In transit

Πριν κανένα εξάμηνο ένιωθα να βρίσκομαι στο κενό γιατί έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω σε σχέση με τη δουλειά. Το διδακτορικό κάποια στιγμή θα τέλειωνε (όχι ακόμη...κάμετε υπομονήν) άρα έπρεπε να αρχίσουν οι αιτήσεις για δουλειά. Επειδή απλά ήθελα να δουλέψω έκαμα αιτήσεις παντού - εννοώντας σε όλες τις χώρες, η αλήθεια είναι ότι ουτε καν το σκεφτούμουν όταν έκαμνα αιτήσεις. Η λογική μου ήταν να έχω επιλογές τζαι θωρούμεν στη συνέχεια.

Μια από τις αιτήσεις που έκανα ήταν στο πανεπιστήμιο που σπουδάζω. Λέω εντάξει, καλή ευκαιρία, πέρκει με καλέσουν συνέντευξη τουλάχιστον έτσι για την εμπειρία και θα είμαι χάππι. Ε, εκαλέσαν με συνέντευξη, απέκτησα την εμπειρία, τζαι μετά έζησα και την εμπειρία να πρέπει να απαντήσω ναι στο job offer ενώ ήθελα να πω όχι. Γιατί είπα ναι; Γιατί θέλω να τελειώσω κάποια στιγμή το πτυχίο χωρίς να μου κρατούν μούτρα and trust me θα μου έκαναν τη ζωή ποδήλατο αν έλεγα όχι. Επίσης αν έλεγα όχι που αλλού ήταν να δουλέψω αφού όταν μου έκαναν αυτοί το offer δεν είχαν άλλα offers;

Γιατί ήθελα να πω όχι; Γιατί όσο και αν μου φακκούν κάποια πράματα στην Κυπρο, περνώ καλά και απλά, έχω τους φίλους μου και την οικογένεια μου και νιώθω ότι μπορώ να είμαι εγώ. Και η αλήθεια είναι ότι χέστικα για του τίτλους και το networking και τα hidden agendas τους. Από την άλλη η νέα δουλειά είναι in London το οποίο αγαπώ μεν αλλά με κούρασε, και ο κόσμος μου έχει φύγει άρα ξανά από την αρχή. Επίσης η δουλειά θα είναι same shit just a different position αφού ξέρω τους ήδη όλους άρα τίποτα συγκλονιστικό για να περιμένω. Κάπου εδώ τέρμα το κλάψιμο τζαι τα παράπονο, το μπλογκ αυτό θα προσπαθεί να είναι σαρκαστικό, κυνικό και ονειροπαρμένο όπως η αράχνη του. Εσκεφτήκετε ο νέος που έχουν προσλάβει (που δεν ξέρω αν έγινε κάτι τέτοιο) να είναι ένας super γκόμενος, άνετος και εκκεντρικός; Και να πρέπει να μοιραστούμε το ίδιο γραφείο; (εδώ καταλαβαίνετε το ονειροπαρμένη).

Και έτσι για να αλλάζουμε το ύφος διευκρινίζω ότι η αράχνη είναι τώρα σε transit: νεα δουλειά, νέο σπίτι (ευτυχώς ήβρα εύκολα), νέος κόσμος (παλιά μυαλά). Αν και σε transit που δεν γουστάρω ιδιαίτερα ακόμα να τα παίξω...δώστε μου λίες μέρες ακόμα!

Φυσικά ο λόγος που κάθουμε τζαι γράφω τα τούτα ούλλα τωρά είναι γιατί δεν ξέρω τι σκατά να φορήσω τη Δευτέρα που αρχίζω δουλειά! Τα μόνο proper ρούχα που έχω για έτσι σκοπό εν τζίνα που εφόρησα τζαι στη συνέντευξη και μπορεί να τα θυμούνται :p  Μεν σας πω ότι πριν τη συνέντευξη έβαψα μια τούφα που τα μαλλιά μου (τζίνην που ήταν πιο μακριά που τα υπόλοιπα) λιλά έτσι που αντίδραση. Τζαι πάλε επιάσαν με ρε φίλε! Τζαι άτε τζαι εφόρησα τα κατάλληλα ρούχα τη Δευτέρα, μετά τι θα φορώ; Και σιγά μεν ισιώσω τα μαλλιά μου πάνω που μια φορά! Άσε που νομίζω εν καιρός να κάμω τζίνον το eyebrow piercing που ήθελα. 

Πάντως την προσπάθεια για το ντύσιμο έκαμα την, ένα shopping therapy επροσπάθησα το (με αποτυχία) για να εμπλουτίσω την γκαρταρόμπα μου με "επαγγελματικά" ρούχα. Νομίζω η προσπάθεια μετρά! Τη Δευτέρα με βλέπω με μαύρο παντελόνι και πουκαμισάκι τζαι που Τρίτης θωρούμε...