει και η Βαμβουνάκη μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη; Ειδικά το τελευταίο το σκέφτηκα για λίγο σήμερα. Δύσκολο να ξέρεις τι θέλεις και να μην μπορείς να το έχεις - τουλάχιστον όχι ακόμη. Ενώ γύρω σου έχεις άτομα που θέλουν να ξοδέψουν την αγάπη τους σε εσένα, εσύ να την δέχεσαι ξέροντας ότι υπάρχει ημερομηνία λήξης γιατί η δική σου αγάπη θέλει να ξοδευτεί κάπου αλλά δεν γίνεται δεκτή.

Έχω ένα προαίσθημα - και όσα προαισθήματα είχα το τελευταίο τρίμηνο βγήκαν όλα αληθινά. Είναι ένα πολύ όμορφο προαίσθημα που με φοβίζει πολύ, τόσο που δεν μπορώ να το παραδεκτώ.

Καλό φθινόπωρο, και ας μην κρατήσει για πολύ ακόμη η μελαγχολία.

Getting undressed

Πρώτη φορά που έτυχε να περπατώ στο δρόμο και να νιώθω ότι το 90% του αντρικού πληθυσμού ξεντύνει με που πάνω ως κάτω. Όπου περπατάς να φκάλλουν τα μάδκια τους και να σε ρωτούν ίσια αν θέλεις να πάεις μαζί τους. Όχι δεν είναι όνειρο, είναι μουσουλμανική χώρα.

Εμάς οι άντρες μας ήταν ποτέ έτσι; Που το "εν σου μιλώ για να μεν νομίζεις ότι σε γουστάρω" της Κύπρου στην απόλυτη "στο ψητό" προσέγγιση...σοκάρει!

Death...

Life is short and unexpected. And painful for those that stay behind.

When I think of heaven I think of you

It is amazingly strange how everything can change in few seconds, bad mood becomes good mood, and life can get a more spicy twist just by living it.

There is a smile I love, and this lyric got stuck in my head: "when I think of heaven I think of you". Now heaven has a face and a soul, and this soul managed to make me go to sleep smiling last night. What I am keeping from yesterday is that feeling good is a state of mind that people around you can help maintain. If they play against you then you should stop trying to keep them - just let go. I am letting go and this time it does not hurt. Yesterday I decided to let go of one and opened the door to that wonderful smile.

For a change I know what I want - I want heaven. I am almost in harmony and will soon allow myself to enter, the gate is open.

Colourblind

People here only talk to people they know. It is not normal for people to talk to other people in bars or coffee shops unless they know them. If you do try to talk to them they think you are either mad or hitting on them. Doesn't that feel lonely or boring? Is it invasion of their private space? I remember reading a book about human geography explaining how the density of the population also predicts the personal space of interaction of humans. But here there is something more than that. It has to do with how important we think we are, or how important we would like to be.

Everytime I go to buy something I try to chat with the people, and everybody is shocked because they don't know me, so they don't expect someone they don't know to be polite and chatty and smile to them. It feels weird at first but I love the smile on their faces when I leave. 

Other than that, these days I am reflecting and I like it, I need it. Same mistake again, but this time I know what I want, I know who I am, and what makes me be in harmony. I am responsible for my own mistakes, and my own feelings - not for other peoples'. 

All it takes is a word from someone you really love to make you feel bad, or smile from someone you don't really know to make your heart beat faster. Tonight I will sleep well and allow my brain to rest and think of that smile. It is pulling me out from inside, I am ready and fine.

Αναστοχασμός

Γράφω για να σκεφτώ. Ο εγκέφαλος μου είναι συνεχώς σε διαδικασία μη σκέψης τούτες τις μέρες. Καταφέρνω να τον βάλω σε νάρκη. Καταφέρνω να σιωπήσω τη διαίσθηση μου που πάντα λέει την αλήθεια. Πάω παντού, μιλώ με όλους και όπου πάω περνώ καλά. Σχεδόν πάντα όπου πάω είμαι εκεί, και το αλλού το αφήνω αλλού. Εν τούτο το σχεδόν πάντα που με ανησυχεί όμως. 

Βρήκα άτομα που με διεκδικούν και ξέρουν τι θέλουν από εμένα. Πάντα είχα τούτο το παράπονο ότι επιλέγω άτομα που δεν με διεκδικούν και είναι συγχυσμένα. Τωρά που τα βρήκα που είμαι; Μήπως πρέπει να σταματήσω να είμαι κάπου ανάμεσα στο αλλού και στο εδώ και να αποφασίσω ότι όσοι δεν με διεκδικούν δεν θα με διεκδικίσουν;

I need an emotional wash.